„Wywiad z wampirem” jest na mojej długiej liście powieści obowiązkowych – nigdy nie czytałam książki. Natomiast film bardzo lubię, traktuję go z dystansem, bardziej w kontekście kulturowym i epokowym, niż obyczajowym, bo tam również można by się doszukiwać tysiąca podtekstów.:)

Jak ktoś się dorobi takiej pozycji, że zaczynają go analizować, to sam by się zdziwił. Ja wolę „Draculę” czytać właśnie jako powieść gotycką, przygodową, z lekką nutą tych podtekstów zaledwie.

Teraz (po długich wahaniach) zacząłem „Wywiad z wampirem”. Kiedyś podobał mi się film, ale teraz stwierdzam, że chyba jednak bardziej jako kostiumowy 😉 Jednak jak wampiry to Stoker albo… podejście naukowe. Racjonalizowanie takich rzeczy jest w jakiś sposób ciekawe (polecam np. „Ślepowidzenie” Wattsa – poza tym, że powieść potrafi zreformować pojmowanie świadomości czy inteligencji, to ma też „naukowy” wątek z wampirem :)).

O wiele fajniej czyta się bez doszukiwania się chorobliwych podtekstów, bo wtedy „Dracula” jest świetną powieścią przygodową i, tak jak napisałeś, dobrze się do tego wraca.