Mam takie samo podejście, jak Ty 🙂 U mnie w domu książki również są od zawsze, więc nigdy nie oceniałam tekstu przez pryzmat obowiązku czytania. Lektura nie przypadkiem lekturą jest – nawet jak wydaje się nie wiadomo jak przeterminowana, to jej zadaniem jest przekazać uniwersalne prawdy, a one nigdy się nie starzeją. Denerwuje mnie okropnie to podejście dzisiejsze do „uwspółcześniania” na siłę kanonu i dziecinne teksty o dorzucaniu modnych akurat YA do listy lektur. Niestety, miasta kości, czy innych prochów nigdy nie będą miały tyle do przekazania co „Romeo i Julia” 🙂
Dobrze, że są tacy czytacze jak my, to zawsze głos rozsądku rozbrzmi z różnych stron 🙂

😀

Dokładnie 😀 Jako polonistka czyli miłośniczka wszelakiej literatury naszego kraju – jakże bym mogła być przeciw kanonowi :D! Rzecz oczywista – nie każda lektura mi się podobała, ale uważam, że każdą warto było przeczytać. Choćby to po, by mieć własne zdanie na jej temat.

Dziękuję 😀 Bardzo się cieszę, że również popierasz kanon 😀
No właśnie! To jest kwestia odpowiedniego podejścia. Jednak wszystkim tym którym nawet fajne podejście nie pomaga w poznaniu literackiej klasyki i książek w ogóle, to już nic więcej im nie pomoże. A szkoła jest po to, żeby to literackie minimum pokazać. Nadać kierunek. I kto będzie chciał sięgnąć dalej, ten zrobi to sam z siebie. Nie potrzebuje do tego poklepywania i dodatkowej zachęty 🙂

Dziękuję 🙂 Widzę, że mamy podobne doświadczenia 🙂 Klasykę doceniłam dopiero na studiach filologicznych i zrozumiałam, że bez tego – no cóż… nie za wiele można ogarnąć 🙂

Oczywiście, że współczesna literatura powinna być uwzględniania, ale nie takie pozycje, jakie tak bardzo chcieliby mieć w „kanonie” współcześni licealiści, bo z tego typu lektur jedynie o sposobach pokazywania nagich klat i świecenia w słońcu można się nauczyć 😉

Dla nich pokolenie BruLionu to już jest prehistoria i nie wiadomo z czym to się je, niestety, a nasze licealne czasy to ich początki przedszkola 😉

Pozdrawiam