Takie właśnie uwielbiam 🙂

Myślę, że Ci się spodoba, bo to powieść pisana przez wielkie „P”. 🙂

Ach, znowu wspomnienie Myśliwskiego – jak dobrze, że za dwa tygodnie i ja sięgnę po jedną z jego powieści 😀

😀

Bez zmartwień – trochę chaosu nie zaszkodzi 🙂
Myśliwskiego „Ostatnie rozdanie” zaczynam jakoś za dwa tygodnie – jestem bardzo ciekawa, czy też nasunie mi się porównanie do „Sońki”, czy może nie będzie czego porównywać 🙂

Chyba nie kliknąłem „Odpowiedz”, wybacz za zamieszanie i spróbuj naprawić ; )

Dżisas, ja napisałam dziewiąty rok?! Idę, poprawiam, jakiś idiotyczny skrót myślowy mi wyszedł – dzięki, że zauważyłeś 🙂
Jeśli chodzi o styl Karpowicza, to przez mgłę jedynie „Niehalo” pamiętam, ale to zupełnie inna literatura była. Przede mną dopiero są „Ości” i cała reszta później też.
No a o Myśliwskim nie mogę powiedzieć nic – wstyd, wiem, ale nadrobię i wtedy będę mogła porównać, albo chociaż zestawić. Jestem ogromnie ciekawa, jak Karpowicz w takim zestawieniu wypadnie i czy w ogóle jest sens obydwu pisarzy porównywać w jakiś sposób.

Wcale mnie zachwyt nie dziwi – jest pięknie i sądzę, że Ty również możesz się zachwycić 🙂
Do tej pory czytałam wieki temu „Niehalo”, a na półce wyczekują „Ości” 🙂

No właśnie wiem – ale pokonałam pokusę 😀

Przeczytaj i podziel się wrażeniami 🙂

Odważ się – warto bardzo 😀 Czekam na wrażenia!

Haha, jak ja to rozumiem 🙂

🙂

Ogromnie się cieszę 🙂

P.S. Ten głos, aby na przekór innym napisać o książce, jest straszny! 😉

Może rzeczywiście nie tak intymnie – tak mi się jawi polska proza… Huelle, Nowakowski… I teraz ten Karpowicz. Innych słów potrzeba. Sońkę wypożyczyłam wczoraj, bo AKURAT była w bibliotece, w której pracuję. Ale nie wiem, czy się odważę 😉

O! To się skuszę wreszcie 🙂 a dzisiaj do stosika doszła kolejna pozycja…to jest nałóg po prostu, to trzeba leczyć….

u mnie najpierw będzie '”cud”, bo czeka już chwilę na półce, ale potem uderzam w „sońkę” 😉