Kobieta Pochłaniająca Książki dziękuje za życzenia 🙂

😀 Dobre mięso jest zawsze dobre 😀

Wpadłam do Ciebie, zostaję na dłużej (godne książki, godne teksty – uwielbiam), pobuszowałam i jesteśmy chyba kwita, bo lista „obowiązkowych” wydłużyła mi się wręcz niemoralnie 😀
i pięknie dziękuję za miłe słowa!
P.S. a który golem? Ten z dżinem, czy Golem Edwarda Lee? 😀

Zawsze jest dobra okazja, by wesprzeć godne wypociny 🙂

Świetny tytuł bloga!

Wiem 😀 Dawno się tak ambitnie nie wypowiedziałam 😀

A ja nigdy nie widziałam morza zimą, może kiedyś mi się to uda:D Góry Świętokrzyskie warto odwiedzić, za gołoborze, spacerek po Łysicy, latanie po ścieżkach w pobliskich wioskach i pyszne lody sprzedawane koło kościoła w Nowej Słupi(choć ostatnio trochę się popsuły:( ),jest klimacik 😀

Latem morze omijam (w sensie plaże) – najlepsze jest to ołowiane, zimowe, kiedy wieje lodowaty północny wiatr 😀
Niestety nigdy w Górach Świętokrzyskich nie byłam, ale kiedyś mam w planach nadrobić 😀

To wszystko tłumaczy 😀 Ja znowu z Gór Świętokrzyskich – może są niziutkie, ale mają swój klimacik:D Morze latem, z zakątkiem bez tłumów opalaczy, też sama przyjemność 😀

Bo ja jestem znad morza i bez niego żyć nie umiem 😀 ale zgadzam się, że góry też mają swój urok 🙂

Zimne morze i mało słońca to najpiękniejsze co może mi się przytrafić – na szczęście Bałtyk spełnia przez 70% czasu te wymagania bez zastrzeżeń 😀

no a warzyw to nie trawię za dobrze (poza marchwią) i jak każda kobieta wikinga pożeram dużo mięcha 😀

Wracajcie, wracajcie, bo tęskniłam za Wami w większej ilości! Wpis o „Rączych Koniach” ogromnie mnie cieszy, bo uwielbiam Trylogię Pogranicza 😀

A wielbiciele zimna, ciemności i wiejących wiatrów siedzą właśnie szczelnie zasłonięci przed promieniami atakującego słońca, bywa nawet, że w okularach słonecznych 😀 Utrata zapału nie wchodzi w grę, więc trzeba się chronić totalnie, przyoblec w czerń i skulić się w cieniu (i oczywiście pracować nocami) 😀

Ostatnio (z różnych powodów) jest trochę mniej czasu, więc i częstotliwość wpisów wyraźnie się obniżyła. Na horyzoncie jednak wiosna: ciepło, zieleń, energia, więc zamiast zasłaniać się „brakiem czasu” postanowiliśmy zgodnie wrócić na właściwe tory 🙂

A właśnie, jak to jest? Czy orędownicy jesienno-zimowej pory na czas wiosny i lata tracą część swojego zapału do pracy i działania, udają się na letnią drzemkę czy coś takiego? 😀

Tak jak pisałam Dorotce – rządzicie niezmiennie 😀

R.

🙂