Rozumiem w pełni – to po prostu takie najbardziej popularne chwyty, dzięki którym można się kogoś pozbyć/zranić/zabić/ukarać etc. i one niestety zawsze działają jako wypełniacze 🙂 Scena u Sandersona jest prosta i od razu wiadomo o co chodzi: ratuje dziewczynę-niewolnicę przed gwałtem, czyli jest dobry, sprawiedliwy, walczy z systemem – wiadomo już wszystko, nawet na czym polega sam system – jedna scena, a mówi wszystko 🙂

A ukazują nie tylko pobudki bohatera, ale i autora.
Myślę, że jest różnica między emocjami wywołanymi śmiercią/tragedią lubianego bohatera a niezadowoleniem spowodowanym typową charakterystyką czy szafowaniem pewnymi motywami. Może nie umiem dokładnie zwerbalizować swoich wątpliwości, ale mam nadzieję, że to, co piszę, jest w jakimś stopniu zrozumiałe. 😉

Trzeba ufać specjaliście w temacie 😀

Poczułem ciężar odpowiedzialności 😉
Dzięki za miłe słowa 🙂

Ooo! Dziękuję, że mi przypomniałaś o „Ciemnym Edenie”! Czeka na półce, tak bardzo chciałam przeczytać i totalnie zapomniałam, a brzmi fenomentalnie 🙂

To faktycznie ciekawy fenomen – kiedyś chyba fantasy było bardziej niszowe i wybaczało się więcej – ta młodzieżowość treści tak nie raziła. Dzisiaj to po prostu bardzo widać, bo jest wszędzie.

Ale bym zagrała w „Z Mgły Zrodzonego”, nawet nie obejrzała, ale zagrałą właśnie 😀

Ooo! Jak fajnie, że przeczytałaś i porównałaś wrażenia! Dziękuję :*

No właśnie Sanderson jest bardzo lekki i lekkostrawny, więc można wybaczyć mu spokojnie te niedociągnięcia, jeśli lubi się jego styl i sposób prowadzenia narracji 🙂

Oczywiście, że Sanderson nie jest osamotniony w powielaniu schematów – to zmora tego gatunku, tylko jeśli już, to trzeba to robić umiejętnie, a ja zawiodłam się na tej całej masie powtórzeń, tym stylu takim uproszczonym jakoś,
A autorów fantasy o świetnym, nowatorskim podejściu do gatunku jest podobno sporo (ostatnio pisali o tym Janek z Tramwaju Nr4 i dołączył się Kruk z Biblioteki Kruka), tylko nie są medialni, nie są interaktywni, nie są tak masowo uwielbiani jak chociażby Sanderson. A niemedialność się teraz nie sprzedaje, niestety…
I przesyłam wirtualny herbatnik – symbol Klubu Zaczytanych Marudnych Ciotek wymyślony przez Karolinę 😀

Z tego co słyszałam, to w ogóle „Droga Królów” to inny kaliber – o niebo inna klasa opowieści 😀

I zgadzam się, że to bardzo „medialna” książka. Aż dziw bierze, że dotąd nikt jej jeszcze nie zekranizował… Ale wydaje mi się, że to akurat typowe dla Sandersona („Elantris” – bardzo dobre swoją drogą – tez świetnie nadawałoby się na ekran. I tez go tam nie ma;)).

Sama bardziej niż główną osią fabularną zainteresowana jestem tym, jak to właściwie tak naprawdę było z Głębią. Ale ja mam jakiś odchył na tym punkcie, kiedy czytałam „Ciemny Eden” też bardziej interesowała mnie para założycielska.;)

Jeszcze nie wiem, czy lubię, ale czuję, że tak 😀

Nie poczulam sie przez ciebie skrytykowana w zaden sposob za czytanie Sandersona w zadnym wypadku I tak jak ty rowniez lubie dobra dyskusje 🙂 Tez nie nazwalam tej trylogi „epicka ” bo nie jest, jedynie zaznaczylam ze chce by cos epickego sie zdarzylo w nastepnych tomach I zmienilo oglad calej serii .Powtarzalnosc opisow w zrodzonym przyprawia o mdlosci po 50tym razie czytania jak vin czy kelsier rzucaja monety itd.sprawia ze faktycznie chce sie krzyczec ile razy mozna przypominac jak dziala allomancja. Dlatego pisalam ,ze krytyka sandersona ze powiela schemat nie nalezy sie tylko jemu mozna miec do niego pretensje , ze nie wyszedl ze schematu nie postaral sie tak jak Tolkien czy Martin . W jakis sposob niewielu z autorow probuje przelamac schemat to tak jak pamietam ze szkoly wypracowania musialy miec poczatek rozwiniecie I koniec tak fantasy musi miec swiat, bohatera I tego zlego ktorego trzeba obalic zniszczyc I wyzwolic uciskanych spod jarzma tyrana .Martin stal sie dla mnie jedynym autorem fantasy , ktory zlamal schemat a co z reszta? Czy wydawnictwa nie chca wydawac podobnych ksiazek czy niewielu autorow takie pisze czy moze pisza ale sa tak zle ze ich nie wydaja kto zna odpowiedz? Tak wiec zostal nadany schemat a od autora zalezy co zrobi aby opowiesc byla porywajaca I ciekawa . No I na koniec wydawnictwo amerykanskie zakwalifikoalo jego trylogie jako high fantasy ja nie mialam z tym nic wspolnego widze dlaczego mozna ja uznac za young adult zwlaszcza w drugiej czesci. moze powinna zostac przekwalifikowana? Tez uwarzam sie za czlonkinie klubu zaczytanych marudnych ciotek I wiekszosc young adult mnie nie zadowala ale niektore maja ciekawch bohaterow I dobrze wykreowany swiat .

Ja się na temat „Z mgły zrodzonego” nie wypowiem, bo na razie czeka na półce. Jednak polecam „Drogę królów”, to z czystym sumieniem można nazwać high fantasy i moim zdaniem dorównuje, a nawet bije Martina na głowę 😛

Myślę, że mimo wszystko moja opinia jakoś diametralnie się nie zmieni, bo dobrze mi się książkę czyta, ale jest kilka rzeczy, które zaakceptowałam podczas lektury i kilka takich, które teraz, po przeczytaniu Twojej opinii, wydają mi się powielane i troszeczkę miałkie i pewnie będą mnie podczas dalszej lektury razić.

Mimo wszystko czekam jeszcze na film i na to, co będziesz miała w nim do powiedzenia na temat książki 😉

Pojechali ostatnio pod filmikiem Janka o opowiadaniach fantasy 😀
A tutaj link do Kruka 🙂 Ufam mu 😀
https://bibliotekakruka.wordpress.com/

Tego typu sceny zawsze są mocno chwytliwe – mają łapać Twoje emocje i jednoznacznie ukazywać pobudki bohatera 🙂
Mam nadzieję, że Ci się spodoba całość – daj znać po przeczytaniu! 🙂
Pozdrowienia! :*

A widzisz – cenię sobie takie fajne i wnikliwe komentarze, tym bardziej jeśli jest z czym polemizować. 😀 Dziękuję!
Rozumiem jak najbardziej Twój punkt widzenia, zdaję sobie sprawę z czasu powstania trylogii Sandersona, jednak wciąż nie uznałabym jej za high fantasy. I mimo wszystko Sanderson powiela utarte schematy i po nim też powielają (takie kółko powielaczy) – umiejętnie, sympatycznie, jednak bez żadnego większego szału. To już jest young adult, nawet jeśli początek i nawet jeśli nawet udane, biorąc pod uwagę to, co powstaje hurtowo w ostatnich latach.
Porównując język, porówując konstrukcje zdaniowe, opisy, wprowadzanie bohaterów itp. – Sanderson nie dorównuje Tolkienowi, czy Martinowi – bardzo uproszczony, bardzo powierzchowny, sporo powtórzeń. To również wyznacza grupę docelową tej powieści.

I oczywiście, że ten cykl może zaciekawić, może zachwycić – tego w żaden sposób nie kwestionuję 😀 Życzę Ci cudnej lektury Sandersona i żabyś mnie źle nie zrozumiała – nikogo nie krytykuję za czytanie Sandersona, tylko wskazuję jego słabsze punkty jedynie przy pierwszym tomie „Z Mgły Zrodzonego” 🙂
Pozdrowienia!

O, nie widziałam, że pojechali po tym! To znaczy Janek, Kruka chyba nie czytam… (Podasz link do bloga?) Przeczytam tę „Drogę królów”, ale też nie wiem kiedy, gabaryty trochę przerażają, a jest tyle ciekawych książek do czytania 😀

(Na drugim miejscu znienawidzonych motywów znajduje się śmierć matki przy porodzie + śmierć ukochanej wywołująca przemianę u mężczyzny, koszmar. Wybacz, że tak sobie ponarzekałam dzisiaj u ciebie ;).

Jak lubisz Sandersona, to pewnie będziesz zadowolona 😀

Ja na razie odpuszczam Sandersona, na czas nieokreślony, bo coś czuję, że się minęliśmy. Jeszcze ostatnio Kruk i Janek pojechali po „Drodze Królów”, a im ufam, więc… ale będę czekać na Twoje wrażenia 🙂