Dziękuję pięknie! Ogromnie mi miło, że tekst tak się spodobał. 🙂 Serdeczności!

Wampir z krwi i kości, nestor rodu 😀

🙂 To ja dziękuję – nawet nie masz pojęcia, jak mnie to cieszy 😀 Pozdrawiam!

Wampira mam już za sobą – rewelacja! Uwielbiam taki język! Teraz (również dzięki Tobie) czytam Carmillę 🙂
Najbardziej lubię takie blogi, z których się czegoś uczę. dziękuje Ci 🙂

To prawda 🙂 A pewnie wiele dzieł jest wzorowanych na tej książce, więc tym bardziej!

Dziękuję! 🙂 Teraz jest mnóstwo wampirycznopodobnych tworów, ale „Wampir” Polidoriego był jednym z pierwszych, więc warto poznać początki krwiopijców w literaturze popularnej 🙂

Ale mnie cieszy, jak zachęcę kogoś do czytania – to ja dziękuję 🙂 A wiesz, że ja o „Wampirze” też dowiedziałam się niedawno i całkiem przypadkiem? Ale jak już raz usłyszałam, to od tamtej pory natykam się na tą opowieść co krok 🙂 Pozdrawiam!

Codziennie zadaję sobie to samo pytanie 😀

Właśnie dorwałem wydanie „Frankensteina”, o którym mówiliśmy wcześniej, i widzę, że tam jest też „Wampir”! A i wcześniej znalazłem tez na Amazonie za darmo. Także już nie mam pytań 😉 (no, może poza standardowym – kiedy ja to przeczytam… ;))

Tekst warto poznać (krótki i zwięzły, taki na zagrychę), więc nie chciałam zdradzać nic więcej, bo popsułabym zabawę 🙂

Bukowych smakołyków trochę w zanadrzu mam i nie omieszkam serwować 😀

No właśnie – „nieoficjalnie” ;D „Off the record, on the QT, and very hush-hush.” 😉

Cieszę się, że tekst się spodobał 🙂

Jedno wtrącenie ode mnie, dotyczące poniższego wątku:

„(…) opublikował w trzy lata później, w 1819 roku, swoją pełną wersję zatytułowaną “The Vampyre. A Tale”, która z nieznanych powodów została opublikowana właśnie pod nazwiskiem Byrona”.

Oczywiście (nieoficjalnie) znamy powody, dla których „Wampir” został opublikowany pod nazwiskiem Byrona;)

Pozdrowienia,

R.