Nie ma za co! Bardzo się ciesze, że pomogłam. 😉

A wiesz, że musiałam aż powrócić do tej recenzji sprzed kilku lat, bo dopiero teraz załapałam i za chwilkę dołożę do tekstu „edit” z zaznaczeniem, że to poprawna forma. 🙂 Dobrze, że mi napisałaś – dziękuję! 🙂

Yep. To samo mówię 🙂

Faktycznie lepiej się powstrzymać, bo książka jest tragiczna pod wieloma względami i poznawanie tej historii to, moim zdaniem, marnacja cennego czasu 🙂

Pozdrawiam,
O.

Jak Phillip Roth żegnał się z pisaniem powiedział, że miał już serdecznie dość wydawniczego przymusu pisania 150-stronicowych nowelek o romansach podstarzałych profesorów z młodymi laskami, do których zmuszano go w ostatnich latach. Podobno dostał nakaz pisania krótko, zwięźle, dużo seksu i kryzysów wieku średniego 😉 To jest masakra. I pewnie Mastertona spotkało coś podobnego.

No właśnie mi się też tak wydaje, że jego ostatnie książki są po prostu pisane na termin: bez polotu, bez pomysłu a czasem nawet bez większego sensu. Szkoda. :/

Pamiętam, że kiedyś już mnie przed Mastertonem ostrzegałeś a propos nierówności jego książek 🙂 Ale po jego wcześniejsze powieści sięgnę z chęcią – teraz najwidoczniej stracił zapał, a ma podpisane umowy z wydawcami i musi pisać chce czy nie chce…