Dziękuję ślicznie 🙂 Bardzo się cieszę i lecę poczytać do Ciebie 🙂

Daj, jest przegodnie 🙂

Sądzę, że powinno Ci się spodobać – świetnie napisane i bardzo sympatyczne 🙂

Totalnie bez zmartwień – tak czasami bywa 😀

Ach, przypomniało mi się, ze dałam mu jeszcze szanse w „Marzenie celta”, ale nie dałam rady skończyć. Tak wiec nie, nie będę nawet próbować. To po prostu proza nie dla mnie.

Hm… To może lepiej zacząć od „Pochwały macochy”, bo to właśnie tam spotykamy po raz pierwszy Don Rigoberta i Donę Lukrecję, o ile się nie mylę… Ale tak naprawdę to czemu nie akurat „Dyskretny Bohater” – pokazuje humor i styl autora, jest doskonale lekki na pierwsze spotkanie z Llosą 🙂

Oj tam, oj tam. Jego książka mi się nie podobała, a on to może wcale nie jest taki zły facet 😉 😛
No i wcale nie biedny, bo na pewno kupę kasy zarabia na tych książkach. W końcu popularne są i na dodatek wszystkie od razu w twardej oprawie 😀

Wciąż jest biedny, bo Ty go nie lubisz 😀

Jakos mi go nie zal 😀 Inni czytelnicy, tacy jak ty, nadrabiają za nas 😉

Fakt, że to specyficzny klimat, zupełnie inne realia, taka proza sjestowa, ale wciąż uwielbiam 😀 Szkoda, że nie Twój klimat, ale nie można zachwycać się wszystkim przecież 😀

Te kwiatki od razu naprowadzają na klimat powieści – humorystyczny, z przymrużeniem oka, ale wciąż doskonały 🙂 Co prawda to nie jest ten sam kaliber co „Rozmowa w katedrze”, ale mimo to jest świetnie 🙂

Biedny Llosa, taki nielubiany 😀 Szkoda bardzo, bo „Dyskretny bohater” jest uroczy i świetnie się czyta 🙂

Przetestuj – jest godnie 🙂

Straszna szkoda – uwielbiam „Pochwałę macochy” 😀 No ale jeśli to nie Twój klimat, to lepiej się nie zmuszać 🙂