„Mistrz i Małgoarzata” – CUDOWNI 🙂 Na pewno pojawią się w kanonie! 🙂

W mój komentarz (odnoszę się do niego, bo wolę dyskusję sprowadzić do konkretów), nie ma wpisanego buntu, (nie piszę także, że Ty tak uważasz). Nie powiedziałam również, że to pytanie do natychmiastowej odpowiedzi, dlatego też nie ponaglałam, a przypomniałam o tymże wątku (jednym z kilku). Chciałabym o tym wątku z Tobą porozmawiać, mniej to proszę na uwadze. Także sądzę, że Tokarczuk, Pilch to nazwiska, które na stałe wpisały się w historię literatury. Bargielską? Nie wiem, czy to już, musiałabym się zaznajomić z tym co pisze (dogłębniej, a nie na wyrywki) to samo tyczy się Huelle, ciągle go odkładam, nie wiedzieć czemu, może dlatego, że nie wszystko można przeczytać naraz?
Zastanawiają mnie też dwie kwestie:
a) gdzie przebiega linia demarkacyjna, tj. według jakich kryteriów, zaliczamy Autorkę/ Autora do tzw. Kanonu?
b) różnica między tym jak pisali/ pisały, a to w jaki sposób żyli/ żyły autorzy i autorki. Jaskrawy przykład, który mi się nasuwa to Orzeszkowa,pozwolisz, że rzucę linkę, nie będę się powtarzać, komentarz i tak jest długi, szczegóły tutaj:
http://wp.me/p59KuC-C
c) wpływ momentu historycznego, na tworzenie kanonu.
Nie sądzę, że są to pytania na natychmiastową odpowiedź.
Odnosząc się do tego co napisałaś na początku Czytelnik, Czytelniczka uniwersalna nie istnieje, ale, jak słusznie zauważyłaś, kolokwializując istnieje tzw. target. Niemniej chciałam się skupić na wymienionych aspektach. Myślę, choć mogę się mylić, że istotą istnienia blogu, jest dyskusja, tak więc do tej istotny/ cechy nawiązuję. Dobrego dnia!

Czytelnik uniwersalny istnieje zawsze w fazie konceptu jedynie, jako symbol, do którego można się odwołać (dla wydawnictw, dla twórców itp.) 😉
Sama na kanon się godzę i go przyjmuję, bez walki, bez bulwersacji – czytam, analizuję i zbieram z treści to, co akurat jest mi w tym momencie potrzebne.
Jeśli chodzi o Twoje pytanie o moje własne preferencje, to jest to coś, nad czym musiałabym naprawdę porządnie się zastanowić i przemyśleć, niemniej, tak z buta sądzę, że przydałoby się już w naszym polskim kanonie lekturowym dodać współczesnych polskich pisarzy np. Tokarczuk, Huelle, Pilcha, może Bargielską?

Dlatego dopytałam, a widziałam, że pojawiają się komentarze późniejsze, na które odpowiadasz.
Nie wiem czy istnieje ktoś/ ktosia taka jak czytelnik/ czytelniczka uniwersalna.
Napisałam, również, że nie chodzi o kwestię: lubię/ nie lubię.
Zawiesiłam pytanie, w komentarzu. Pytasz mnie o szczegóły, a wyżej (to nie zarzut,jedynie spostrzeżenie), że zaczynasz od ogółu. Ja z chęcią dowiedziałabym się, o jakie tytuły byś kanon uzupełniła/ jakie książki byś z niego usunęła i dlaczego?

Nie ogarnęłam wszystkich komentarzy na czas – przepraszam i juz odpowiadam 🙂

Jeden kanon na wieczność mija się z celem – chodzi raczej o to, żeby uzupełniać go i usuwać z niego pozycje sensownie i z głową, nie podstawie własnego „lubię”, „nie lubię” i własnego widzimisię, bo poglądy nie zgadzają się z poglądami współczesnego czytelnika uniwersalnego.

Szkoda, że dyskusja została urwana (tj. nie doczekałam się odpowiedzi). Pozdrawiam,

To właśnie miało być takie króciutkie, na raz dwa, bez konkretnego omawiania, chociaż wiadomo, że od czasu do czasu pojawi się pełne omówienie jakiejś lektury z kanonu „D

Czeka na mnie i wkrótce się doczeka 😀

Pomysł na cykl ciekawy, choć żałuję oczywiście, że te skróty są aż tak krótkie. Ale to przecież nie rozprawa krytycznoliteracka, a mała lekturowa powtórka. Nie będę sugerował następnych książek – kanonu starczy na mnóstwo odcinków 😀

Musze przeczytać w końcu! 😀

Planuję na zimę 😀

Polecam też „Notatki z domu umarłych” 😀 Sama zabiorę się zimą za „Braci Karamazow” – taki jest plan 😀

To czytaj, a ja czekam na Twój post o nich 🙂

„Bracia Karamazow” wciąż na mnie czekają 🙂

Zgadzam się 🙂