Najgorsze w „Mocku. Ludzkim zoo” jest to, że temat trzymania ludzi dla uciechy innych ludzi i wykorzystywania ich w najbardziej okrutny i bezstwialski sposob nie zmienił się właściwie do dziś. Owszem mamy obecnie komputery, samoloty, sztuczną inteligencję, lecz wciąż pragniemy tych samych brutalnych praktyk – płaszczenia i poddaństwa drugiej osoby wobec nas samych. Wyższość podyktowana narcyzmem czy też swego rodzaju boskością sprawia, że nie potrafimy powstrzymać żądzy krwi, żądzy upodlenia i upokorzenia drugiego człowieka niejako dla własnej uciechy.
Objawia się to również w wykorzystywaniu seksualnym dzieci, kobiet, niewolniczej pracy ponad siły, odebraniem wszelkich praw. Handel dziećmi, handel kobietami, handel ludźmi, to wszystko jest odzwierciedleniem pokus, przed którym człowiek nie chcę się powstrzymać. A to dlatego, że najbardziej na świecie pragnie posiadać pieniądze i władzę zapewniające mu panowanie nad innymi „gorszymi jednostkami”.
Wyrafinowanie i obłuda prowadzące do uwierzenia, że nic nam nie przeszkodzi w szerzeniu zła, w rozpowszechnianiu zakazanych treści, służących później do najohydniejszych celów. Obyśmy my jako czytelnicy, wielbiciele literatury, znali to wyłącznie z książkowych kart, nigdy nie dokonując własnych autopsji.

Pozdrawiam
Paweł Wiśniewski

A to nie miała być od początku konwencja powieści groszowej? Jak niemal każdy kryminał w duchu retro, coś jak odniesienie do Edgara Allana Poe i jego wielkiej małpy, która terroryzuje miasto (któremu nomen omen udało się stworzyć kultową historię)? Bo tak mi się akurat wydawało, że ten zamysł jest w tle. 🙂
Ale rozumiem, że to nie Twój klimat i spodziewałeś się czegoś o wiele bardziej rozbudowanego, wyrafinowanego fabularnie, nawiązującego do kryminalno-historycznego gatunku.
Pozdrawiam!