Dzięki śliczne 🙂 Najbardziej podoba mi się u Cheryl Strayed to, że ta „przygoda” i „poszukiwanie siebie” nie musi dziać się na końcu świata, w egzotycznych hotelach i spa, tylko wystarczy plecak i droga.

To na pewno Ci się spodoba – cisza, spokój, samotność i krajobrazy zapierające dech w piersi 😀

Przeżyła bardzo śmierć matki, ale udało się jej naprawić siebie 🙂

Ach! A ja muszę koniecznie obejrzeć film! 😀 Uwielbiam Reese i słyszałam same pozytywne opinie 🙂

Prawda to wszystko 🙂 Widzisz, teraz już trochę inaczej patrzę na „Dziką drogę” – po moim pierwszym zderzeniu z tym tytułem czułam niemal żywą niechęć (miałam wrażenie, że autorka „wykorzystała” tylko motyw podróży; wolę nawet nie tłumaczyć jak błędne miałam skojarzenia).

na to licze 😀

Przegodna i motywująca opowieść i wcale nie tylko babska 😀

Lubię tę koszulę bardzo 😀 Muszę sobie więcej takich sprawić na lato 😀
A ta amerykańskość, wchodzenie na szlak i działanie jest o tyle fajne w „Dzikiej Drodze”, że nie zamyka się jedynie na Stanach. Można iść na szlak tak naprawdę gdziekolwiek się nie jest na świecie. Można próbować i szukać swoich miejsc – chodzi o to, żeby nie skupiać się na kwestiach materialnych, na planowaniu, na rozkładaniu wszystkiego na czynniki pierwsze, tylko podążyć za impulsem, aby znaleźć wyciszenie.
To nie jest poradnik, ani nawet zwykłe wspomnienie z podróży, tylko podsumowanie pewnego okresu w życiu Cheryl. I świetnie motywuje i pokazuje, że niekoniecznie trzeba się poddać. Wystarczy znaleźć siłę i zrobić pierwszy krok 🙂

A co z tą „Dziką drogą”? Nie sięgnęłam po nią, bo miałam wrażenie, że to typowy poradnik: „żeby odnaleźć siebie, wyrusz w podróż” 😉 Nie twierdzę, że to nie skutkuje. Ale tu widać jednak coś głębszego. Z pewnością masz rację, że dopóki się nie spróbuje, trudno oceniać i sugerować się cudzą opinią 🙂

Ale potem jeszcze Cię posłucham. Kraciasta koszula <3