Szału bardzo nie ma, ale wiele osób pisze o wspaniałości tej powieści 😉 To po prostu nie mój rodzaj prozy, bo czytało się niby ok (szczególnie pierwszą część), a potem się rozmyło…

Trochę tak właśnie jest 🙂

No nie zadziałała 😉 Ale czekam na Twoje wrażenia, bo może się akurat zachwycisz? 🙂

Dokładnie tak jest – dla wąskiej grupy odbiorców, którzy akurat lubią taką prozę, ten styl narracji, to skupienie się na szczegółach 🙂 Oczekiwałam efektu „wow”, nie porównując z początku ani do Harry’ego, ani do Władcy, ale szukałam tu czegoś, co mnie wciągnie i omami, a tego nie znalazłam. Przeczytałam całość i rozumiem, czemu ta powieść ma swoich miłośników, ale to ewidentnie ten rodzaj prozy, który nie przekonuje mnie na dłuższą metę (i przy takich porównaniach, jak marketingowcy zarzucili) 🙂

Dla mnie to nie moja bajka i nie ten typ prozy, którą lubię 🙂

Susanna Clarke stworzyła naprawdę ciekawy świat, intrygujący koncept i w ogóle mocno to dopracowała, ale moim zdaniem brakuje to efektu „wow”, bo wszystkiego jest tutaj za dużo… Tak jak było w „Zimowej Opowieści” właśnie, ale tutaj jeszcze więcej 🙂 I nie każdy to lubi 😀
Co do szukania następcy Harry’ego, to jest to nieuniknione – cykl był i wciąż jest hitem, kolejne pokolenia się zachwycają, więc chciałoby się więcej takich autorów 🙂

*jej

Jonathan Strange…..”- tak jak mówisz każdy ma wybór. Ważna jest miłość do słowa pisanego 🙂
Co do „Zimowej opowieści”- podjęłam próbę. Słyszałam wiele pozytywnych opinii, ale poległam. Zachęcił mnie trailer filmu. I zdecydowałam: najpierw książka,potem film i się rozczarowałam….
A jeśli chodzi o to porównanie to trafiłaś w sedno- omijam, bo się obawiam tych chwytów marketingowych. Często zawodzą nasze nadzieje i okazują się nietrafione.Wydaje mi się, że po fenomenie „Harry’ego…” nastała nieustająca gonitwa za znalezieniem następcy J. K. Rowling. Nie wiem, czy to dobre zjawisko. Przecież tak naprawdę literatura powinna nieść za sobą powiew świeżości. i choć – może być- inspirowana znanymi motywami – to powinna zaskakiwać, mieć swój charakter. Z tego, co piszesz wynika, że charakteru dzieło Suzanny Clarke nie jest go pozbawione.

😀 Mnie smuci w książkach taki zmarnowany, czy może raczej „zagłaskany” w tym przypadku, potencjał, bo na przykład „Zimowa opowieść” to by mogła być świetna książka, ale była tak okrutnie przegadana.

To w ogóle jest nietrafione porównanie, bo łączy je jedynie temat magii i brytyjskość 🙂 Karolina mi przypomniała, z czym mi się kojarzy „Jonathan…” – z „Zimową Opowieścią” Helprina – przesyt wszystkiego 🙂 to po prostu nie jest mój typ prozy…

O! Dokładnie tak jak z „Zimową…”! Masz rację! 😀 Przesyt wszystkiego i nie potrafię jej w pełni docenić.

Nie wywyższam cyklu Rowling nad powieść Clarke (zaznaczam, że to porównanie nietrafione) – można wybierać, można lubić jedno i drugie, można nie lubić żadnego. Nie oceniam nikogo, tylko opisuję moje spostrzeżenia. Mnie opowieść pani Clarke nie przekonała, pomimo iż uwielbiam klasyczną literaturę brytyjską i nie pędzę jedynie za „nieskomplikowaną akcją” i przeżyciami. Po prostu – to nie to. Cieszę się, że należysz do grupy, która tę powieść uwielbia i docenia, bo widocznie jest dla Ciebie taka jak powinna być 🙂 pozdrawiam!