<3 Kochana, ja na studiach w ogóle nie ogarniałam życia, więc to normalka. 😀 Czytaj wtedy kiedy możesz, bez spinki :*

No to ja chyba nigdy nie przerwę letargu, bo moja organizacja leży i kwiczy, nie mówiąc o lekturach na studiach, co zabija czytanie najnowszych bestsellerów. Ale zawsze na Twój wzór staram się czytać ile mogę, żeby choć trochę nadążyć za nowościami i klasykami na kanale. Dzięki! 😀

To kwestia obsesyjnego zorganizowania czasu. 🙂 Również pracuję, prowadzę dom, mam nawiedzonego starego jamnika i dużego psa z własną fazą – czytam kiedy tylko mogę. 😀 Ale stosy również rosną i pewnie całe życie tak będą rosły. 😀

jak mówisz, że „Śpiewaj ogrody” to coś pięknego, to może się skuszę i ja! bo wydaje mi się, że od od „Castorpa” Huelle już nie pisze na takim poziomie, więc przestałam go ostatnio czytać. ale może wrócił do formy? sprawdzę!

„Weiser Dawidek” już w moich planach odkąd przeczytałam „Śpiewaj ogrody” – coś niesamowicie pięknego! <3

O „Głodzie” napiszę już niebawem. 🙂

Nie, nie, regał nie tylko na książki, bo przede wszystkim na filmy 😀

A jak 😀 Na całego! A „eksperyment”, a raczej nowy pomysł już pod koniec tego tygodnia. 🙂

Jak na razie powieść Ani Dziewit-Meller czytałam we fragmentach i… robi wrażenie prostotą i szczerym ujęciem tematu.
Faktycznie ogrom reklamy i znanych nazwisk zachwycających się tym tytułem jest przytłaczający i może sprawić wrażenie, że ta powieść jest czymś więcej niż jest.
Jeśli miałabym tak teraz o niej napisać, to na pewno należy do tego „lżejszego” nurtu literatury o tematyce wojennej, tej przystępnej, bardzo popularnej w ostatnich latach, tak jak „Światło, którego nie widać”, czy „Sońka”, niemniej trafiającej w sedno, uderzającej współczesnego czytelnika.
A więcej napiszę niebawem – postaram się jeszcze w czerwcu, jak przeczytam. 🙂
Ogromnie mi przykro, że tak się rozczarowałaś.

O! Czyli faktycznie lektura obowiązkowa. 🙂

Miałam. 🙂

„Głód” jest niesamowity – ciężki diabelnie, ale warty każdej chwili. <3
Cudności!

Gniewam się na pana Nogasia, który jest autorytetem w dziedzinie książek, a mimo wszystko polecał „Górę Tajget”.