„Trzynastej damy” nie znam, ale Edward Lee ma również powieść zatytułowaną damską wersją inkubów, czyli „Succubi” (jeszcze nie czytałam, ale podobno również jedna z lepszych).
Wracając do Sade’a, zgadzam się, że wszystkie jego dzieła mają charakter filozoficzny 🙂

Wiem, że inna epoka – po prostu zauważam nawiązanie do klasyki. „Zbrodnie miłości” fabularnie są owszem, nudne jak flaki z olejem – niemniej posiadają interesujący wymiar filozoficzny. Zresztą de Sade jedynie pod takimi dziełami podpisywał się.
Choć mówiąc prawdę w Twojej recenzji nie tyle zainteresował mnie wątek erotyczny, co nadnaturalny. Trochę mi się to kojarzy tak że z „Trzynastą damą” Somozy – gdzie dla odmiany pewne demoniczne panie wywierały swój wpływ na wybitnych poetów.

Masz na myśli „Zbrodnie miłości”? Markiz to totalnie inna epoka, a „Zbrodnie…” są jego najdelikatniejszą z powieści 😉 Jeśli preferujesz intensywniejsze klimaty, to polecam „Histoire de Juliette”. Jak dla mnie najlepsza, chociaż nie tak brutalnie wyliczająca zbrodnie jak „120 Journees de Sodome”. Co do „Incubi”, to naprawdę warto 🙂