Oczywiście, że może się podobać. 🙂 I na pewno dzięki swojej poczytności stała się tak popularna. 🙂

Język prosty, bohaterka nieco trudna, ale jakie to było urokliwe! No co ja poradzę, że mnie ta powieść porwała i nie mogę się doczekać kontynuacji 😀 Nie jest genialna, w żadnym razie, ale jest po prostu słodka. 😀

Ja też utknęłam na początku „Szeptuchy”… 🙁 Niestety, bohaterka jest dla mnie niestrawna, a język powieści…ekhm…dość prosty. Ale na pewno do niej wrócę i może doznam olśnienia 😛

Taka dola recenzenckiej duszy, że czasami trzeba sięgnąć po totalnego bubla, chociażby z ciekawości. 🙂

Podobno. 🙂 Już na mnie czeka u Rodziców – zaczytam się pewnie jesienią. 🙂

Na szczęście jako dobry balans dla takich marketingowych wydmuszek pojawiają się takie perły jak np. „Małe życie” Hanyi Yanagihara – książka totalna.

Dla mnie to banał i słabizna, ale z ciekawości można sięgnąć, chociażby po to, by samemu się przekonać. 🙂

Ach, bo „Szeptucha” urzekła mnie tą słowiańskością i tym, że była naprawdę urocza, chociaż wiem, że mogła drażnić – faktycznie jej język nie był wybitny i wyższego poziomu nie było, alenie była tak płytka i banalna jak „Dziewczyna…”, a o to właśnie mi tutaj chodzi. „Szeptucha” nie jest bestsellerem na światową skalę i nie zajmuje wszystkich półek w co drugiej księgarni. 🙂

Super 😀 Myślę, że to taki temat, że i dyskusję wywołasz 🙂

<3 A wiesz, że to jest dobry pomysł? 😀 Dziękuję :* Obmyślę coś tego lata!

A może na jakiś tekst na Wielkiego Buka? Tak tylko podpowiadam 😀