To jak Książę Persji i bliskowschodnie klimaty mieszane to faktycznie na odmóżdżenie może być idealne 😀
A z tytułem to chyba jest tak, że nikt by nie ogarnął, że to TO „Ember in the Ashes” – mega głośne, mega promowane, mega popularne 🙂

Świat faktycznie ciekawy, ale to mi jednak nie wystarczyło w tym przypadku 🙂

Tutaj niby nie ma trójkąta, no ale jakieś takie braki są, więc nie moge piszczeć 😀

Ha 😀 IŚ naprawdę mnie ruszyły, bo opisywały jakiś ważny problem, a nie skupiały się jedynie na trójkącie miłosnym (chociaż był) i walkom z potworami itp. 😀

P.S. A propos – to po południu w Klubie Marudnych Zaczytanych Ciotek będę wspominac genialność Igrzysk 😀 😀 😀

Doskonale Cię rozumiem 😀 Wzięłam na własną odpowiedzialność, żeby przetestować te zachwyty na sobie, no i wyszło jak wyszło 😀 Też dochodzę do wniosku, że dobre YA to „Igrzyska Śmierci” i jeszcze sexy trolle, które ucieszyły mnie baśniowością 😀 I Saga Księżycowa Meyer 😀 <3

Oczywiście, że schematyzacja fabularna nie ogranicza się jedynie do romansu czy powieści młodzieżowej, niemniej akurat w tych dwóch gatunkach jest to dość mocno zintensyfikowane i obecne na pierwszy rzut oka.
Przesłanie również się powiela, ale akurat tutaj nie musi istnieć jakaś intensywna głębia przekazu.
Mimo wszystko, tak jak napisałam – nie odbieram Sabie Tahir oryginalności jeśli chodzi o budowę świata, ani umiejętności żonglowania elementami schematu, czy budowania emocji 🙂

Pozdrawiam serdecznie:)