Ach, przestań mnie tu zawstydzać takimi pochwałami, bo rumieńce mi jeszcze wyskoczą, a przecież czarno-biała jestem. 😉 Dziękuję!
Sądzę, że w ogóle te powroty we współczesnej literaturze do tamtego okresu przełomu sa na poły nostalgiczne i antynostalgiczne jednocześnie. Jest coś takiego w tych wspomnieniach, co łączy nas wszystkich i widać, że Zośka Papużanka wykorzystała wszystkie możliwe środki, żeby idealnie swojego Śpika w tamten czas wpasować. 🙂
A do Twojej recenzji zajrzę na dniach – już jest zapisana 🙂

I tylko nie wiem, czy ten powrót na pewno jest nostalgiczny. Można by się spierać, ja nazwałbym go antynostalgicznym, ale w kontekście „Onego” przepaść między tymi słowami wydaje się paradoksalnie mała.

Haha 😀 No nie umiem za to przepraszać. 😀 Staram się tak dobierać lektury, żeby zawsze było godnie i potem nie umiem też nie polecać. 😀

Rzekła.