Masz zupełną rację, że Prousta trzeba czytać z dala od wszystkich przeszkadzaczy. Zauważyłam, że mi w maju, przyszło to zupełnie naturalnie. Czasem, gdy jestem sama w domu, zdarza mi się włączyć radio czy płytę do czytania. Przy „W stronę Swanna” w ogóle o tym nie myślałam. Brałam książkę do ręki i nie miało znaczenia czy coś się wokół działo. Naturalnie zapominałam o wszystkich, w innych okolicznościach tak ważnych, rozpraszaczach.

I to wspólne czytanie było bardzo energetyzujące.

<3 <3 <3

Jak ja się cieszę, że są czytelnicy, którzy doceniają tak pyszną klasykę literatury. <3 Pozdrowień moc!

Też miałam takie momenty – siedziałam, czytałam i nagle, ni stąd, ni zowąd, przenosiłam się na moment w przeszłość, w małe miraże własnej pamięci. A to wieczór letni na balkonie u rodziców z kieliszkiem wina, a to zapach oleandrów na Korsyce, a to smak bagietki na Prowansji dawno dawno temu…
Nabokov pewnie wybaczyłby te powroty i emocjonalne zaangażowanie, bo przecież rzetelnie podeszłyśmy do lektury – to była ta artystyczna wrażliwość, która pozwoliła popłynąć słowom. 😉

Nawet pod tekstem jest link do Wolnych Lektur. 🙂 Po prostu cykl nazywa się NABOKOVIADA i idziemy tropem Nabokova. 🙂

Też tak myślę że „UIisses” będzie pyszną literacką przygodą i nie ma się co go obawiać, tylko poświęcić mu odpowiednią ilość uwagi i czasu – to jest kluczowa sprawa. 😀

No właśnie, wszak Marcel-narrator szukał sobie wielkiego filozoficznego tematu na powieść, a też odnalazł co innego niż się spodziewał ;-).

Biorę radę do serca, bo choć cieszę się już na „Ulissesa” (jednak jest pewien dreszczyk emocji!), to i zastanawiam się: uda się czy nie uda? Wszystkie podpowiedzi więc zawsze mile widziane :-).

Dzięki 😀

Koniecznie koniecznie, Twoje spisy są szalenie użyteczne 😀

Jasne, Portret też. Chyba muszę jakiś wpis zrobić, w komentarzu nie ma miejsce na szczegóły.

Znamy, znamy 😀

No ja tam nie wiem z tym Ulissesem. Chociaż do Żwikiewicza mnie przekonałeś 😀 Ale jak zacznę, to od Portretu artysty, bo mi zalega na półce 😀