Komentarze do: TOP 7 UKOCHANYCH BAŚNI na Dzień Dziecka + KONKURS

Autor: Bombeletta

Bombeletta — Wed, 29 Jun 2016 12:56:02 +0000

W odpowiedzi do Sigil of Scream. To trzymam mocno kciuki!

Autor: Sigil of Scream

Sigil of Scream — Tue, 28 Jun 2016 22:36:34 +0000

Ostatnio zastanawiałem się nad wydaniem własnych baśni… Jednak potrzebowałbym do tego dobrego rysownika, który potrafiłby wlać nieco barw w tekst. Na razie wydałem tomik poetycki w nieco czarno-białym stylu. Było to ciekawe doświadczenie i myślę, że opracowanie baśni do wersji książkowej mogłoby być równie interesujące… 😉

Autor: Sigil of Scream

Sigil of Scream — Wed, 22 Jun 2016 21:47:02 +0000

W odpowiedzi do Bombeletta. Powinnaś, albowiem istotnie są piękne i wyjątkowe. :)

Autor: Bombeletta

Bombeletta — Wed, 22 Jun 2016 15:21:58 +0000

W odpowiedzi do Sigil of Scream. W ogóle nie znam tych baśni! Muszę obowiązkowo nadrobić zaległości po latach! :)

Autor: Sigil of Scream

Sigil of Scream — Fri, 10 Jun 2016 10:48:20 +0000

Zdecydowanie baśnie Romana Zmorskiego z uwagi na ich głęboka, symboliczną treść (zwłaszcza „Sobotnia Góra” czy „Trzech Braci”). Jest to doprawdy znakomity kawałek literatury, który zainspirował mnie zresztą do tworzenia własnych tekstów tego rodzaju. Polecam każdemu, kto jeszcze się z nimi nie zetknął! 🙂

Poza tym lubiłem także baśnie Gustawa Morcinka. Myślę, że warto wspomnieć o nich.

Autor: TheMolka

TheMolka — Sun, 05 Jun 2016 12:11:08 +0000

W odpowiedzi do Bombeletta. W takim razie polecam cały cykl Dym i lustra, tam jest więcej podobnych smaczków. :D

Autor: Bombeletta

Bombeletta — Sun, 05 Jun 2016 10:52:01 +0000

W odpowiedzi do TheMolka. UWIELBIAM to opowiadanie! <3 Pisałam o nim w Bezsenną Środę nawet - trafiłam przypadkiem w sieci i zakochałam się bez reszty. <3

Autor: Bombeletta

Bombeletta — Sun, 05 Jun 2016 10:51:11 +0000

W odpowiedzi do KAJA. Wyniki już jutro na kanale YT :)

Autor: AthanatiEste

AthanatiEste — Sat, 04 Jun 2016 20:21:24 +0000

Mą najulubieńszą bajką z dzieciństwa jest od zawsze „Mała syrenka”. Po latach mogę stwierdzić, że o tym wyborze zadecydowała nie tylko obecność moich ulubionych mitycznych stworzeń morskich – syren, ale przede wszystkim piękna, choć tragiczna historia miłosna. Niegdyś smutek bijący z wielu baśni potrafił zaniepokoić, a nawet przerazić, lecz dziś jest dla mnie po prostu piękny. O stokroć wolę bajki Andersena, okrutne, a mimo to dosyć prawdziwe, niż przesłodzone dzisiejsze produkcje. Dla mnie jedyna słuszna wersja losów syrenki to ta pierwotna, nie optymistyczna Disneya i innych protoplastów. Poświęcenie morskiej księżniczki, które świadczy o zwyciężeniu przez nią egoizmu mimo tragicznego końca uczy istoty prawdziwej, nieskończonej miłości, która trwa wbrew wszystkiemu, co mimo wszystko może zdarzyć się i w realnym życiu.

Autor: Magda

Magda — Thu, 02 Jun 2016 18:55:15 +0000

Moim najwcześniejszym wspomnieniem z dzieciństwa jest baśń 'O wilku i siedmiu koźlątkach’, braci Grimm. Pamiętam, że leżałam kiedyś w szpitalu i kazałam mamie ją czytać kilka razy dziennie. Ciężko mi teraz powiedzieć dlaczego akurat tę wybrałam-może podobała mi się troska mamy o swoje dzieci, może spryt małego koźlątka, może w końcu wilcze sposoby na oszukanie małych koźlątek. Niemniej jednak wracam do tej baśni z dużym sentymentem i na pewno będę ją czytać swoim dzieciom.

Autor: TheMolka

TheMolka — Thu, 02 Jun 2016 11:14:25 +0000

„Królewna Śnieżka” aka „Szkło śnieg i jabłka” Neila Gaimana, która obróciła moje spojrzenie na baśnie i bajki o 180 stopni. To za jego sprawą, mając coś koło 13 lat, zaczęłam szukać pierwowzorów. Wcześniej znałam jedynie ugrzecznionego Disneya albo książeczki dla najmłodszych. W gaimanowskiej wersji królewna o skórze jak śnieg jest wampirem, który wyssał do cna swego ojca, nawiasem króla, zaś nasza zła Królowa jest jedyną, mogącą powstrzymać potwora. Śnieżka lubi też spółkować z karłami z lasu, bo tam wygnano ją za zbrodnie i ma więcej z prawdziwych szlachcianek, na wzór Elżbiety Batory, niż z bajkowych księżniczek. Od tamtej pory nie umiem już spojrzeć na baśnie, tak jak patrzyłam na nie do 13 roku życia. Wszędzie widzę jakieś podteksty, a i dzięki „Szkle” na zabój zakochałam się w prozie Gaimana. Podwójna wygrana. 😀 Poza tym bardzo lubię „Oślą Skórkę” spisaną przez Charlesa Perraulta, ona też potrafi zmrozić krew w żyłach, jak na ludową historię przystało. 🙂

Autor: KAJA

KAJA — Thu, 02 Jun 2016 09:24:05 +0000

OOo Królowa śniegu 🙂 Kocham !!!

Ps: Kiedy wyniki rozdawajki AMERICAN PSYCHO?

Autor: Meg Sheti

Meg Sheti — Wed, 01 Jun 2016 16:24:15 +0000

Jak już pisałam na FB - zawsze uwielbiałam i wciąż uwielbiam Królową Śniegu! Nawet w przedszkolu się za nią przebrałam na jakiś bal! I miałam własnoręcznie zrobione lustro! A dlaczego ona? Przede wszystkim z powodu niesamowitego klimatu - no i zawsze wydawała mi się nieco głębsza i bardziej mroczna od pozostałych baśni. A to lubię. Bookeaterreality

Autor: monweg

monweg — Wed, 01 Jun 2016 15:21:16 +0000

Jedną z moich ulubionych też jest Królowa Śniegu. Ale najbardziej lubię „Opowieść o matce” Andersena. Jeśli nie czytałaś, to zrób to koniecznie i podziel się ze mną swoimi wrażeniami.

A tymczasem – Dzisiaj rusza nowe wyzwanie – Czytamy nowości – Zapraszam. Przyłącz się 🙂

Autor: Kamila

Kamila — Wed, 01 Jun 2016 14:59:27 +0000

Wiele baśni skradło moje serce, ale jedna ta którą mogłam czytać wielokrotnie to „Królowa Śniegu” czytałam i znałam na pamięć, dumnie opowiadając później bajkę młodszemu rodzeństwu. Dlaczego akurat ta baśń? Za każdym razem, gdy do niej wracałam odkrywałam jej sens. Samotność i brak bratniej duszy, bezwzględna zimna Królowa, Kaj i kawałek diabelskiego zwierciadła, które utknęło w jego oku zmieniając go w krnąbrnego, złośliwego chłopca inaczej patrzącego na świat niż dotychczas. Ciepła i dobroduszna Gerda. Walka o przyjaźń i dobro. Bajka długo, długo gościła w rodzinnym domu. Teraz jako mama czytam mojemu synkowi, który również ją uwielbia, a gdy czasami ma zły dzień i nie bardzo słucha pytam czy przypadkiem nie spotkał Królowej Śniegu, zaglądam do oczka w poszukiwaniu kawałka zwierciadła, wtedy on uśmiecha się i cały zły czar pryska, a synek wraca do dobrego humoru 🙂

Autor: Pyza

Pyza — Wed, 01 Jun 2016 12:18:49 +0000

Mimo że jestem okropnym boidudkiem (a może właśnie dlatego) baśń, którą zawsze od razu i bez wątpienia wymieniam jako ulubioną, jest „Bajka o jednym takim, co wyruszył w świat by strach poznać”, autorstwa niezastąpionego duetu z Kassel ;). Dlaczego? Bo to, mówiąc nieco bardziej współcześnie doskonała opowieść drogi o klasycznie niedocenianym młodszym bracie, którego życiowym pragnieniem jest dowiedzieć się, co to znaczy bać się (i czemu wszyscy ciągle mówią o baniu się). Grimmowie wytaczają przeciwko bohaterami cały arsenał strasznych sztuczek, od przebranego za ducha kościelnego, przez kotów-karciarzy i kościotrupów z zacięciem do hazardu aż po martwego kuzyna, który nagle zmartwychwstaje i w przedziwny sposób deklaruje swoje przywiązanie do naszego bohatera, udowadniając, że jak z rodziną, to lepiej na zdjęciu („a teraz cię uduszę!”). Nasz bohater jednak do wszystkiego podchodzi nad wyraz racjonalnie i dzięki temu nie tylko zdobywa rękę księżniczki i szacunek innych, ale przede wszystkim — przeżywa. No i, później, udaje mu się wreszcie poznać, co to ten strach, a to dzięki podstępowi żony, znudzonej już jego ciągłym marudzeniem. A poza tym świetnie działa tutaj połączenie makabreski z humorem ;).

Autor: MI

MI — Wed, 01 Jun 2016 11:47:52 +0000

Moja ukochana baśń to Mała Syrenka Hansa Christiana Andersena. Jako małe dziecko bardzo wzruszyłam się losem syrenki, do tego stopnia, że mój tata postanowił zaingerować w twórczość Andersena i dorobił baśni szczęśliwe zakończenie 🙂 Dlatego też Małą Syrenkę darzę ogromniastym sentymentem.

Autor: LadyDeVi

LadyDeVi — Wed, 01 Jun 2016 11:15:27 +0000

Baśń którą doskonale wspominam to basn o Kopciuszku. Jako dziecko czulam sie pokrzywdzona przez los posiadajac tak wrednego brata (no dobrze czasem byl wredny ale prawda taka ze ja tez lepsza nie bylam, wiadomo jak to jest ebdac dzieckiem) wiec czesto porownywalam sie z Kopciuszkiem. Ja musze popsrzatac ja musze zrobic to tamto aby otrzymac nagrode albo by chociaz moc z bratem pojechac na rower. Spelnienie wszelkich warunkow (jak popsrztanie prze kopciuszka ) bylo wyzwaniem i rzecza ktorej nieznosilam ale cierpliwie wykonywalam. Tylko gdzie moj ksiaze? Dobra teraz sie posmiejesz. Moim ksieciem byl… tata. Kochany tata ktory czytal mi basnie do snu, chodzil ze mna za reke i palec (!) na spacery, zabieral do lasu i nad jezioro. Tata ktorego nie bylo caaaly dzien (toc to byla wiecznosc dla 5 -6 latki!) albo nawet tydzien ??(chlip) byl ksieciem ktory przyejzdzal zoltym (taki bladym) duzym fiatem (to mial wiecej niz pare koni!) i zabieral mnie na przejazdzke do Gdyni, Sopotu Leby i innych nadmorskich okolic. I kiedy ladnie zjadlam posprzatalam po jedzeniu oraz zabawie lalkami klcokami czy puzzlami spotyklam mojego ksiecia w berecie i spedzalam z nim czas do poznego wieczoru az wybila godzina gdy musialam uciekac w swiat snow. Dlatego porownujac sie do Kopciuszka majac te 6 lat sama juz czytlam sobie ta basn sama intepretowalam w sposob nieswiadomy (bo jakby ianczej podswiadomosc wie swoje, prawda?!) i z nieicerpliwoscia czekalam na kochana wrozke (mame) ktora zaczarowala mnie w piekna spodniczke (sukienka balowa musi byc w wersji child) i zabierala do swiata basni gdzie tata czekal by ze mna isc na spacer (potanczyc tez!). Uf ale sie rozpisalam. Ale chyba teraz wiesz czemu ejst dla mnei najwazniejsza basnia. Grimmowie wymiataj! O! <3 <3 <3 Pozdrawiam cieplutko!