Czyli było genialnie – ogromnie się cieszę. 🙂

O jakie „bzdury” Ci chodzi? Nigdzie nie oskarżyłam Bydgoszczy (z której nomen omen pochodzę, także moja rodzina i w której spędziłam pierwsze lata mojego życia), tylko piszę o fenomenie literackim miasta-potwora, o „Bydgoszczy widzianej oczami Orbitowskiego”. Niejednokrotnie poruszałam ten temat ze strony literackiej, nie społecznej, i nie rozumiem skąd wyczytałeś o tym, że to przez miasto Jędrek/Jacek był tym kim był, bo ja tego nie napisałam.

Przepraszam, ale bzdury piszesz i muszę zareagować. Cesare Lombroso nie miał racji i to jest udowodnione naukowo od bardzo dawna. Co do środowiska i aury czy też otoczki miejskiej to ja się wychowywałem w Bydgoszczy w tym czasie kiedy dzieje się akcja książki i jakoś nikogo nie zabiłem, ani nikt z moich znajomych nie popełnił morderstwa. Morderstwa nie dzieją się dlatego, że ktoś mieszka w tym lub innym mieście. To raczej skłonności psychofizyczne. Indywidualna budowa psychiczna lub zmiany w mózgu. Dlatego też Orbitowski wymyślił narratora tej książki, żeby podkreślić, że choć z patologicznej rodziny to nie zabijał, a główna postać powieści popełniał morderstwa chociaż żył w normalnej rodzinie i był grzecznym i uczynnym chłopcem.

Ooo! Dziękuję! 😀

znam znam, ale z tytułu i oczywiście z Twojego bloga 😛

ALE JAK TO NIE CZYTAŁEŚ? „Szczęśliwej ziemi” nie znasz? 😀 Obowiązkowo.

Sprawdź na sobie i przetestuj 🙂

Tak 😀

Ach, no tak. W sumie tak o tym piszesz, ale ja to sobie już dawno zakwalifikowałam jako reportaż – widać błędnie. No nic, zobaczymy 🙂

Ale to nie jest reportaż 😀 to powieść oparta o prawdziwą zbrodnię – fikcja czerpiąca inspirację z rzeczywistości. Ogromnie polecam – akurat ja „Szczęśliwą Ziemię” uwielbiam i tutaj styl jest podobny, niemniej polecam Ci sprawdzić. Rewelacyjny kawał literatury. I mocny 🙂

Lubię takie mroczne, troszkę niepokojące książki.

Bookeaterreality