Komentarze do: „Krótka książka o miłości” Karolina Korwin-Piotrowska – recenzja + KONKURS!

Autor: Bookowska

Bookowska — Sat, 05 Mar 2016 13:11:14 +0000

Brak słów – po raz kolejny przegapiłam termin. 🙁 Byłabym zła na siebie gdyby je to, że wolę być zła na czas, który tak pędzi, że nie nadążam. Wrrrrrr…

Autor: Podsumowanie miesiąca: LUTY 2016 – Wielki Buk

Podsumowanie miesiąca: LUTY 2016 – Wielki Buk — Sat, 05 Mar 2016 12:30:13 +0000

[…] „Krótka książka o miłości” Karolina Korwin-Piotrowska – subiektywny przewodnik po doskonałym kinie; do poczytania TUTAJ […]

Autor: Szesztin

Szesztin — Fri, 04 Mar 2016 16:47:05 +0000

Mój ukochany film to „A.I. Sztuczna inteligencja” (2001). Pierwszy raz zobaczyłam go mając jakieś 11-12 lat, a od tamtego czasu widziałam już pewnie z 15 razy 🙂 W tym filmie jest wszystko – przygoda, podróż, miłość, przyjaźń, radość, rodzina, strata, smutek, przemoc, śmierć, odwaga, marzenia i niesamowita wizja przyszłości. I oczywiście moje pierwsze filmowe zauroczenie – cudny Jude Law czyli Żigolak Joe <3
Jako bonus dodaję film sci-fi "eXistenZ" (1999), który jest tryumfem wyobraźni nad przeciętnością umysłu. Odrobinę dziwny, ale godny polecenia! (Tam również gra Jude Law 😀 )

Autor: Mi94

Mi94 — Fri, 04 Mar 2016 10:27:20 +0000

Z reguły wybieram filmy ( zresztą tak samo jak książki), w których reżyser „ma mi coś do przekazania”. Bardzo ciężko jest mi wybrać jeden, ale zdecydowanie jest to „Katyń”- Andrzeja Wajdy. Obejrzałam go kilka lat temu, gdy wszedł do kin. Był to już któryś dzień po premierze, a sala kinowa pękała w szwach. Miałam wtedy kilkanaście lat i taka też była średnia wieku widzów. Przez cały film, jak i po jego zakończeniu, nikt nie miał śmiałości drgnąć. Film jak i reakcja widzów zrobiły niezapomniane wrażenie. Takie chwile uczą tożsamości narodowej. Zaciekawiają, skłaniają do ogromnej refleksji. Członek mojej rodziny zginął w Charkowie, a ja już kilka lat pracuję nad drzewem genealogicznym. Żaden inny film już nigdy już tak na mnie nie wpłynął.

Autor: pingwin

pingwin — Wed, 02 Mar 2016 12:01:19 +0000

Ja uwielbiam kino skandynawskie, choruję na nie już od wielu lat. Jednocześnie żałuję, że tamtejsze filmy tak rzadko trafiają na ekrany polskich kin i telewizorów.
Filmami do których wielokrotnie wracałem są: islandzki „Noi Albinoi” i szwedzki „Pożegnanie Falkenberg”. Mają nieco odmienne od siebie klimaty i wydźwięk, jednak obydwa dotyczą trudności dorastania, samotności, zmiany. W obydwu też dochodzi do tragedii.
Generalnie kino skandynawskie to świetny dowód na to, że nie trzeba wydawać milionów na efekty specjalne, wymyślać nierealnych fabuł. To, co najciekawsze dzieje się w człowieku i w jego relacji z drugim.

Autor: Christian Cieślak

Christian Cieślak — Sat, 27 Feb 2016 17:47:00 +0000

Jest wiele filmów, które uważam za istotne w moim dotychczasowym życiu. Jednak, poza tymi wyreżyserowanymi przez wybitnych twórców jak Buz Luhrmann, Stanley Kubrik czy Andrzej Wajda, wydaje mi się, że to co sami zrobimy jest dla nas najlepsze i najważniejsze. I tak jest w moim przypadku. W ostatniej klasie liceum zrobiłem przy udziale moich przyjaciół krótki film, który miał być interpetacją mojej ulubionej powieści „Proces” Franza Kafki. To było świetne doświadczenie. By tego jeszcze było mało, moje „dzieło” zostało pokazane na pełnowymiarowym ekranie kinowym w Inowrocławiu, podczas festiwalu filmów krótkometrażowych. Byłem z tego powodu bardzo dumny i do dzisiaj wspominam to doznanie z łęzką w oku. Może to odrobine bałwochwalcze, ale co tam w końcu jeśli jest czym się pochwalić, to czemuby o tym nie mówić.

Autor: Tydzień Blogowy #40 – Wielki Buk

Tydzień Blogowy #40 – Wielki Buk — Sat, 27 Feb 2016 11:15:33 +0000

[…] “KRÓTKA KSIĄŻKA O MIŁOŚCI” Karolina Korwin Piotrowska – recenzja: […]

Autor: Bombeletta

Bombeletta — Fri, 26 Feb 2016 14:26:33 +0000

W odpowiedzi do Huleczka. To na pewno jest to pozycja dla Ciebie :D

Autor: Patrycja

Patrycja — Thu, 25 Feb 2016 20:49:33 +0000

To będzie trudny wybór. W swoim życiu obejrzałam już bardzo dużo filmów. Jednak największe wrażenie zrobił na mnie film pt. ,,Jedz, módl się, kochaj” z główną rolą odgrywaną przez Julię Roberts. Główna bohaterka zmaga się z depresją, smutkiem i nieszczęśliwym związkiem. Pewnego dnia budzi się i postanawia zmienić swoje życie i znaleźć swoje miejsce na ziemi. Podróżuję do Włoch, Indii i do Indonezji, aby tam odnaleźć prawdziwą miłość. Film ten nauczył mnie, że nigdy nie warto się poddawać mimo przeciwności losu. Należy umieć korzystać z życia – jeść, modlić się, kochać. Życie można zmienić, wszystko może zależeć od jednego kroku w przyszłość. Czasami miłość przychodzi w najmniej oczekiwanym momencie.

Autor: Karo

Karo — Thu, 25 Feb 2016 20:03:59 +0000

„Leon Zawodowiec”.
Klasyka, pozycja obowiązkowa. Dość brutalny i jednocześnie chwytający za serce. Fenomenalna i chyba jedna z najlepszych ról Natalie Portman, a „Shape of my heart” w wykonaniu Stinga, to po prostu cudo wspaniale domykające ten obraz…

Autor: Katarzyna Kwiatkowska-Hotowy

Katarzyna Kwiatkowska-Hotowy — Thu, 25 Feb 2016 19:36:40 +0000

Oj mnóstwo tych filmów było, mnóstwo, ale chyba największe wrażenie i najbardziej odległe wywarła na mnie bardzo dawno temu ekranizacja „Przeminęło z wiatrem”. Film obejrzałam w wieku lat nastu, jeszcze przed przeczytaniem książki i byłam nim oczarowana. Kreacje aktorów są dla mnie wybitne, zachwyca mnie dziewiętnastowieczne Południe, krajobrazy, scenografia i kostiumy postaci. A Clark Gable nieodmiennie przyprawia mnie o szybsze bicie serca. Fakt, że scenariusz odbiega od książki, ale z biegiem czasu przestało mi to przeszkadzać. Lubię wracać zarówno do tego obrazu, tak jak i do książki.

Autor: Huleczka

Huleczka — Thu, 25 Feb 2016 13:28:56 +0000

Kocham książki i uwielbiam filmy! A książka o filmach, szczególnie jeśli zapowiada się tak dobrze, jak ta, to jest dla mnie po prostu jak żelkowe misie i to jeszcze w czekoladzie! <3

Więc skoro jest konkurs z tą książką do zdobycia, to ja po prostu nie mogę w nim nie wystartować! "Krótka Książka o Miłości" jest o kinie światowym, więc ja też ograniczę się tylko do filmów zagranicznych – mniej filmów do wyboru, to powinno być łatwiej wskazać ten jeden, jedyny, prawda? Ale to i tak wciąż było bardzo trudne, wskazać ten jeden, jedyny film!

A tym filmem jest "Grek Zorba". "Grek Zorba", to dla mnie synonim pogody ducha, optymizmu i siły do tego, żeby po każdym upadku wstać i iść dalej. Zdanie "Jaka piękna katastrofa!" to kwintesencja tej siły – świadomość tego, że porażka, to nie jest koniec świata i tragedia, tylko to jest początek dalszej drogi i lekcja życiowa, która czyni nas mądrzejszymi. I to wszystko zamknięte tylko w trzech słowach! Rewelacja! A jako miłośniczka tańca, która nie wyobraża sobie życia bez niego, lubię (i wyznaję) też "filozofię tańca", którą prezentuje ten film. Taniec to najskuteczniejszy na świecie poprawiacz nastroju, samopoczucia, samooceny i w ogóle wszystkiego, tańczyć można zawsze i wszędzie no i przede wszystkim – tańczyć może i umie każdy! Bo jeśli potrafisz chodzić, to potrafisz też tańczyć!

Autor: mimatu

mimatu — Wed, 24 Feb 2016 10:13:21 +0000

A moim ulubionym filmem jest „Miasto Boga”. Pamiętam, że kiedy oglądałem go jako nastolatek, wbił mnie w fotel,

Autor: Magdalena Ś.

Magdalena Ś. — Wed, 24 Feb 2016 10:06:56 +0000

Pamiętam, jakby to było dziś. Lata 80, siedzę przed telewizorem i oglądam program Marka Niedźwieckiego. I nagle jak rażenie piorunem: teledysk Limahla do „Niekończącej się opowieści”! już wiedziałam, że ten film muszę koniecznie zobaczyć, że to będzie cudowna baśń i odwadze i sile wyobraźni, z niezwykłymi bohaterami! A kiedy w końcu udało mi się pójść do kina na jednym seansie się nie skończyło. Wydawałam całe kieszonkowe na bilety i nigdy nie miałam dość. Chciałam być jak Bastian, znaleźć w zakurzonym antykwariacie książkę o magicznych właściwościach, codziennie przenosić się w wyobraźni do Fantazjany, nadać imię Dziecięcej Cesarzowej i zmierzyć się z własnymi słabościami w drodze do Wyroczni Południa. Dla mnie to miłość na wieki, nieskończona:)

Autor: Bombeletta

Bombeletta — Tue, 23 Feb 2016 18:56:33 +0000

W odpowiedzi do Magda Baranowska. :D

Autor: Bombeletta

Bombeletta — Tue, 23 Feb 2016 18:56:25 +0000

W odpowiedzi do arudakita. Na pewno przegodnym przewodnikiem po filmowym świecie <3

Autor: Bombeletta

Bombeletta — Tue, 23 Feb 2016 18:56:05 +0000

W odpowiedzi do Narideth. To faktycznie będzie idealny prezent :)

Autor: Marša

Marša — Tue, 23 Feb 2016 08:31:25 +0000

Z tym filmem życia, to nie będzie u mnie tak łatwo i nie przez nadmiar takowych, a raczej niedomiar, bo rok temu, to ze mnie był bardzo, bardzo rzadki gość w kinach, a potem upalne lato sprawiło, że nastąpiła w moim życiu kinowa rewolucja. Z akcentem na kinowa, bo w domu raczej filmów nie oglądam, a to znaczy, że obejrzane przeze mnie pozycje są nowsze niż starsze i może się jeszcze rangi klasyków nie doczekały. Bo, może się nie doczekają. Dlatego będzie o filmie, który darzę ciepłymi uczuciami i polecam wszystkim, choć niczyjego życia on raczej nie zmieni. Chodzi o „Sens życia oraz jego brak” Węgierską produkcję z 2014 roku o decyzjach, dorastaniu i zagubieniu w tymże dorastaniu. Bardzo sympatyczny i nie wywołuje może wielkiego „wow”, ale porusza w inny sposób: sprawia że siedząc w kinie czułam się jakbym siedziała z bohaterami, chodziła z nimi. Mimo że mówili po węgiersku, więc musiałam sobie czytać o czym oni tam rozmawiają, to czułam się częścią, takim cichym znajomym, co siedzi z boku i słucha. Świetne uczucie, świetny nastrój po wyjściu z kina. Widziałam go ponad pół roku temu, a jak tu o nim piszę, to mimowolnie banan wypełza mi na twarz, oczy się świeca i w ogóle. 🙂

Autor: Anna D

Anna D — Mon, 22 Feb 2016 15:18:21 +0000

Oj Olgo, ale Ty dajesz zadania! Ze mną to jest tak, że nie mam jednego ulubionego filmu. Są jednak produkcje, które uwielbiam i które w jakiś sposób zmieniły moje spojrzenie. Mam sporo braków z klasyki (bo większość z nich jest na podstawie książek, które zamierzam przeczytać najpierw), ale na razie wygląda to tak:
– pierwszym filmem w którym się zakochałam był ,,Armagedon” Michaela Bay’a.
– filmem, który otworzył mnie na musical była ,,Gorączka sobotniej nocy”. Zaważyłam, że produkcja muzyczna może mówić o czymś więcej niż tylko o tańcu.
Pierwszy raz płakałam oglądając ,,Siedem dusz”, czyli historia o totalnym poświęceniu.

Autor: Agnieszka buszująca w Internecie #7 | Obsesyjna Biblioteczka – Blog

Agnieszka buszująca w Internecie #7 | Obsesyjna Biblioteczka – Blog — Mon, 22 Feb 2016 11:40:19 +0000

[…] Wielki Buk o Krótkiej książce o miłości: czytaj […]

Autor: Zaczytany glonek

Zaczytany glonek — Sun, 21 Feb 2016 23:07:36 +0000

Olga, uwielbiam filmy muzyczne. I bajki Disneya. To jedyny typ filmów, które mogę oglądać wielokrotnie bez ziewania i takiego uczucia „przecież wiem, co będzie dalej”. Nawet „Władca Pierścieni” za nastym razem już nie jest taki epicki 😉 Albo jestem nieczuła w tym względzie 😀 W takim razie widocznie filmem, który zrobił na mnie największe wrażenie jest „Zakochana złośnica” („10 Things I Hate About You”) 😀 Ponieważ wiernie od 10 lat oglądam go co roku i nadal zachwycam się minami Julii Stiles i razem z Heathem Ledgerem śpiewam „Can’t take my eyes off yooooooou” 😀

Autor: Bombeletta

Bombeletta — Sun, 21 Feb 2016 20:10:33 +0000

W odpowiedzi do Joly_fh. Rola Salierego jest niesamowita! Ten mrok i determinacja, gdy przybywa po Mozarta - kawał genialnego kina.

Autor: Joly_fh

Joly_fh — Sun, 21 Feb 2016 19:58:33 +0000

„Amadeusz” Milosa Formana – to był pierwszy „poważny” film, na którym byłam w kinie i od razu film oscarowy. Zrobił na mnie kolosalne wrażenie. Ta muzyka i życie muzycznego geniusza. Do dziś mam przed oczyma sceny z tego filmu i sentyment do Mozarta, którego uważam za kompozytora wszech czasów.

Autor: Anna

Anna — Sun, 21 Feb 2016 18:46:13 +0000

„Ciekawy przypadek Benjamina Buttona” – odwrócenie biegu rzeczy, patrzenie na świat oczyma dziecka, kiedy nikt dziecka nie widzi i dźwiganie bagażu doświadczeń, w który nikt nie uwierzy. Film tak piękny, zabawny i smutny jednocześnie, że zapiera dech.

Autor: Kinga

Kinga — Sun, 21 Feb 2016 16:16:03 +0000

” W życiu Kuby alkohol stał się ważniejszy niż wszystko inne. Ważniejszy nawet niż miłość. W rezultacie sam Kuba stał się całkiem nieważny” Autorem mojego życia jest Marek Hłasko wiec filmowo nie mogło być innaczej. „Pętla” reż Wojciecha Jerzego Hassa jest filmem pięknym,prawdziwy,ludzkim. Nakręcony na podstawie opowiadania pana Hłaski znakowocie wprowadza widzów w świat Kuby który desperacko miota sie pomiędzy miłością a zabójczą słabością która okaże się silnejsza. Tragedia przegranego alkoholika została opowiedziana po mistrzowsku. Językim aluzji,symboli. Coś pięknego. Stare polskie kino z duszą! Gorąco polecam!