Więcej Wielkiego Buka już za chwilkę (bo środa) 😀 I wielka radość, niezmiennie 😀 <3

Podobno „Morfina” wymiata i też muszę się w końcu przekonać co i jak 🙂 „Drach” to mój „pierwszy” Twardoch i podchodziłam do niego w formie obłej, bez nastawiania się na rewelację, czy dramat, i spodobało mi się bardzo bardzo 😀 Jestem ciekawa Twoich wrażeń 🙂

Twardoch ma w intensywności przekazu coś z Bator właśnie. To jest zupełnie inna literatura, czyta się również inaczej, ale jest tak dobre, że naprawdę warto spróbowac. Chociaż kiedy nie do końca wiadomo, to zawsze lepiej najpierw sięgnąć po fragment 🙂

Dobrze napisane – coś może w tym jest. Nie bez przyczyny sięgamy częściej po kryminały, thrillery, romanse o fabule i motywach, które powielają się w jakiś sposób, czyli są nam bliskie i znane. Powieści takie jak „Drach” nie służą ani odmóżdżeniu, ani odpoczynkowi – angażują czytelnika i jego uwagę. Wymagają podwójnego skupienia, ale też dodatkowej wiedzy. Wiadomo, to sprawia trudność, ale TAK BARDZO warto <3
Wypożycz, spróbuj i czekam na Twoje wrażenia 🙂

PS Myślałam, że już środa i napaliłam się na straszniasty tekst. Dobre wieści są takie, że jutro będę mogła znowu się nań napalić 😉

Też się naczytałam rozmaitych recenzji o „Drachu”, ale chyba w końcu się poddam i spróbuję go wypożyczyć 😉 Nie czytałam jeszcze nic Twardocha.
A swoją drogą – mam nieodparte wrażenie, że (teraz obrzydliwie generalizuję!) brać czytelnicza powoli, acz nieubłaganie, obniża swoje standardy – czytamy coraz łatwiejsze w odbiorze, mniej ambitne lektury, chcemy przeżywać historie i fabuły, ale nie wynosimy z tego wiele; może stąd te głosy o trudności „Dracha”? Sama po sobie zauważyłam, że zdarza mi się podejście typu „czas się odmóżdżyć i odpocząć, więc sięgnę po coś lekkiego”, a potem tak się jakoś kula, że te bardziej wartościowe książki czekają i czekają, i czekają…

Też mnie to właśnie ruszyło, że uważa się książkę za złą, tylko dlatego, że nie ma w niej kobiet… 😀 yhyhyhy.

Do nagrywania? Hohoho, nie sądzę. W sumie fajnie mi się gadało do kamery (aaa, taka nowość, takie super!). Ale żeby to miało ręce i nogi. No nie, do montowania to ja się nie nadaję. [ciemnotka]. Zabawy i śmiechu co niemiara, i to by było na tyle. 😀

Dziękuję! :* Bombel radosny 😀
To moje pierwsze spotkanie z prozą Twardocha i bardzo bardzo mi sie podoba – uwielbiam taki styl.
Co do zarzutu o nieobecność kobiet (poniżej pisała też o tym Karolina), to nie rozumiem do końca – to w literaturze musi być równouprawnienie – 50 stron na bohatera i 50 dla bohaterki? 😀 (okropnie to zabawne).
Moim zdaniem naprawdę warto 🙂
A co do nagrywania, to może kiedyś jeszcze spróbujesz? 🙂

PS. Próbowałam ostatnio nakręcić film (o zgrozo!). Hahaha. Myślałam, ze padnę. Poddałam się. 😛 Zostawiam to najlepszym.
(Ja nawet montować nie potrafię). Więc pozostało mi stukanie w literki. 😀

Dało się, jak najbardziej 😀 Przeczytaj koniecznie!

No to super, ugryź, jak nadejdzie jej kolej 😀

O! Dziękuję Kochana, ale mam na czytniku – zakupiłam na świątecznej promocji 😀

<3 To koniecznie zapoznaj się jeszcze z "Morfiną" – mogę Ci pożyczyć 😀

A to kobiety muszą być w każdej możliwej powieści? 😀 Nie ogarniam czasami niektórych recenzentów 😀
To moje pierwsze spotkanie z Twardochem i jestem zachwycona 😀 <3