Nie ma za co 🙂

Ooo, nie widziałam, że to napisałaś. Dziękuję :*

Jak najbardziej zachęcam do przeczytania (tekst miał być zwróceniem uwagi na problem, nie zniechęceniem ostatecznym od tekstu) – ciekawi mnie bardzo Twoja opinia 🙂
I coś w tym jest co napisałaś – błąd interpretacji lub raczkujące poszukiwanie własnej wolności, ale nie w tym kierunku niestety.
Jak mnie ten postęp cieszy! 🙂

Wydaje mi się, że jest takim nieświadomym głosem ówczesnych feministek, a czytana z perspektywy dzisiejszej pokazuje coś ważnego: to, jak bardzo się pomyliły kobiety tamtych czasów interpretując swoje wyzwolenie jako naśladowanie wolności męskiej i znów niestety i mimo wszystko spełnianie męskich oczekiwań – tylko innych niż wcześniej.

To, że teraz to oburza, także mężczyzn, to chyba znak sporego postępu 🙂

Ja mam sentyment do Thoreau – czytałam w gimnazjum po zachwycie „Stowarzyszeniem umarłych poetów” – nawet jeśli już po latach zachwyt ten wywietrzał.
Cieszę się, że tekst się spodobał 🙂

W sumie to nie było aż tak ostro 😀 Bywało gorzej 🙂

Jak przypadkiem natrafisz – przeczytaj 🙂

Miało być – po tym co napisałaś. 🙂

to przez tą 'nowoczesność’ i 'europejskość’ zamiast kultywować tradycyjne postrzeganie kobiecości to.. no cóż.. może komuś to sie podoba.. 😛

Dziękuję 🙂

Jak książka wróci od Ani jesienią, to mogę Ci podesłać z chęcią – sama sprawdzisz 😀
Dziękuję ślicznie :*

Haha – Ferrinowi mówię zdecydowane nie 😀 Nie mogę oburzać się za często – u mnie oburzanie się jest rodzinne i szkodzi cerze na dłuższą metę 😀
Jak już wiesz dla mnie nie ma tu ani przewrotności, ani gry z konwencją, ani konkretnej treści, a zdecydowanie nie ma żadnej myśli feministycznej w środku i pochwały kobiecości.

Nie widzę ani feminizmu, ani przewrotności, niestety…

Może zatrzeć, zdecydowanie 😀

To dziwna kobieca perspektywa na erę bitników, ale w życiu bym nie pomyślała, że kobieta może w taki sposób potraktować ideę kobiecości.