Wróć koniecznie do tej historii! Teraz docenisz ją podwójnie, tym bardziej jeśli znasz akademickie oblicze Eco. 🙂

Koniecznie obejrzyj! To piękny film i świetnie oddaje klimat powieści – nie trzeba się bać 🙂

Też mu nie wybaczę! 😀 I te połknięte strony!
Współczesna „krytyka” literacka niestety tak właśnie wygląda, dlatego też trzeba zawsze pozostać na poziomie, za wszelką cenę. 🙂

To jest właśnie taka opowieść, do której się wraca. 🙂

Warto do niej powrócić po latach 🙂

To faktycznie jest na dłuższy seans z książką, tak żeby się nie spieszyć donikąd 🙂 Ach! Biblioteczka Eco jest CUDOWNA! <3

P.S. A propos „oczytanych snobów” to właśnie usłyszałam ostatnio taką opinię a propos czytania „Imienia Róży” – stąd to nawiązanie w tekście.

Mrocznie i smutno się zrobiło, bo ten duch czasu jest właśnie taki wredny i nieobliczalny – wszystko się upraszcza, a ostatnio zauważyłam, że jest nowa moda na umniejszanie cudzej wiedzy i chwalenie się własną niewiedzą. Ludzie nie mają podstaw kulturowo-historycznych, nie rozumieją kontekstów, ale zamiast przyznać się do niewiedzy i uznać, że warto nadrobić zaległości, ciesżą się otwarcie z własnej niewiedzy i robią z tego swoją mocną stronę. Tak to niestety jest, jak zamiast konkretów liczą się przede wszystkim emocje.
O tempora, o mores! [zakrzyknęła echem] 🙂

No właśnie…

To faktycznie jest powieść do odkrywania przez całe życie, bo ma w sobie tyle poukrywanych konceptów i ścieżek interpretacyjnych, że pojedyncza lektura tutaj nie wystarczy. 😀

Najpierw czytałam w liceum, potem na studiach i teraz po raz trzeci – sądzę, że chyba ta powieść jest jedną z tych, które odkrywamy całe życie, tzn. nie tyle jesteśmy za młodzi (pamiętam mój zachwyt licealny), ale przy tej lekturze liczy się oczytanie i doświadczenie, a to zbieramy całe życie. 😀 Ja mówię – czytajmy kiedy tylko się da i odkrywajmy wciąż od nowa. 😀