Jak ja sobie pomyślę, że to jest dopiero początek XX wieku, to łączenie pogańskich i chrześcijańskich elementów jest tu autentycznie intrygujące i nowatorskie. Blackwood lubi wykorzystać te sprzeczne elementy jak cywilizacja/przyroda – chrześcijastwo/pogańskie wierzenia – człowiek/zwierzę. W kontekście jego czasów to nie jest do końca zabawne, ale raczej odważne, ale rozumiem, co masz na myśli 🙂

Dokładnie – na przekór słońcu 😀

O, dobrze wiedzieć 😀 Nie zwracałam uwagi na komentarze innych 🙂

A wiesz, że Algernon jest po polsku wydany, więc bez marudzenia 😀 Michał napisał, że to opowiadanie jest w tomie „Wendigo i inne potwory” 😀

*oryginale

😀 Cudowny, prawda? 😀

A już go trochę poniuchałam, bo nie mogłam się powstrzymać i zajrzałam w link! 😀

Ooo! Dziękuję Kochana :* Lubię zachęcać 😀 Ale ostrzegam, że ten Algernon dzisiejszy jest hipnotyzujący bardzo 😀

Okazja na dobrego buka jest zawsze 😀 Jak zapoznasz się z Algernonem to koniecznie napisz wrażenia 😀

a nie będę się chwalił ale mam 'Wendigo i inne potwory’ i tam jest to opowiadanie.. muszę tylko na czytnik przy najbliższej okazji wgrać.. tylko kiedy ta okazja będzie? hehehe

Tylko uważaj, bo mnie i Martę zahipnotyzowało 😀

Dokładnie takie same uczucia – to opowiadanie jest tak napisane, że samo w sobie hipnotyzuje i wciąga jak ta Królowa Śniegu w baśni. Ja bym też poszła w ten śnieg, nie odwracając się nawet, chociaż tak jak piszesz – wiedziałam od razu kim ta dziewczyna jest.
Algernon to bardzo godne imię – syn byłby bardzo godnym człowiekiem 😀

To opowiadanie na w sobie magie. Czytałam jakbym była zaczarowana tym śniegiem i opętana pragnieniem dowiedzenia się, kim jest tajemnicza dziewczyna. Choć przecież tak naprawdę, wiedziałam…