Moją ulubioną legendą, a raczej zbiorem rozmaitych legend są te o Duchu Gór. Niewiele się o nim mówi, jest mniej popularny niż Popiel, Baba Jaga, krakowski smok i inne stworzenia.
Różnie nazywają Ducha Gór – Liczyrzepa, Riebenzahl, Karkonosz, Pan Jan, Rzepiór, ale nikt tak naprawdę nie wie jak właściwie ma na imię. Ma kilka różnych postaci, dawniej pojawiał się jako stwór z ogromny porożem i kijem w łapach, ale powszechnie wiadomo, że strzeże lasów również pod postacią starca z laską ręce. Kto wie, może to nawet sam Świętowit przechadzający się po leśnych puszczach?

Podobno wzorował się na jego historiach sam Tolkien, ale to pewnie kolejna legenda. Chociaż z drugiej strony, Liczyrzepa zainspirował wielu artystów – malarzy, architektów i pisarzy. Więc jednak może i kochany Tolkien uszczknął coś dla siebie?

W każdym razie – księża, biskupi i papieże próbowali już dawno wypędzić Ducha Gór kadzidłem, kropielnicą i krzyżem. Szczerze mówiąc, przedsięwzięcie mocno nieudane – duch Liczyrzepy wciąż mocno stąpa po sudeckich, karkonoskich stokach. I dobrze.
Duch Gór bywa mściwy. Ześle nagle burze i wichry jeśli ktoś nie szanuje jego królestwa. Bywa też zachłanny, jak wtedy, gdy porwał księżniczkę (która na szczęście dla siebie wymyśliła sposób, by od niego uciec) i zdobył przezwisko Liczyrzepy.

Szkoda, że niewiele się o nim słyszy – chociaż za nic ma granice i znany jest i u Niemców, i u Czechów, i u Polaków. Nie mówi się o nim przy okazji smoka na Wawelu, ani bazyliszka w Warszawie, ani nawet wtedy gdy opowiada się o rusałkach nad Świtezią. Chociaż… może to i lepiej. Niech zostanie taki, jaki jest – w cieniu swoich drzew.

Nie mam jednej ulubionej baśni. Uwielbiam cały zbiór „Bajarka opowiada” – mój domowy egzemplarz ma tyle lat, co ja <3, między jego stronami znajdują się zasuszone liście sprzed co najmniej kilkunastu lat, okładka się rozkleiła od ciągłego wertowania, i będę z niego czytała mojemu Maluszkowi, jak się już urodzi 🙂 Rodzice mojej córki chrzestnej dostali ode mnie kilka lat temu "Bajarkę" jako dodatek do prezentu ślubnego i myślę, że ten zbiór powinien znaleźć się w każdym domu 🙂

Jest wiele pięknych legend, baśni,
Tych popularnych i mniej znanych,
Lecz moje serce skradła taka,
Co się rozgrywa w grodzie Kraka.
Do niego dawno temu przybyła,
Śliczna osóbka, piękna i miła,
Co szlachetnością się wyróżniła.
Ona Jadwinia na imię miała
I w śliczne suknie się ubierała,
Lecz zawsze skromną królową była,
Z innymi złotem się dzieliła.
Czarne jej włosy i liczko jasne,
Drobniutka kibić, ciżemki małe.
Choć taka krucha i delikatna,
Dobrze władała naszym państwem.
Swoje klejnoty radnym oddała,
By akademia, kościół powstały.
Gdy na spacerze codziennym była,
Budowniczego zobaczyła.
Siedział posępny i zadumany,
Z rozpaczą w oczach, zatroskany.
Ona podeszła, o ból spytała,
Gdy o chorobie się dowiedziała,
Złotą klamerkę z bucika zdjęła,
By za nią nabył dla żony lekarstw.
Z uśmiechem jemu ofiarowała,
Stopkę z kamienia wolno zabrała.
Dnia następnego mężczyzna rano
Przybiegł do pracy, ochoczo, żwawo,
Do jego żony wracało zdrowie,
Był więc szczęśliwy i chciał pracować.
Wtem patrzy, oczom nie wierzy swoim,
Bo na kamieniu ….jest mały odcisk.
Stopki królowej, zgrabnej i małej,
Tej wyjątkowej, szlachetnej Pani.
Majster zawołał: „Cud nad cudami,
Nasza królowa świętą zostanie,
W ścianę kościoła wmurujmy kamień.”
Cudowny odcisk przetrwał lat wiele,
Można podziwiać go na kościele,
Dobra Jadwiga została świętą,
A pamięć o niej trwa w legendzie.
„Stópka królowej Jadwigi” jest
Najukochańszą moją z legend.
Może dlaczego? Dodam słów kilka,
Jest moim zdaniem bardzo piękna,
I pokazuje, że serce złote,
Może mieć nawet bogaty człowiek.
Ważne, by umiał się podzielić,
Wesprzeć innego w smutku, potrzebie,
By szlachetnością, postępowaniem,
Ujął poddanych, był dobrym władcą.
Jej pomoc innym i zachowanie
Wręcz zasługują na uznanie.
A ona właśnie taka była,
Dobra i mądra, dla wszystkich miła,
A jej największym skarbem – już wiecie,
Było szlachetne i dobre serce.
Nic nie poradzę – jestem wrażliwa,
Mnie ta legenda za serce chwyta,
Oczarowała najpierw mnie,
A teraz dzieci me szkolne też. 🙂
Jest też element edukacyjny,
Wskazuje wzorce, wartości uczy.
A jej czytanie jest przyjemnością,
Więc ….zapoznajmy się z tą historią. 🙂

( Ufff…..koniec…;))

Pozdrawiam serdecznie 🙂
I dziękuję za wdzięczny temat konkursu. 🙂

Asia S.

To jest MEGA romans 🙂

No właśnie ja też zostałam kupiona totalnie słowiańskością 😀

Dziękuję! Niemniej myślę, że też możesz ją wskazać, jeśli uargumentujesz inaczej niż ja 🙂 Wybacz, że „podebrałam” tytuł 😉

O! Spóźniałam się, bo też bym wskazała „Szklaną Górę” – to w takim razie trzymam kciuki za Ciebie. 🙂