„William Wilson” był drugim opowiadaniem Poe (po „Zagładzie Domu Usherów”), które poznałam w życiu i mam do niego sentyment – dużo tu niedopowiedzeń. Jest tajemnica, sporo pytań, ale mało odpowiedzi. Ogromnie mi się podoba, może przez to okrucieństwo bohatera wobec samego siebie. Ta moralność zniszczona, która powraca…
Też tak mam czasami, że wracam do lektur sprzed lat po wrażeniach innych 😀

To też pewnie zasługa samego motywu – Doppelgänger intryguje w każdej postaci i każdym wydaniu. A gdy jeszcze autor potrafi znakomicie pisać i stawiać niebanalne wnioski, czegóż chcieć więcej? Pewne wątki „sobowtórowe” zawarł Grabiński w „Salamandrze” (raczej na zasadzie asocjacji – dokładne użycie motywu to nie było) i pewnie niejednej swojej nowelce, świetnie taka tematyka sprawdziła się też w „Bracie Farrarze”. Zresztą na dobrą sprawę trudno to zliczyć 🙂 Poe u Ciebie zawsze mile widziany, lubię do niego wracać osobiście i poprzez lekturę wrażeń innych czytelników.

„Mroczna połowa” była mega godna, ale „William Wilson” jest nawet lepszy 😀

Cudowne 😀

Znam, niestety, „The Following” i dawno, ale to dawno na niczym tak się nie zawiodłam… Tak jak uwielbiam Jamesa Purfoya, to tam jest dla mnie sztuczny, teatralny, no zupełnie nie taki, jak go lubię 😉 I w ogóle w połowie pierwszego sezonu zaszło jakieś niehalo. Próbowałam oglądać dalej – niehalo trwało nadal 😀 Więc odpuściłam 🙂

Ja też bardzo bardzo <3