Wcale się nie zdziwię, jak na kanwie sukcesu PKŚ, Grant wypuści tom opowiadań osadzonych w tym świecie 😀

Uratowałaś, dziękuję 🙂
Dopisane do listy potencjalnych czytadeł dla odmóżdżenia 😀

Poratowuję 😀 jeśli masz ochotę na zombie-czytadło z politycznym spiskiem w tle, ciekawą fabułą i fajnie skonstruowanym światem post-apo, to polecam 🙂 a jeśli preferujesz bogate w doznania dialogi, dojrzałych bohaterów i ambitnych zależności, to już niekoniecznie 🙂 Trylogia Grant to dobra zombie-zabawa, która ma swoje wady, ale da się na nie przymknąć oko i cieszyć po prostu niezobowiązującą lekturą 😀

No ja już się zmęczyłam trochę, to dlatego 🙂 Ale wcale nie dziwię się Twoim odczuciom, bo to fajna zombie-opowieść ze świetnie skonstruowanym światem 🙂

Rozumiem wszystko 🙂

Jak natrafisz na pierwszy tom – spróbuj 🙂 Możliwe, że wciągnie, bo fabuła jest naprawdę dobra 🙂 No i samych zombie nie ma zbyt wiele – więcej politycznej intrygi.

Spróbuj, sięgnij – może Ci się naprawdę spodoba? 🙂

Powtórzeń było TYLE, że aż bolało – to była coca-cola w OLBRZYMICH ilościach. Hektolitry coli i może Grant dostała coś za taką bogatą reklamę 😉

Chcesz mi powiedzieć, że jest fanfic z fanami Firefly osadzony w świecie Miry Grant??? o_O Jakaś masakra – czego to nie wymyślą? 😀

Zgadzam się z tą idealizacją blogowania – to taki chwyt na nerdów – i chyba zadziałał, bo to na blogach najgłośniej jest o tym cyklu 😉

Źli rodzice, relacja pseudo-brat/pseudo-siostra, nietypowe relacje ze „światem dorosłych” – to jest bardzo YA i jakieś takie bardzo dziecinne, jakby bohaterowie wciąż mieli po te 16 lat. To chyba właśnie dlatego w ogóle nie mogłam znaleźć w nich punktu zaczepienia i czytałam dla samego fabularnego tła.

Ugryź – jestem ogromnie ciekawa Twoich wrażeń 🙂

No właśnie ta relacja to dla mnie dowód na to, że autorka inspirowała się Supernatural i fanfikami do fandomu (że serial uwielbiała to kiedyś chyba na blogu pisała). Ja sama nie lubię serialu, ale miałam milion znajomych w tym siedzących i relacja George / Shaun to było znowu … deja vu 😉 i zgadzam się, że to było takie skrzyżowanie YA z powieścią dla dorosłych, co nie do końca zadziałało zawsze. Akurat niezdrowość ich relacji mi nie przeszkadzała, bardziej ciekawa byłam, na ile pisząc 1 tom Mira Grant uznała, że to „zbyt kontrowersyjne” a potem zmieniła zdanie 😉 I nie podobało mi się, że tak niesympatycznie przedstawiła rodziców bohaterów. To taki tani zabieg 🙁

Plus – ja wiem, że to jest całe sedno pomysłu, ale ta idealizacja blogowania była dla mnie i naiwna i… typowe fan pandering. Plus w pełni się zgadzam, że te fragmenty ich blogów były egzaltowane jak pensjonarka w operze. Ale i tak najbardziej egzaltowane opowiadanie osadzone w tym świecie opowiada o bohaterstwie fanów Firefly podczas Comic-Conu. To już dla mnie ZA DUŻO 😉

Dziękuję 🙂
O, wąpierze 😀 Ja wciąż uwielbiam i jeszcze tej jesieni będę nadrabiać pominięte tytuły z wampirami w tle bądź rolach głównych 😀

Aaa, Żona coś już mi pisała 🙂 Wiesz co, to jest tak, że Grant chciała chyba napisać uniwersalną powieść niby o ludziach po dwudziestce, ale w stylu YA, gdzie wiek oryginalny swoje, a zachowanie swoje i stąd spore uproszczenia, kolokwializmy, „kopiowane” dialogi. Przynajmniej tak to wygląda w tłumaczeniu 🙂

Czekam na Twoje wrażenia 🙂

Ja nie czytałam w ogóle, jakoś nie moje klimaty 🙂 Żonie się dosyć podobało. A pytam o tłumaczenie, bo moja znajoma robiła korektę i to była droga przez mękę podobno… Więc tak z ciekawości 😉