Przepięknie dziękuję za wyróżnienie <3 Filmik widziałam, paszcza się cieszy, już do Ciebie piszę. Cudowna, co ja gadam – CUDOWNA – wiadomość. Dziękuję zacnemu Jury.

[Koniec raportu] 😉

GRATULACJE! <3 Zostałeś nagrodzony w Szalonym Konkursie! 😀
Szczegóły w filmiku: https://youtu.be/hAE2qQVDXR0

Kochana! GRATULACJE! <3 Zostałaś nagrodzona w Szalonym Konkursie! 😀
Szczegóły w filmiku: https://youtu.be/hAE2qQVDXR0

Kochana! GRATULACJE! <3 Zostałaś nagrodzona w Szalonym Konkursie! 😀
Szczegóły w filmiku: https://youtu.be/hAE2qQVDXR0

Kochana! GRATULACJE! <3 Zostałaś wyróżniona w Szalonym Konkursie! 😀
Szczegóły w filmiku: https://youtu.be/hAE2qQVDXR0

Kochana! GRATULACJE! <3 Zostałaś wyróżniona w Szalonym Konkursie! 😀
Szczegóły w filmiku: https://youtu.be/hAE2qQVDXR0

!ałiborz iC asukisp ainźarboyw ajom zcel ,ałicęhceinz ęis śyb olgO agord ęchc eiN
?usnepsus ąwolórk ot zezrp metsej – wósrew hcydżak dąlgyw einelazs małineimZ

akuzs ijcaripsni kilohokżąisk ydżaK
!akuB ogeikleiW an ćizdęp neiniwop –
jenatyzco yteibok awołs na ifarT
.jenawotneiroz ezrefs jezcinletyzc w

,hcakyzęj hcynżór w ymot ainałhcoP
.hcakilp hcywokoobe i jeworeipap eimrof w
!ejugułsaz alboN an uinatyzc w ćśonraluger jeJ
.ęjutraż ein elacw aj a, ejeimś ęis słog w einweP
, ezcinletyzc eżdnelezc edżak żeicezrp azcarkezrP
,awd obla spahc aN,, :iwóm amas kaJ
!”at tsej ćśołdapyzrp anralupop einizdor w

,ąnlatot tsej lirgnaf atfarcoveL .P.H ćohC
.ąnlanojseforp ozdrab – ibor oc miktsyzsw ew
,ulyts mynlośerko w yzrowt igolv tewaN
!ulyt ża am wónaf ogetald einśałw
,urorroh i yzorg od icśołim omimoP
.urobyw od jein u wóknutag hcywokżąisk
awonoitcif-ecneics akwajaz i eżatropeR
!awojazcybo uknutag z żet jej anzsartsein –

ogewokżąisk acak an ydgin ipreic eiN
!oget do ąktsilajceps metsej amas eizdg
,icśeiwop hcanorts w einot ogełam dO
.icśeim hcakłóp an hci ile aicęjop am ein
,ęjsap i mzajzutne jej ezrezczs maiwizdoP
:ęjcar am einlógezczs aglO myndej w

,ąicśonmejyzrp ąkleiw tsej nieatyzC
.moicśog mywo’ebutuoy animopyzrp myzc o
,ajiwzor ęinźarboyW
ajyzrps moinezram
,einźajyzrp ełainapsw ćawyząiwan agamoP
.jeinźar uicyż w eleiw o umezc ikęizd

,atal yretzc et az ćawokęizdop iC ęchC
.ataiwś ogewokżąisk einacagobzw ejowT az
,ćiwatsyw ęneco ijznecer w zsejunooporP
!ćiwatsop iC anżom kinmop ędwarpan kat eizdg
,icśozcówt tal hcynjelok ahcudres ibęłg z iC ęzcyŻ
!icśonzsyp hcywokżąisk jecęiw myt yzrp a
,akuB OGEIKLEIW ałzalanda śybeż I
!zsakusz og uktązcop ogemas do żeicerzp

!ęgwu az ęujkęizD

– Dzięki, Olgo – powiedział człowiek, który skończył czytać jednego z Dużych Buków poleconych przez Olgę Kowalską.

<3

Na początku był Chaos.
Chaos był trudny do zdefiniowania.
Niektórzy uważali go za istotę boską, inni za ogromną otchłań pełną siły twórczej i nieuporządkowanych myśli. Z głębi tej natchnionej otchłani wyłoniła się się Wszechmocna Wyobraźnia, która postanowiła stworzyć znany nam świat. Utworzyła ona kulistą planetę i Książkę uczyniła jej sercem. Wszystko, co dzieje się od tej pory w niej jej zapisane i z niej powstaje. Wyobraźnia stworzyła i posłała na Ziemię trójkę bogów – Epikę, Lirykę i Dramat. Ten ostatni stworzył świat przedstawiony i na jego podstawie – scenografię. Sztukę, którą tworzył postanowił podzielić na cztery akty – Wiosnę, Lato, Jesień i Zimę. Następnie wydał na świat dwie córki – Komedię i Tragedie, aby jako siły sprawcze dbały o równowagę. Na końcu obsadził aktorów, którzy po dziś dzień grają swoje role. Liryka urodziła wówczas boginki Emocje – Radość, Smutek, Poruszenie, Strach, Miłość, Nienawiść i wiele innych i pozwoliła im władać ludzkim wnętrzem. Epika natomiast zrodziła swą pierwszą Historię, i rodzi je po dzień dzisiejszy… Niektóre z nich to Powieści, inne Nowele, są też epizodyczne Anegdoty…

W tak uporządkowanym świecie nie mogło zabraknąć Herosów – ludzi natchnionych przez trójkę pierwszych bogów. Zostali oni obdarzeni szczególną wrażliwością i altruizmem, przez które to cechy nie tylko poznają dziesiątki Historii, ale też dzielą się swoim zdaniem na ich temat ze zwykłymi śmiertelnikami. Ich opinie pomagają ludziom podjąć decyzję z którymi Historiami się zapoznać. Często nazywa się ich blogerami.

Wszechmocna Wyobraźnia uznała za stosowne, aby wybrać spośród nich jednego i sprawić, aby z jego zdaniem wszyscy będą się szczególnie liczyć.

Tak właśnie powstał Wielki Buk i stał się dla czytelników tym, czym Delfy były dla starożytnych Greków – Wyrocznią.

***
A teraz jak najbardziej szczerze
urodzinowe życzenia złożyć śpieszę…
Mnóstwo cudownych pomysłów do zrealizowania
i wielu, wielu godzin czytania…
Aby czytelnicy stali
aktywnie komentowali,
A ich liczba ciągle rosła
niczym pensja polskiego posła…
I aby – choć to niewiarygodne –
czytanie znowu stało się modne!

Kiepski ze mnie poeta 😉
4 lata to kawał czasu… Masz na swoim koncie wiele fajnych tekstów, sensacyjnych produkcji filmowych, fanów i blogowych nagród – czego zazdroszczę, bo od daaawna nosze się z zamiarem założenia literackiego bloga, ale zawsze coś „super ważnego” mnie od tego odwodzi. Cóż, postaram się wziąć w garść – czytam wszystkie te komentarze i myślę, że z wzruszenia łezka mogła Ci się w oku zakręcić – zachęcenie kogoś do czytania to naprawdę spore, choć nie do końca doceniane osiągnięcie. Życzę Ci, żebyś zawsze czerpała z tego radość 🙂

Baśń o Wielkim Buku
Od dawien dawna, jak świat długi i szeroki, wielu śmiałków poszukuje Skarbu. Nie jest to jedna skrzynia złota, sznur drogocennych pereł, księżniczka w wieży ani nawet eliksir młodości. Skarbem tym są słowa. Słowa szczególne, tajemnicze mające wielka moc. Nie wiadomo jednak przez kogo spisane, na czym ani w jakim języku. Ten zbiór słów zwany jest Wielkim Bukiem. W dzisiejszym świecie zdominowanym przez lakoniczne treści, emotikony i migające piksele, niewielu jest śmiałków, którzy wciąż szukają. Niewielu… jednak o ich obecności nie należy zapominać. Pośród nich jest postać szczegolna- Olga. Dziewczyna, która zaczytanie ma we krwi. Swoją wiedzą i doświadczeniem z podróży przez świat książek, dzieli się ze wszystkimi zainteresowanymi. Grono jej odbiorców stałe się powiększa. Tym samym przybywa poszukiwaczy Wielkiego Buka. W tak licznym gronie i z takim przewodnikiem, niezaprzeczalnie niedługo świat książek zostanie zupełnie oswojony, a zaczytanie obejmie całą społeczność. Możliwe także, iż odnaleziony zostanie sam Wielki Buk. W świecie książek bowiem nic nie jest niemożliwe…

Ps. Wielki Buku gdy będziesz u mnie z wizytą to nie przestrasz się mojego pieska, on już wie, że ma mnie zawołać gdy usłyszy hej hej:)

Bilbo Baggins wracał właśnie do swojego mieszkania. Już, już miał otwierać drzwi, kiedy dostrzegł w skrzynce na listy małą karteczkę. Napisano na niej czarnym atramentem: spotkajmy się pod Ruinami Samotnej Góry. Bilbo nie miał zielonego pojęcia kto napisał karteczkę, ani tym bardziej nie wiedział gdzie jest Samotna Góra. Nie mógł jednak tak zupełnie zignorować kartki. Postanowił, że pomyśli o tym wszystkim na spokojnie, kiedy zaparzy sobie herbatę i usiądzie w fotelu. Niestety, nie dane mu było. Tuż po wejściu do mieszkania, wiedział, że COŚ JEST NIE TAK.

W jego fotelu siedział wygodnie mężczyzna. Ubrany dość dziwnie, aczkolwiek z jakiegoś powodu, Bilbo Stwierdził, ze ubranie do niego pasuje. Miał na sobie szary płaszcz a na głowie takiegoż koloru kapelusz. Mężczyzna bacznie obserwował Bilba. Dopiero po chwili się odezwał:

Dobrze, że jesteś. Wiem, że mnie nie znasz, nie masz w zasadzie prawa. Ale ja na szczęście wiem kim jesteś.
Bilbo nie do końca wiedział, czy to wszystko dzieje się naprawdę. Wpatrywał się w przybysza nadal nie rozumiejąc o co tutaj chodzi.
Jestem Eberhard Mock. Jestetm detektywem, ale z pewnością nie masz pojęcia, czym zajmują się detektywi. Wiem natomiast, że dużo w życiu przeszedłeś. I, że masz olbrzymie doświadczenie życiowe.
Nie sposób było się z tym nie zgodzić. Kimkolwiek był Mock, najwyraźniej doskonale znał Bilba. W końcu Bilbo wydusił z siebie:
To Ty napisałeś tę kartę? – po czym podał Eberhartowi zwitek papieru. Eberhard przyjrzał się dokładnie wiadomości i pokręcił głową.
Nie, nie ja. Ale znam Autora. To Olga. Olga prosi nas o pomoc i nie możemy odmówić. Zbieraj się, wyruszamy w podróż. Trzeba uratować Cécile de Troyes a potem bezpiecznie odstawić ją na Wielkiego Buka.
Bilbo zgłupiał. Nie rozumiał ani słowa z tego, co mówił ten mężczyzna, ale z jakiegoś powodu nie miał też siły, by mu się sprzeciwić. Posłusznie zatem spakował się i wyszli.

Eberhard prowadził Bilba przez pola i doliny aż w końcu, Bilbo zobaczył coś bardzo, bardzo dziwnego. Jego oczom ukazał się pojazd – sądząc po tym że miał koła, można śmiało wnioskować, że jeździł. Za kierownicą siedziała kobieta i trzymała w ustach coś, co w gruncie rzeczy wyglądało trochę jak fajka, ale było białe, proste i wykonane z papieru.

No nareszcie. Nie wiem ile mieliśmy na Was z Zordonem czekać. Ładujcie się do samochodu i jedziemy uwolnić Cecile.
Joanno, nie rozumiem, po co te nerwy – odezwał się Mock. Pan Baggins zupełnie nie wie co się dzieje, podobnie jak my wszyscy. Nie musisz dodatkowo potęgować jego zdenerwowania – powiedział Mock
I nie tylko jego – mruknął mężczyzna siedzący na miejscu pasażera.
Coś mówiłeś, Zordon? Czy to mucha tak bzyczy? – Joanna spojrzała poirytowana na swojego towarzysza. Chłopak, nie odezwał się słowem.
Bilbo i Eberhard wsiedli do samochodu. Baggins zdawał się starać sobie to wszystko sensownie poukładać. Nie wiedział co się dzieje, nie wiedział kim jest Olga, nie wiedział tym bardziej kim jest Cecile, którą rzekomo mają uwolnić. Przyjął jednak za pewnik, że jest to jakiś odgórny rozkaz i tak po prostu musi być.
Chyłka, czemu nie jest właczone radio? – spytał chłopak, nazywany przez Joannę Zordonem.
Bo ten sztywniak Mock sobie nie życzy. A Olga wyraźnie powiedziała, że mamy się dogadywać i współpracować. Więc nie leci muzyka.
Wtem, odezwał się Bilbo:
-Gdzie jedziemy?
-Mamy się spotkać z Olgą pod Ruinami Samotnej góry. Brakuje jej Porwanej Pieśniarki, a jakiś mag zamknął ją w wieży. Dlatego też, potrzebujemy kogoś, kto będzie umiał z nim rozmawiać, czyli Ciebie, Baggins. – rzuciła Chyłka, nie odrywając wzroku od drogi.

Pod Ruinami Samotnej Góry, na czwórkę naszych bohaterów, czekała zapłakana dziewczyna. Miała czarne, krótko ścięte włos a na głowie – okulary przeciwsłoneczne.

Kochani! Nareszcie jesteście! – powitała ich śpiewnym głosem. – Cecile jest w tamtej komnacie, ale mag nie chce jej wypuścić! Powiedział, że musi koniecznie porozmawiać z Bilbo Bagginsem i dopiero wtedy wypuści Cecile! – dziewczyna zanosiła się płaczem.
Słyszałeś Baggins? – Chyłka spojrzała na Bagginsa – na górę, ale już! Rozmawiaj z magiem. Im szybciej to załatwimy, tym szybciej wrócimy na Wielkiego Buka!
GDZIE? – Baggins nadal nie wiedział, o co tutaj chodzi.
Na Wielkiego Buka. Olga ma taki blog. Brakuje jej jednego wpisu, mag porwał pieśniarkę i stąd cała afera. Poprosiła mnie i Zordona, żebyśmy wraz z Mockiem po Ciebie przyjechali. Moja X5 jest dość duża więc spokojnie się wszyscy w niej zmieścimy. No, już! Szoruj na górę, gadaj z magiem i miejmy to za sobą!
Baggins posłusznie wszedł do wieży i wspinał się cierpliwie po długich, krętych schodach. Mag stał na straży drzwi, w których zamknięto Cecile.
-Jesteś. Dobrze. Chcę wiedzieć tylko jedną rzecz – jak dostałeś się na Wielkiego Buka?
-A…Dostałem się? – Bilbo zadał całkiem logiczne pytanie.
-Owszem. Powieść z Twoim udziałem, jest pierwszym wpisem recenzenckim na blogu Olgi. Porwałem zatem Cecile, by dowiedzieć się, jak tam trafić. Zakładam, że skoro byłeś tam pierwszy, to wiesz. – odparł mag.
-No…Nie wiedziałem nawet, że tam jestem. To chyba ta Olga decyduje, kto tam trafia.
-Rozumiem. Czyli jest szansa, że i mnie się uda? – spytał mag.
-Nie wiem, musisz spytać Olgi. To ona tym wszystkim dowodzi, to na jej polecenie mieliśmy tu przyjechać. Uwierz, wiem tak samo mało, jak i Ty. A teraz, proszę wypuść tę Cecile, bo chcę już mieć to wszystko za sobą.
Mag odsunął się, Bilbo wszedł do pomieszczenia. Cecile, siedziała skulona na podłodze i płakała. Baggins podał jej rękę i bezpiecznie sprowadził na sam dół wieży. Kiedy wychodził, maga już nie było.

Na dole czekała na nich Olga, która, gdy wszyscy znaleźli się na dole, pstryknęła palcami. W tym samym momencie, Bilbo znalazł się z powrotem w swoim mieszkaniu, Chyłka i Zordon wracali właśnie z Hard Rock Cafe, zaś Eberhard Mock, przechadzał się spokojnie ulicami Wrocławia. Wszystko było jak dawniej. Porządek został zachowany. Wielki Buk mógł nadal istnieć i nadal pokazywać literaturę taką, jaką ona jest.

Rok 2030, 6 grudnia. Piątek. 12.00
„Hej, hej moi drodzy. W ten specjalny mikołajkowy dzień, wita Was Olga z Wielkiego Buka i Fryderyk…”, „… z 14-letim opóźnieniem wręczam Ci nagrody, za udział w konkursie zorganizowanym w 2016r. z okazji czwartych urodzin …”, „ … oraz trzy twardokładkowe wydania …”, „ …za pomoc w…”.

Olgo, która bronisz każdej księgi,
Pomimo wszystko doczytując do ostaniej kropki,
Jesteś bramą skrywającą tajemnice,
Gdzie klucz jest skryty w samej treści..

Gdy budzę się z nadzieją na kolejny wpis,
Dostrzegam film, dający równie tyle ciepła,
Co niejedna księga , do której zaglądam
Po usłyszeniu recenzji Wielkiego Buka.

WARTO CZYTAĆ! WARTO!
Doszły do mnie te słowa niejednokrotnie,
Słysząc Ciebie tak prawdziwie,
Staram się podobnie zarażać tym innych.

Kiedy nie mam pomysłu na dany poemat,
Wracam do listu od Ciebie..
Przekazujesz w nim, jakie newsy, bądź TOPy,
Mogą zainspirować mnie, jak również pozostałych zagubionych czytelników.

Dziękuję i serdecznie pozdrawiam jasną gwiazdeczkę,
Świecącą nawet podczas bezsennych nocy.
Jednocześnie zachęcam innych do poznania,
Tej drogi, która jest Inspiracją Życia niczym jak WIELKI BUK!

Olgo, która bronisz każdej księgi,
Pomimo wszystko doczytując do ostatniej kropki,
Jesteś bramą skrywającą tajemnice,
Gdzie klucz jest skryty w samej treści..

Gdy budzę się z nadzieją na kolejny wpis,
Dostrzegam film, dający równie tyle ciepła,
Co niejedna księga , do której zaglądam
Po usłyszeniu recenzji Wielkiego Buka.

WARTO CZYTAĆ! WARTO!
Doszły do mnie te słowa niejednokrotnie,
Słysząc Ciebie tak prawdziwie,
Staram się podobnie zarażać tym innych.

Kiedy nie mam pomysłu na dany poemat,
Wracam do listu od Ciebie..
Przekazujesz w nim, jakie newsy, bądź TOPy,
Mogą zainspirować mnie, jak również pozostałych zagubionych czytelników.

Dziękuję i serdecznie pozdrawiam jasną gwiazdeczkę,
Świecącą nawet podczas bezsennych nocy.
Jednocześnie zachęcam innych do poznania,
Tej drogi, która jest Inspiracją Życia niczym jak WIELKI BUK!

Mgła za oknem była tak gęsta, że przykryła nawet światła neonów z pobliskiego hotelu. Jak to możliwe, że wilgoć otula sobą wszystko co napotyka. Przechodnie byli przeszyci wilgocią jak po rzewnej ulewie, a z nieba od doby nie spadła ani kropla deszczu. Widoczność była prawie znikoma, a znad oceanu wiał przeszywający wiatr. Maszerowałam ulicą próbując upchnąć do plecaka wilgotne kartki papieru, zamoknięte klucze i lepki telefon. Ulice pachniały świeżo parzoną kawą, zbyt nachalnymi w swoim smaku ciastkami anyżowymi i wilgocią. Ta ostatnia potrafi wdzięcznie podbijać słodki zapach mokrych liści, ale wie również, jak wypełniać ulice i mieszkania. Towarzyszy na każdym kroku sprawnie dosięgając wszystkiego. Nawilgnięte kartki papieru w książkach nie szeleszczą tak przyjemnie, a ubrania nie schną przez kilka dni. W takie dni wypełnia cię rozgoryczenie, że musisz opuścić ciepłe łóżko i wyjść z domu. W takie dni nie pamiętasz jak bardzo zawsze cieszyłaś się z jesiennego patrzenia na słońce i czytania „Doliny Muminków w listopadzie”. W takie dni niezadowolenie i smutek osiągają stanowczo za wysoki poziom. Moje rozgoryczenie plasowało się na poziomie Maruda Roku, aż sama siebie nie rozpoznawałam. Zdążyłam wyjść z pracy i nie wiedzieć, kiedy minął dzień. Żadna różnica kiedy nie widzisz słońca, powiedzą jedni, ale świadomość życia tylko nocą, bez choćby smugi światła dziennego, nie pomaga. Wnętrze budynku niczym nie różniło się od wilgotnej ulicy, a wejście do domu nie przynosiło ulgi. Włączyłam muzykę, ale była zbyt nachalna, nie mogłam jej wyłączyć, cisza potrafiła być denerwująca. Na ekranie komputera wyświetlało się wiele kolorowych okienek. Uśmiechnięci ludzie machali w moim kierunki, jakiś bardzo smutny muzyk wczuwał się w ledwie słyszalny dźwięk gitary, a blask bijący od ekranu raził w oczy. Wśród wszystkich miniatur jedna była czarno-biała. Chyba nie wiedząc, co mnie czeka, wcisnęłam małe, ciemne okienko. Na ekranie pojawiła się bardzo uśmiechnięta dziewczyna z okularami przeciwsłonecznymi na głowie i z zaangażowaniem zaczęła opowiadać o jakiejś książce. Z jednej strony wydała mi się za radosna, jednak jej głos był całkiem przyjemny, a czarno-białe tło koiło oczy. Zaczęłam słuchać, przez pierwsze kilka minut dosyć bezmyślnie. Książki? Właściwie to kiedy ostatnio czytałam książkę? W jaki sposób od czytania codziennie przed snem dotarłam do momentu, w którym nie pamiętałam, kiedy miałam w rękach jakikowiek przeczytany egzemplarz. Jak doszło do tego zaniedbania i czemu nie zdałam sobie z niego sprawy. Dziewczyna skończyła mówić, a ekran zrobił się czarny. W całym moim rachunku sumienia skupiłam się na sobie i przestałam słuchać opowieści. Włączyłam kolejny filmik z tą samą dziewczyną, którego tytuł zapowiadał Bezsenną środę. Posłucham jej tylko jeszcze przez chwilę. Chwila bardzo szybko zamieniła się w prawie bezsenny wtorek, ale to nic nie szkodzi. Rok później wciąż spędzam listopad z opowieściami tej samej dziewczyny. Właściwie to spędziłyśmy razem cały rok, ale listopad lubię najbardziej. Już nie pachnie wilgocią tylko kartkami przeczytanych książek.

PRZYPOWIEŚĆ O WIELKIM BUKU
Spojrzał raz jeszcze na swe dzieło i zamyślił się. Niby wszystko było tak, jak zaplanował, a jednak czegoś tu zdecydowanie brakowało. Nie mógł udać się na upragniony odpoczynek, dopóki świat pozostawał tak bardzo niepełny.
Wiedział, że na ten moment jest tu wszystko, czego potrzeba, lecz wiedział też, że nie zawsze będzie tu trwało TERAZ. Jeszcze chwilę temu królowało dzisiejsze WCZORAJ, więc za kilka obrotów władzę obejmie niezbadane JUTRO, rządne nowych rozwiązań i niebywałych wynalazków…
Zamknął oczy i ujrzał spowite w barwną mgłę dni, które dopiero mają nadejść. Mgła, choć utkana z blasku świateł miliona ekranów, sprawiła, że świat poszarzał i wyblakł. Ujrzał tam też ludzi – swoje ukochane istoty.
Nie byli jednak tacy, jakich pragnął zobaczyć.
Smutni, zabiegani, zgarbieni i wpatrzeni w ukochane ekrany. Zobaczył pomnik, nie ku jego chwale, lecz hołdujący wynalezieniu INTERNETU.
Wiedział, że będą to mroczne czasy dla świata, który stworzył. Potrzebował światła tam, w dalekiej przyszłości, by rozświetlić mrok nowych technologii. Zastanawiał się, co da choć trochę ciepła i koloru nowemu, wypranemu z emocji światu.
I znalazł rozwiązanie.
Wiedział, że tylko największe poświęcenie da zamierzony efekt. Wyrwał więc ze swej ulubionej księgi kawałek białej kartki i napisał na niej czarnym, jak bezgwiezdna noc tuszem dwa słowa:
WIELKI BUK,
a następnie zawinął w ten papier jedno, maleńki ziarenko.
Kiedyś, pomyślał, znajdzie się dwójka, która je zasieje, będzie pielęgnować i otoczy miłością, a ono wykiełkuje i przeobrazi się w NIĄ. Na pamiątkę tuszu i kartki, będzie tworzyła w czerni i bieli, a barwy te staną się tęczą dla tysięcy. Szelest przekręcanych kartek będzie JEJ hymnem i nawrócą się ci, którzy błądzili.
Uśmiechnął się, bo zrozumiał, że zamiast małej lampki, dał przyszłości Wielką latarnię, która pokona mrok i mgłę złego świata. Teraz mógł wreszcie odpocząć, bo JUTRO było w dobrych rękach.
Siódmego dnia Bóg stworzył OLGĘ i JEJ WIELKIEGO BUKA.

Książki, książki,
Ekranizacje, ekranizacje,
Ale ci co tego nie znają
Pewnie tęsknią.

Za klasyki kochane,
Za romanse przeżywanie,
Za horrory w bezsenne środy zgłębianie
Dzięki Ci Wielki Buku.

Za dobre recenzowanie,
Za miłe polecanie,
Za doktora Wielkobuczka recepty pisanie,
Dzięki Ci Wielki Buku.

Za francuskie maniery,
Za chłodne angielskie thillery,
Za wszystko co książkowe
Dzięki Ci Wielki Buku.

Czy znacie to uczucie kiedy oprócz książek, które stanowią najważniejszą wartość w waszym życiu czujecie się osamotnieni, a po przeczytaniu kolejnej z nich i odłożeniu jej na półkę, nie potraficie odnaleźć się w pędzącym rytmie współczesnego świata?
Czy konieczność powrotu do otaczającej was rzeczywistości po przeżyciu kolejnej fascynującej literackiej przygody, przytłacza was niczym wylany znienacka kubeł zimnej wody?
Czy nachodzą was przerażające myśli, które sprawiają, że poza chwilami poświęconymi na czytanie czujecie się jak niepasujący do życiowej układanki puzzel?

Jeśli na wszystkie powyższe pytania w waszych myślach padła twierdząca odpowiedź, to podobnie jak ja doświadczyliście charakterystycznej dla książkoholika, literackiej obsesji.

„Oderwij się w końcu od tych książek!”, „Zacznij korzystać z życia, marnujesz je na czytanie!”, „Książki nie zastąpią ci ludzi!”, „Zdziczejesz od tego czytania!”, „Wydajesz wszystkie pieniądze na książki, za co będziesz żyć?” – słyszałam echo niedocierających do mnie słów.

Pomimo toczącej się wewnątrz mnie walki oraz świadomości potrzeby, jaką jest dla mnie czytanie, czułam że moja asocjalność z dnia na dzień pogłębia się coraz bardziej – „Może chociaż spróbuję? Przecież prosta, pozbawiona pobudzających wyobraźnię powieści egzystencja nie może być taka trudna! Przyzwyczaisz się…” – zapewniałam sama siebie.

Dopiero czas pokazał, jak bardzo się myliłam.

Dni spędzone bez książek ciągnęły się dla mnie w nieskończoność, pisząc najczarniejszy scenariusz mojego życia. Na samą myśl o tym dostaję gęsiej skórki. Czułam się tak, jakby ktoś wrzucił mnie na głęboką wodę i kazał nauczyć się pływać. Było źle, ale najgorsze miało dopiero nadejść.

Zaczęło się od nadwrażliwości zmysłów, które reagowały na każdy najdrobniejszy ruch, najcichszy szept. Do tego doszły omamy w postaci otaczających mnie dźwięków szeleszczących kartek oraz wszechobecnego zapachu świeżego druku. Miałam wrażenie, że wszyscy mówią o książkach, literaturze, powieściach, czytaniu. Jednak najgorsze były halucynacje w postaci błagalnego głosu moich książek, które wołały mnie z zamkniętej na klucz biblioteczki.

Nie wytrzymałam. Potrzeba czytania była zbyt wielka. Była silniejsza ode mnie…

Z jednej strony czułam ulgę, jednak z drugiej sądziłam, że już nic nie jest w stanie mi pomóc,
a samotność stanie się nieodłączna częścią mnie. „Musisz znaleźć jakiejś wyjście, nie trać nadziei” – powtarzałam.

Pewnego dnia los postanowił mnie wysłuchać. Błądząc w czeluściach Internetu, zupełnie przypadkowo natrafiłam na literackiego bloga o nazwie „Wielki Buk”. Zaintrygowana jego tematyką, pozwoliłam na to by pochłonął moją uwagę oraz jak się potem okazało, również dużą część mojego czasu. Następnie przyszła kolej na filmiki umieszczone na kanale.
Mijały godziny, dni, miesiące, lata – dokładnie 4 lata odkąd Wielki Buk stanowi nieodłączny element mojego życia.

Jednak co najważniejsze spostrzegłam, że problem, z którym jak dotąd się zmagałam zaczął stopniowo zanikać. Pozytywne nastawienie oraz głos Olgi – autorki kanału oraz bloga, za każdym razem pozytywnie nastawiały mnie do życia oraz „przylepiały” uśmiech do mojej twarzy.

Ciekawe historie, recenzje najnowszych książek, konkursy oraz dyskusje prowadzone na fanpage’u – to wszystko uświadomiło mnie w tym, że nie jestem osamotniona w mojej obsesji, a umiłowanie do książek nie jest niczym złym, wręcz przeciwnie! Jest nieodłącznym elementem mnie, a zmieniając siebie, zatracę sens swojego życia.

Jednak najważniejszą rzeczą, która pojawiła się wraz z poznaniem Wielkiego Buka jest poczucie przynależności oraz świadomości tego, że takich ludzi jak ja jest więcej, niż kiedykolwiek byłam w stanie sobie wyobrazić!

Akceptacja, wzajemny szacunek, wsparcie oraz łącząca członków Wielkiego Buka miłość do książek – to tylko część tego, co otrzymałam od Olgi, jej emanującej energii oraz pomysłów.

Wielki Buk połączył ludzi, którzy są dla siebie niczym jedna wielka rodzina, na którą zawsze można liczyć bez względu na problemy oraz trudności, które każdy z Nas spotyka na swojej drodze.

Piszę ten list byś zawsze jak tylko dopadłby Cię gorszy dzień miała po co sięgnąć, a jeśli taki dzień nie nadejdzie – przeczytaj ten list za dokładnie cztery lata! Początki są trudne, zarówno początki pisania tego listu, jak i pewnie tego co sama rozpoczęłaś zakładając bloga. Ale nikt nie mówił, że będzie łatwo! Przez cztery lata osiągnęłaś coś, co udało się osiągnąć bardzo małej liczbie osób. I wcale nie chodzi mi o statystyki, współprace czy choćby liczbę obserwatorów. Dzięki Tobie wiele osób zaczęło czytać książki po jakie normalnie nigdy by nie sięgnęło. Pochłaniamy twoje recenzje, filmy nie ważne na jaki temat one są ważne, że to ty o tym piszesz, mówisz! Uwielbiamy to, że jesteś z nami,, że nikogo nie udajesz. Jesteśmy pewni, że powiesz nam to co naprawdę czułaś podczas czytania danej książki. Zawsze cieszymy się jak tylko pojawi się nowy film lub recenzja, bo jesteśmy przekonani, że było to robione z ogromną ilością serca. To widać! Uwielbiamy Cię za to, że nawet jak mamy kaca książkowego, dzięki twojej recenzji jesteśmy w stanie powrócić do czytania. Bo twoje filmy zawsze naprawią nawet najgorszy dzień. Nigdy nas nie zawiedziesz. Bo książki, które polecasz zawsze chętnie czytamy. Zabierasz nas w swój magiczny, książkowy świat a my doskonale się w nim czujemy. Wierzysz w to co robisz i robisz do wspaniale. Uwielbiamy Cię za wszystko! Chcielibyśmy byś nigdy nie traciła chęci, bo zawsze będą osoby, które przeczytają, oglądną to co zrobisz. Jak to powiedział H. Jackson Brown Jr. „Nigdy nie rezygnuj z osiągnięcia celu tylko dlatego, że osiągnięcie go wymaga czasu. Czas i tak upłynie.” Tworzyć coś niesamowitego, a my to doceniamy i staramy się pomóc jak tylko możemy. Mamy wielką nadzieję, że twoja wena będzie trwała, trwała i trwała. Książki do czytania raczej się nie skończą, a my chcielibyśmy poznać twoje zdanie na temat każdej z nich. Nigdy się nie poddawaj! Podnosisz się, bierzesz się w garść, napierasz do przodu, brniesz dalej! Pokonujesz trudności i wygrywasz! A my jako wszyscy twoi czytelnicy życzymy Ci kolejnych magicznych czterech lat, byś miała wiele pomysłów, nowych niesamowitych wielkich buków!

Pozdrawiamy <3