Komentarze do: „Jańcio Wodnik i inne nowele” Jan Jakub Kolski – recenzja + KONKURS!

Autor: KSIĄŻKI NA POŻEGNANIE LATA & WAKACJI – Wielki Buk

KSIĄŻKI NA POŻEGNANIE LATA & WAKACJI – Wielki Buk — Fri, 18 Aug 2017 08:54:45 +0000

[…] Recenzja: TUTAJ […]

Autor: Podsumowanie miesiąca: LIPIEC 2016 – Wielki Buk

Podsumowanie miesiąca: LIPIEC 2016 – Wielki Buk — Mon, 01 Aug 2016 10:42:22 +0000

[…] „Jańcio Wodnik i inne nowele” Jan Jakub Kolski – do poczytania TUTAJ. […]

Autor: Klara Rennert

Klara Rennert — Thu, 28 Jul 2016 10:43:11 +0000

W odpowiedzi do Bombeletta. Aaaaaale super :D :D :D

Autor: Sayuriss

Sayuriss — Thu, 28 Jul 2016 10:38:30 +0000

W odpowiedzi do Bombeletta. Ogromnie się cieszę. Dziękuję bardzo.

Autor: Bombeletta

Bombeletta — Mon, 25 Jul 2016 14:59:38 +0000

W odpowiedzi do Sayuriss.

GRATULACJE! <3 Czekam na kontakt od Ciebie i na dane do wysyłki 🙂
Mail: wielkibukblog@gmail.com

Autor: Bombeletta

Bombeletta — Mon, 25 Jul 2016 14:59:25 +0000

W odpowiedzi do Klara Rennert.

GRATULACJE! <3 Czekam na kontakt od Ciebie i na dane do wysyłki 🙂
Mail: wielkibukblog@gmail.com

Autor: Tydzień Blogowy #53 – Wielki Buk

Tydzień Blogowy #53 – Wielki Buk — Mon, 25 Jul 2016 11:03:40 +0000

[…] „JAŃCIO WODNIK I INNE NOWELE” Jan Jakub Kolskie – recenzja […]

Autor: Charlotte Cz.

Charlotte Cz. — Sun, 24 Jul 2016 21:33:48 +0000

Jako że od najmłodszych lat każde wakacje spędzam w górach, to oczywiście legenda będzie związana właśnie z nimi. Moimi ukochanymi polskimi górami są bez dwóch zdań Bieszczady, piękne, dzikie miejsce na samym południu Polski. A legenda wiąże się właśnie z powstaniem nazwy tych gór. Otóż dawno, dawno temu gdy jeszcze tereny połonin były niezagospodarowane rządził i dzielił tam Bies, zła, żądna jak największych terenów rogata postać. Dlatego gdy tylko na jego ziemiach pojawili się ludzie i zaczęli się tam budować, postanowił się ich pozbyć, a do tego potrzebni mu byli pomocnicy, więc stworzył sobie małych psotników, którzy nazywali się Czady, ich zadaniem było przeszkadzanie ludziom w budowie. Gdy jeden z Czadów podczas swoich psot został przygnieciony drzewem, życie uratował mu San-członek plemienia, które sprowadziło się na tereny połonin. W podzięce Czady postanowiły od teraz pomagać ludziom, niestety zły Bies dowiedział się o wszystkim. Nie było wyjścia, San, by uwolnić się od złego Biesa postanowił się z nim zmierzyć.
Gdy Bies mył się rano w rzece bez swoich skrzydeł, pozbawiony w ten sposób sporej mocy, San zaatakował go toporem. Walka trwała cały dzień, by pomóc Sanowi Czad utopił skrzydła Biesa w rzece, ta zyskała całą jego siłę, przez co Bies utonął, niestety wycieńczony San również zginął. Od tego czasu rzeka ta nosi nazwę dzielnego Sana, a pas gór na południu Polski nazywa się Bieszczadami.
Legendę zaczerpnęłam z „Księgi legend i opowieści bieszczadzkich”, które są naprawdę są wciągającą lekturą 🙂

Autor: Klara Rennert

Klara Rennert — Mon, 18 Jul 2016 13:47:04 +0000

Ze wszystkich polskich legend najbliższa mi jest postać Leszego, zwanego również Borowym, Borutą, Leśnym Dziadem. Jest to pan lasu i wszystkich żyjących w nim zwierząt. Mężczyzna o białej twarzy, którego wzrost zmienia się zależnie od wysokości drzewostanu. Jego stosunek do ludzi jest zmienny i zależy od ich podejścia do otaczającej przyrody. Dlaczego ta postać jest mi bliska? Spędzam dużo czasu w lasach, często jestem tam sama i działa to niesamowicie na wyobraźnię. W człowieku budzi się pierwotny lęk, nie umiem tego zdefiniować, nie umiem dokładnie wskazać przyczyn, ale on jest. I wierzę, że Leszy też tam gdzieś jest, dlatego zawszę zachowuję się z szacunkiem do otaczającej mnie przyrody oraz zwierząt. Nie warto ryzykować 🙂

Autor: Sayuriss

Sayuriss — Sun, 17 Jul 2016 15:11:12 +0000

Najbliższa legenda memu sercu jest ta, którą słyszałam od dziecka, a wiąże się z miejscem bliskim mego zamieszkania, a mianowicie z jeziorem Cichym. Opowiada o zapadłym zamku i przepięknej Królewnie. Raz na 100 lat zjawia się na brzegu i prosi o pomoc. Pewnego dnia nieopodal jeziora pasł owce pewien pastuszek. Owego dania zjawiła się również królewna i poprosiła młodzieńca o pomoc. Pastuszek wziął ją na ręce, by przenieść ją przez wodę, jednak piękna nieznajoma ostrzegła go, że pod żadnym pozorem nie może obejrzeć się za siebie. Ale odgłosy wydobywające się za jego plecami, tak zaniepokoiły go, że odwrócił się i w tym momencie zamek, który prawie cały wyłonił się na powierzchnie znów znalazł się pod wodą, a księżniczka zniknęła.
Taką historię właściwie przeczytałam gdzieś o tym zakątku. Będąc dzieckiem ustnie usłyszałam troszkę inną wersję i ta mi się nawet bardziej podoba. A mianowicie Pastuszek, by pomóc królewnie miał grać, bodajże na harmonijce piękną melodię i przestać dopiero, gdy cały zamek wyłoni się z wody, a królewna dotrze do brzegu. Niestety pastuszek tak zapatrzył się na urodziwą damę, że zapomniał się i przestał grać. Dalej historia kończy się tak samo.

Autor: Ewa Ryszawa

Ewa Ryszawa — Sun, 17 Jul 2016 13:11:53 +0000

Wszystko, co kocham jest w górach, dlatego ulubioną, polską legendą jest ta, związana z Tatrami – legenda o Giewoncie -Śpiącym Rycerzu. Jest w Tatrach po polskiej i po słowackiej stronie mnóstwo szczytów być może większych, trudniejszych do zdobycia ale to Giewont, swoim magicznym obliczem przyciąga wzrok każdego, kto przybywa do Zakopanego, nad którym majestatycznie góruje. Lśni w słońcu jak pokryty rycerską zbroją, albo skrywa się w pierzastych chmurach, niczym człowiek otulony kołdrą. Śpi i śni. Mam nadzieję, że kolorowo…