Hehe, licencia poetica, czy coś 😉 Też to mimo wszystko kupuję i uwielbiam, co nie znaczy, że jestem bezkrytyczna względem jego twórczości, bo są rzeczy, które mi nie pasują i Remigiusz wie, które to, ale wie też, że go absolutnie uwielbiam 😀

Haha 😀 No emoty są pocieszne, to fakt 😀

No każdy lubi co innego, to wiadomo 🙂 Ja mam tak, że od czasu do czasu te przepychanki mnie zadziwiają, bo to jest tak, jakby nigdy nikt ze sobą normalnie nie rozmawiał 😀 Ale to jest jego styl, więc przyjmuję w całości 🙂

Te przepychankowe dialogi to jest charakterystyczny element stylu Mroza i obecny jest w każdej powieści 🙂 Podobnie jak butni bohaterowie… Ogromnie polecam Ci Parabellum, bo jak dotąd to jest moja najulubieńsza seria Mroza 🙂

Mały dopisek: jeju, jakie pocieszne te emoty tutaj 😀 Chyba muszę zacząć częściej komentować i częściej używać emotek, przynajmniej w komentarzach, bo są przesłodkie 😀

Też tak czuję 😀 A przepychankowe dialogi są przepyszne, zawsze tak się przy nich uśmieję, może dlatego, że ja sama lubię dawać komuś wynikające ze szczerej sympatii prztyczki w nos (i gdy ktoś odpowiada mi tym samym) 😀 Ktoś kiedyś napisał w recenzji, że Remigiusz Mróz ma prostackie poczucie humoru – więc jestem prostakiem, bo ja je uwielbiam 😀

Realizmu faktycznie tu brak, ale jest pewna konwencja, która przypomina mi klasyczne sensacje sprzed lat – tutaj chodzi o fabularny efekt, o zachowanie pewnych schematów. A faktem jest, że w ostatnich latach przyzwyczajono nas do realistycznych kryminałów i te retro-konwencje poszły nieco w odstawkę.
Dla mnie to dobra sensacja, ale faktycznie nie najlepsza powiesć R.M. 🙂

Mróz ma swój klimat i można się w niego wciągnąć w zaskakującym tempie 🙂 Daj znać, czy Ci się spodoba! :*

Z pewnością jego styl jest mocno rozpoznawalny – te przepychankowe dialogi szczególnie 😉 To taka klasyka i na pewno nawet pod pseudonimem coś by skwierczało i podpowiadało 😀

Pozdrawiam!

Fakt, że Mróz wyrobił sobie swój język i uważam, że to jego atut. Jako ciekawostkę Ci powiem, że „Ekspozycja” miała być pierwotnie wydana pod pseudonimem (stąd Forst) i ciekawa jestem niezmiernie, czy rozszyfrowałabym styl Remigiusza, gdyby nie podpisał się pod książką swoim nazwiskiem 😀

Aha! Czytaj koniecznie drugą część, skręca bardziej w klimaty mrocznego kryminału, a mniej w niej sensacji i uważam, że Forstowi wychodzi to tylko na dobre 🙂

http://i0.kym-cdn.com/photos/images/newsfeed/000/181/367/closeenough.png?1317606898
😀

Napisałam tak w konwencji żartobliwej, popowej, bez rozróżnienia Hunów i Mongołów, Attylli od Dżyngis Hana, więc przyznaję się do zaokrąglenia czasowego 😀
O matko! Faktycznie! A ja zawsze mówiłam Huni! 😀 Poprawiam!
Zapoluj na Mroza – jest fajny rabat 🙂

Faktycznie nie jest to najlepsza powieść Remigiusza Mroza, ale mimo wszystko uważam, że to dobry kryminał, a schematyczność wynika z pewnej konwencji. Oczywiście to wszystko kwestia gustu i tego, czego oczekujemy od konkretnego gatunku – jak dla mnie było solidnie.