W ogóle Siostry Bronte dają czadu jeśli chodzi o piękną, kobiecą (o kobietach) literaturę. <3

Poetko Droga! Zwyciężyłaś w konkursie i wyczekuję teraz kontaktu od Ciebie 😀

1. – przeczytałem z przyjemnością, 2. – po prostu szacunek (oczywiście najpierw tylko wojna, gdy dorosłem również kapitalny pokój), chociaż Tołstoj jest winien, że cały Zachód postrzega Rosjan jako jednego wielkiego Pierre’a Biezuchowa… (Wańkowicz pisał w swojej amerykańskiej reportażowej trylogii, że w każdym amerykańskim domu z ambicjami na półce jest „Wojna i pokój”) 3. ok 4. zawsze się broni, chociaż mój ulubiony Dostojewski to „Idiota” i „Biesy” 5. tu mam problem i wielki wstyd, bo po pierwszym spotkaniu Nafty i Settembriniego zawsze opadam od ściany, ale na pewno jeszcze raz spróbuję…

Dziękuję, bardzo mi miło:)

Ach! Dziękuję za taką piękną odpowiedź! 🙂 Jestem pod wielkim wrażeniem 😀

ups… do tekstu wkradł się błąd – jest
„nie pojmował wale, czemu poszło tak na opak.” -a chodziło o słowo *wcale

Gdybyś się zastanawiał, drogi Czytelniku,
czy warto jest dzisiaj czytać klasyków,
to pozwól, że zamiast o Szekspirze i Kancie,
opowiem Ci historię o Janku Ignorancie.
Janek, dusza-chłopak, z nikim nie szukał zwady,
trzymał się jednak pewnej dziwnej zasady.
Otóż miał on awersję do literatury,
czytanie wręcz uważał za rodzaj tortury.
Największe zaś męki i cierpienia psychiczne
sprawiały mu właśnie dzieła klasyczne.
Siłka – tak, rower – tak, potem jazda na motorze,
ale książka to dla niego istna plama na honorze.
„Najważniejsza jest masa!” – mawiał do ziomasów
„czytanie my zostawmy dla frajerów i cieniasów!”.
Lata mijały, a on nie zmieniał tego nastawienia,
chociaż zdarzały się przez to czasem nieporozumienia.
Na „Sen nocy letniej”, wystawiany wieczorem,
przyszedł na przykład z latarką i śpiworem.
Po tym zdarzeniu nikt nie dziwił się zbyt wiele,
gdy zjawił się z kwiatami, bo grano „Wesele”.
Kiedyś szukał brata w zaułkach okolicy,
gdyż ten mu napisał, że wciągnęli go „Nędznicy”.
A ze strachu i żalu to niemalże umarł,
gdy się dowiedział, że pochłonęła go „Dżuma”.
Innym razem dostał burę za upicie klubu sportowego,
bo się przesłyszał: „jeden dla wszystkich, wszyscy na jednego!”.
Nie zrażał się Janek podobnymi przygodami,
aż spotkał raz anioła z długimi blond włosami.
Owa piękna sąsiadka o imieniu Beata
sprawiła, że zapomniał chłopak o reszcie świata.
Ku jego radości ta istota pełna gracji
przyjęła zaproszenie do restauracji.
Lecz kapryśny los, zanosząc się chichotem,
uczynił to spotkanie dla Janka kłopotem.
Jeden szczegół skomplikował bowiem wszystko
– Beata okazała się być zdolną polonistką.
Chcąc zaimponować, Janek przybrał pozę kozacką
i nie tracąc animuszu, podjął kwestię literacką.
Dziewczyna aż z wrażenia rozsypała jedzenie,
gdy oznajmił, że czytał „Dżumę i uprzedzenie”,
a „Zbrodnia Ikara” to tytuł zbyt oskarżycielski,
bo Ikar przecież złamał tylko nakaz rodzicielski.
Na koniec zaś, przejmując znajomości ster,
wyznał jej, że jest piękna niczym królowa Kier
i że swoją postawą, zachowaniem i mową
przypomina najprawdziwszą damę kameliową.
Dodał także, iż gdyby pełnił pirackie honory
to odszukałby dla niej skrzynię Pandory.
Zalała się łzami urażona dziewczyna
i wybiegła z lokalu, nie dopiwszy nawet wina.
Trach! I pękło serce naszego Janka,
gdy w drzwiach zniknęła jego wybranka…
Nie mógł tej nocy zasnąć rozżalony chłopak,
nie pojmował wale, czemu poszło tak na opak.
Siedząc przy oknie patrzył w gwiazdy na niebie
i czuł coraz większy żal i przygnębienie.
Wtem wzrok jego padł przypadkowo na lekturę,
którą zatykał w szybie okna swego dziurę.
I jak to bywa czasem, gdy człowiek jest na dnie,
książka z pomocą prosto z nieba mu spadnie.
Bo ową książką, którą Janek sięgnął od niechcenia,
okazała się historia Julii i Romea.
Przeczytawszy fragment o scenie balkonowej,
Janek doznał przypływu nadziei nowej
i pognawszy mimo deszczu pod okno dziewczyny
złożył na jej ręce romantyczne oświadczyny.
Przepraszając zaś za nieszczęsną kolację
wyjaśnił jej szczerze całą sytuację
i poprzysiągł solennie, że w imię miłości
nadrobi swe wszystkie książkowe zaległości.
Zabiło mocniej serce Beaty,
gdy zobaczyła na deszczu jego łeb kudłaty.
A gdy miłość wyznawał stojąc w jednym bucie,
poczuła, że i w jej sercu rodzi się uczucie.
W ten sposób smutna historia Julii i Romea
stała się radością dla naszego bohatera.
Od tego wieczoru, z wdzięczności dla Monteki,
chodzą na randki do pobliskiej biblioteki.

„Nędzinków” uwielbiam, podobnie jak „Katedrę…”, ale jednak „Człowiek Śmiechu” urzekł mnie ostatnio, jak dawno – to dlatego od Hugo pojawił się jedynie „Człowiek Śmiechu” 🙂

A „Nędznicy”? Ta powieść zmieniła moje życie! Podobnie jak „Katedra Marii Panny w Paryżu”… Hugo pisał doskonale 🙂

Oj, tak…

Bardzo mnie to cieszy 😀 Jednak nie ma to jak klasyka, chociaż TYLE jeszcze cudownych tytułów przede mną 😀

To będzie bogata lingwistycznie i literacko emerytura 😀
Fakt, nie byłoby tak prestiżowo 😀

Pięknie napisane – fundamenty i dolne bloki – podoba mi się bardzo 😀
„Bracia Karamazow” wciąż na mnie czekają i w tym roku nadrobię zaległość, bo już sobie obiecałam 🙂 A „Ulissess” to moja lektura na czas emerytury, razem z „W poszukiwaniu straconego czasu” i „Finnegan’s Wake” 😀
O! „Na Wschód od Edenu” planuję pożreć w maju albo czerwcu 😀
I w ogóle to ta lista to powinno być TOP100 😀

MEGA MEGA! 😀

Ślicznie dziękuję za odpowiedź! 🙂

„Panna Lois od czarów” to krótka opowieść, ale niezwykle intensywna w swojej wymowie. Smutna, tragiczna historia.. Czekam na Wasze opinie.
p.s. „Cranford” oraz „Północ i południe” można teraz dostać w ŚK za 10 złotych ! :
http://www.swiatksiazki.pl/szukaj/?products%5Bsearchall%5D=elizabeth%20gaskell&products%5Bprice_down%5D=0&products%5Bprice_up%5D=500

Bardzo dziękuję. Mam nadzieję, że niebawem rozwinę skrzydła. ; )
W takim razie może w przyszłości sięgnę po „Zbrodnie miłości”, choć i tego dzieła się obawiam. Ale jeżeli nie przetrwam, to przynajmniej nie będę sobie wyrzucała, że nie sięgnęłam.
Oj tak, Gaskell nadrób koniecznie. U mnie się czyta właśnie Północ i Południe. Cudowności. Gdy skończę, chętnie podzielę się z Tobą książką i cząsteczką siebie.

Czy tutaj mogę odpowiedzieć na zadanie konkursowe? Czy na YT pod filmem?
Dlaczego warto czytać klasykę?
W klasyce literatury ukryte są korzenie naszej kultury, naszej przeszłości. To niezwykła podróż w czasie.
I najważniejsze, by zrozumieć wiele współczesnych dzieł, trzeba znać klasyki, do których często nawiązują autorzy.

A co mi tam, może uda mi się wygrać pakiet przygodowy? Nie czytałam ani Draculi, ani Wyspy Skarbów.
O szczęście (chucha na kciuki), uśmiechnij się do mnie. ; )