Ten Mo Yan już za mną chodzi i chodzi – trzeba nadrobić 😀 Dziękuję! 🙂

No dobra, to dorzucam dwie perełki, które w zeszłym roku mnie oczarowały:

1. Mo Yan, „Klan Czerwonego Sorga” (nawet rozkładające się ciała potrafi facet opisać tak, jakby to były łany zboża w sierpniowy poranek)
2. M. V. Llosa, „Wojna końca świata” (Jedna z najpiękniej napisanych epopei jakie mi przyszło czytać. Książka z tych, która ma to „coś”).

Także ten… Miłej lektury 🙂

Jest genialna 😀 Zgadzam się szczękowo 😀
A polecać zawsze możesz – moja lista lektur skacze i się zmienia, więc z przyjemnością dopiszę coś jeszcze 🙂

Chciałem (o ja niemądry) polecić coś do recenzji, ale pewnie masz taką kolejkę oczekiwania, że się ugryzłem w palce 🙂

Świetny blog i vlog 🙂 Tak trzymaj 😀

Ooo! <3 Ale prześwietnie! 😀 Wspaniałej lektury!

Właśnie dziś do mnie dotarła – okazało się, że jest dostępna! Nie mogę doczekać się lektury! 🙂

Też tak czuję <3

Dziękuję :*

Ale wiesz, to też ma swoje plusy – jeden lepiej wątek omówić całkowicie, niż poruszyć wszystkie, a powiedzieć o nich odrobinę więcej niż nic 🙂 A „Grona Gniewu” serdecznie polecam. Jakbyś szukała jakieś motywacji, czy coś, to u mnie recenzja! 😀

Dziękuję Kochana 🙂 Pomyślę o tym 😀

Marnujesz zatem talent, powinnaś zacząć komentować i recenzować książki dla dzieci. Jestem pewna, że wśród Twoich czytelników są i rodzice. Może warto założyć osobną rubrykę. Do takiego recenzenta, wydawnictwa waliłyby drzwiami i oknami 😉

Niestety nigdy nie jestem w stanie napisać wszystkiego, dlatego obmyślam jeden wątek i wokół niego piszę 😀 Ale historia Lee jest doskonała!
Co do „Gron Gniewu” to wciąż na mnie czekają, ale niebawem nadrobię zaległości 😀

Wciśnij, bo to przegodna, męska lektura pięknie i pięknie opowiedziana historia 😀
Steinbeck na pewno by się cieszył 😀

Ooo! Przyfruwam, bo „Pieczarę…” będę czytać pod koniec tego tygodnia 😀

Miałam dokładnie tak samo – jedynie znałam „Myszy i ludzi” 🙂 „Grona…” wciąż czekają i to jest pozycja uber obowiązkowa – trzeba nadrobić.
Powiem Ci, że „Na wschód od Edenu” to jest jedna z tych powieści, które osadzają się w sercu i w głowie – amerykański klimat to jedno, ale piękno tej opowieści, symbolika… to jest niezapomniane!
Filmu nie widziałam, bo tak jak Ty – czekałam na seans po lekturze 🙂 Czasami leci na AleKino, to teraz będę polować 🙂

Steinbeck to taka klasyczna czołówka w Stanach Zjednoczonych, my lubimy te klimaty, atmosferę Zachodu, amerykańską prowincję… Sama otoczka przyciąga, a tu jeszcze na dokładkę skłaniająca do dyskusji symbolika biblijna.

Widziałaś film z Deanem? Ja przyznam, że odkładam seans do czasu lektury książki. Co prawda zrobiłem na odwrót z „Myszami i ludźmi” (nie lubię odmieniać tego tytułu!), ale to była opowieść nieco innego formatu 😀

Pływam, bo mam bardzo konkretną interpretację, z którą nie chcesz się zgodzić? Ciekawe, że taka interpretacja nie należy jedynie do mnie 😉
Salinas jest nieudanym Edenem, jedynie namiastką, ideą człowieka zafiksowanego, który nie chciał ujrzeć prawdy, tylko uparł się na szczęście, którego sam nie był częścią.
Wschód od Edenu to jest Nod. To kraina Kaina. To miejsce wiecznej walki dobra ze złem. To jest właśnie miejsce, w którym nie będzie jedynie dobra (z założenia), ale zawsze już trzeba będzie wybierać pomiędzy dobrem a złem.
Ale tak jak napisałeś – teraz ja nie będę Cię teraz już dręczyć 🙂 Pozdrawiam 🙂