Ten brak buntu przeraził mnie w tej historii najmocniej… I myślę, że to nie była miłość, ale jakiś rodzaj chorobliwego poddaństwa – zabili w nim ideały, zabili tożsamość, więc na końcu zrobaczał i nawet ta jego „miłość” nie miała odniesienia… Też mam tyle myśli! Nagle mogłabym całe referaty o Gregorze pisać. 😀

Cieszy mnie ogromnie Nabokoviada, bo to polemizowanie z Wami, z Nabokovem i pisarzami to najcudniejsza frajda. 🙂

Ale mógł być wolny! Wszystko zależałoby od tego jak potraktowano go w przeszłości i jak on był gotowy zareagować. On zareagował poddaństwem, poświęceniem, uległością… Czy to była miłość, czy może nie widział już nic dla siebie poza tym ciasnym pokoikiem, tym kątem, tą pogardą… A matka? Wiesz co – ja nie widziałam w niej człowieka…
Ale to nie znaczy, że nie wiem, co masz na myśli – Nabokoviada jest cudowna! <3

To drastycznie bolesna lektura, tym bardziej, kiedy sama myśl o upadku jednostki bywa traumatyczna, ale warto poświęcić jej jeden wieczór, bo rozmyślanie o niej prowadzi w zaskakujących kierunkach. 🙂
A „Ulisses” to będzie PYSZNE wyzwanie! Trzymam za nas kciuki! <3

Najbardziej zadziwiające w Gregorze było dla mnie to, że choćby nie wiadomo jak okropnie traktowała go rodzina, ani przez chwilę nie myśli o nich źle, nie buntuje się. Był chyba tylko moment, w którym syczał ze złości, bo rodzice i siostra dyskutowali o nim i kłócili się przy otwartych drzwiach, ale jakikolwiek wyrzut, jakakolwiek agresja skierowana bezpośrednio w ich stronę nic. I takie mieszane uczucia to we mnie budzi, bo z jednej strony szlachetna, dobra natura, bezinteresowna i bezwarunkowa miłość (bo zgadzam się z Pyzą, że Gregor ich kocha, nie ma wątpliwości), z drugiej trochę aż jest w tym nierealny. Dużo mi się myśli na jego temat ciśnie do głowy!