Też tak czasami myślę, że to naiwność, ale nie jesteśmy same w tym wymęczeniu wszystkim co „post” i są jeszcze twórcy, którzy nie idą na siłę w rozbijanie schematów. 🙂

Może choć ta prawda, której trzeba dociec, jest możliwa do docieczenia… Czasem już tęsknię za klasyczną formą, bez pęknięć i rozbijania. I postprawdy. I posthistorii. Ha! i to jest dopiero naiwność…

Zdecydowanie tak – są tutaj motywy uniwersalne, dlatego też starszy czytelnik np. czytający małemu dziecku, również będzie odczuwał satysfakcję z lektury. 🙂

Kelly Barnhill rozbija znane schematy, odchodzi o klasycznej koncepcji baśni, porzucając znane archetypy. U niej nawet dobro i zło są względne, obrócone na opak i bohaterka sama musi dociec prawdy, nic nie jest narzucone z góry. To nowa wersja baśni, uwspółcześniona na potrzeby dzisiejszych czytelników przyzwyczajonych do obalania tradycyjnych form, stąd – postmodernistyczna.