Komentarze do: „Legendy Warszawskie. Antologia” – recenzja & KONKURS

Autor: Matus

Matus — Sun, 23 Oct 2016 20:16:36 +0000

Legend jest wiele i są one pełne bohaterów wszelkiej maści – prostych rzemieślników, królewien, budowniczych miast, duchów, a nawet diabłów. Mój ulubiony bohater nie jest jednak nikim takim – jest zwierzęciem. W mieście, z którego pochodzę jest taka legenda o wielkim czarnym psie, który pojawiając się nocą w okolicach ciechanowskiego zamku, strzegł ukrytych tam przed potopem szwedzkim skarbów. Pewnie dziwi Ci mój wybór, skoro jak sam napisałem, bohaterów legend jest cała barwna masa, a ja tu z jakimś zapchlonych Burkiem. Dla moich ziomków jednak pies ten jest w pewnym sensie prawdziwy, w każdym razie nie czytamy o nim w książkach, tylko na co dzień słyszymy o nim od starszych. Kiedy byłem dzieciakiem i wraz z kolegami bawiliśmy się na pobliskim podzamczu, matki wołały nas do domów, strasząc tym potwornym brytanem wielkości cielaka. A my z jednej strony baliśmy się i zwiewaliśmy gdzie pieprz rośnie, słysząc po zmroku groźne (a w zasadzie jakiekolwiek) pobliskie szczekanie. Z drugiej jednak, w wakacyjne noce wymykaliśmy się z domów i urządzaliśmy wyprawy, żeby tylko tego psa w końcu zobaczyć. Podobno dotyk „sprawiedliwego młodziana” odczaruje zaklętego w psa rycerza, a ten nagrodzi dzielnego chłopca kosztownościami. Każdy z nas marzył, że to on pogłaszcze psa, a jednocześnie żaden z nas nigdy by się na to nie odważył.
Właśnie za to lubię i czarnego psa i tę legendę – że nie są tylko zapisem w dawno niewypożyczanym bibliotecznym tomie, ale ciągle żyją w myślach ciechanowian (przynajmniej tych mieszkających w pobliżu zamku), pobudzają wyobraźnię i dostarczają dzieciakom emocjonujących przygód. Kurz się na nich nie zbiera.

Autor: Aleksandra

Aleksandra — Sun, 23 Oct 2016 19:43:07 +0000

Smok wawelski był moją ulubioną bajką w dzieciństwie, którą często opowiadał mi mój dziadek. Jako warszawiak nie przepadał za mieszkańcami Krakowa, o czym wspominał przy każdej nadarzającej się okazji. Jednak kiedy pierwszy raz zabrał mnie do Krakowa na wycieczkę, z zachwytem opowiadał o zabytkach, ciekawych miejscach i legendach krakowskich. Dziś sama staram się opowiadać mojemu synkowi jak najwięcej przekazów o miejscach bliskich i dalekich i ich mieszkańcach 🙂

Autor: tiger

tiger — Mon, 17 Oct 2016 08:13:30 +0000

Ja uwlielbiam Warsa i Sawę. Ci, którzy znają tę legendę wiedzą, że tych postaci nie można rozdzielić. Zatem dlaczego właśnie oni?
– Ponieważ mają polskie korzenie
– Ponieważ dzięki Warsie i Sawie (blizniakom lub/i małżonkom) nazywamy Warszawę Warszawą a legendy nazywamy rownież … warszawskimi.
– Ponieważ odzwierciedlają oni naszą polską goscinność, która jest przecież „na porzadku dziennym” większości polskich domów (jeśli nie we wszystkich)
– Ponieważ w moim mniemaniu symbolizują oni pomost miedzy tym co jest legendą a tym co jest rzeczywistoscią

Autor: Ewa

Ewa — Fri, 14 Oct 2016 16:41:01 +0000

A ja – mimo, że wychowałam się na legendzie o Złotej Kaczce, chciałabym wspomnieć o niepatriotycznym bohaterze, bo elfach z Islandii 🙂 Ci ukryci ludzie to legendarni potomkowie Adama i Ewy, których Ewa nie chciała pokazać Bogu, gdy pewnego razu przyszedł do nich w odwiedziny, bo… nie zdążyła ich wykąpać. Odtąd Bóg stwierdził, że wszystko, co jest ukrywane przed Nim, będzie ukryte przed całym światem i ów ludzi uczynił niewidzialnymi. Ale najlepsze jest to, że około 60% Islandczyków wierzy w istnienie elfów – do tego stopnia, że zmieniane są trasy budowanych dróg aby te nie zakłócały spokoju elfów w regionie ich występowania.
Mój realizm magiczny mówi TAK!!! <3

PS. a fakt, że mam na imię Ewa, a mój mąż to Adam chyba tylko dodaje wiarygodności wyborowi… 😀
Pozdrowienia!

Autor: Monika Smelich

Monika Smelich — Sun, 09 Oct 2016 19:00:57 +0000

Dziękuję Wielki Buku za możliwość wzięcia udziału w walce o tę książkę! Nie ukrywam, że legendy są bliską mi tematyką, od dziecka się tym interesuję i od dziecka dzielę się zdobytymi opowieściami z innymi.
Moimi ulubionymi bohaterami są trzej bracia – Bolko, Leszko i Cieszko. Są to postacie z legendy regionalnej, o powstaniu mojego miasta. Otóż pewnej nocy Leszek III na niebie zauważył trzy najjaśniejsze gwiazdy oddalające się od siebie. Domyślił się, że chodzi o jego trzech synów. Postanowił więc wysłać ich w trzy różne strony świata, śladem gwiazd. Podobno synowie nie byli bardzo zadowoleni z tego pomysłu, nigdy się nie rozdzielali. Byli jednak posłuszni ojcu i wykonali jego polecenie. Mieli wrócić dopiero jak z drzew spadną wszystkie liście, czekała ich więc długa wędrówka. Gdy liście opadły, bracia zaczęli wracać i ku ich zdziwieniu – spotkali się przy źródle. Ich radości nie było końca. Cieszyli się tak bardzo, że w miejscu, w którym się spotkali, założyli miasto i nazwali je Cieszyn. Na pamiątkę. Do dziś można zobaczyć to miejsce, stoi tam studnia. Można też zauważyć tablicę upamiętniającą to spotkanie w 810 roku, ponad 1200 lat temu.
Wybrałam właśnie tę legendę, ponieważ to od niej zaczęła się moja przygoda z taką tematyką. Kocham moje miasto i chociaż nie mieszkam w nim już od kilku lat – wciąż mogę zabierać nowych znajomych na wycieczki i oprowadzać ich opowiadając o strzygach, śmierci i miłości, których miasto jest przepełnione.
I nie, tablica nie stoi tam od 810 roku 🙂

Autor: Dominika

Dominika — Sat, 08 Oct 2016 21:40:44 +0000

Moja ulubiona postać to zdecydowanie Syrenka Warszawska.Pamiętam jak w dzieciństwie przejeżdżając przez most w stolicy,zwany „Mostem syreny” miałam wypieki na twarzy mijając ten posąg i dawałan im upust,głośno krzycząc radości.Dziś chętnie czytam legendę i niej mojej malutkiej Córeczce <3

Autor: Domi

Domi — Sat, 08 Oct 2016 16:34:22 +0000

Wybieram Jerzego Janosika ponieważ jest postacią autentyczną, jest bohaterem legend, pieśni i opowieści z obszaru Podhala, Spisza, Orawy i Pienin. W rzeczywistości nie był żadną wybitną postacią wśród całej rzeszy karpackich zbójników. Jego działalność trwała niespełna dwa lata; od września 1711r. do marca 1713 roku. Jerzy Janosik w rzeczywistości nie przekroczył grzbietu Tatr i nie był po ich północnej stronie. Legendy jednak łączą z nim wiele miejsc i na polskim Podkarpaciu, zwłaszcza na Podtatrzu. Między innymi jest Janosik bohaterem legend spiskich i pienińskich. Skok Janosika to miejsce, gdzie Dunajec – zwany tu Na Głębokie – wpada w ciasną gardziel między skałami, osiągając głębokość ośmiu metrów. Na lewym cyplu flisacy pokazują ślad kierpca odbity na skale. W karpackich legendach, motyw stopy Janosikowej odbitej na kamieniu jest dość częsty z tego też każdy kojarzy tą postać 🙂

Autor: Inna perspektywa (@Innaperspektywa)

Inna perspektywa (@Innaperspektywa) — Sat, 08 Oct 2016 14:47:53 +0000

Dla mnie to chyba legenda o Bazyliszku. Pamiętam, że jako mała dziewczynka bardzo się jej bałam. Teraz jestem już dorosła, ale jakoś nie przepadam za przeglądaniem się w lustrze…