Poleciłam „Blame”, bo chciałam pokazać różnorodność japońskiej twórczości – to wyjątkowa manga i niezwykle mroczna i własnie ta „urbanistyczność” mnie przyciągnęła. 🙂

Z Joanną Bator to wszystko zależy – jeśli przepadasz za kulturą Japonii, to powieść „Purezento” będzie doskonałym początkiem albo „Japoński Wachlarz” albo „Rekin z Parku Yoyogi”. Natomiast jeśli chciałabyś poznać jej mroczną, polską stroną, to łap „Piaskową Górę” albo (najbrutalniejszą) „Ciemno, prawie noc”. Uwielbiam Bator w każdej postaci! <3
Dziękuję za polecajkę!

Również pasują! <3

Za to polecam jeszcze „Życie jak w Tochigi” Anny Ikedy. Autorka jest Polką mieszkającą w Japonii i wkurzona panującymi trendami pisania o tym kraju przez obcokrajowców (wyłącznie o wielkich miastach i w tonie hurraoptymistycznym albo odwrotnie – złowieszczego demaskowania i prania brudów) postanowiła napisać, jak wygląda zwykłe życie współczesnej Europejki (która nie jest zachwyconą japonofilką, ale z drugiej strony całkiem nieźle się jej w Japonii mieszka) na japońskiej prowincji. Całkiem fajnie wyszło.

Cudowny wybór! <3 I zobacz jak trafiłam z wpisem! 😀

Tak, tak – „Ganbare!” – zapomniałam pierwszego członu tytułu. Mocna rzecz!

Ooo, tak, „Ganbare” bardzo ważne i bardzo smutne. A Kota w takim razie polecam, bardzo liryczna i piękna opowieść 🙂

Cudownie! <3

Ach! Nie znam! Przed chwilą sama pomyślałam jeszcze o potwornie smutnym reportażu Katarzyny Boni „Warsztaty umierania’…

Narayama, razem z „Kobietą z Wydm”, jeszcze „Śpiące piękności”, 'Żurawie” i inne klasyki – to będzie osobny wpis o klasyce literatury japońskiej. 🙂

Ooo! Ten temat porusza powieść „Milczenie” i jej ekranizacja w reż. Scorsese pod tym samym tytułem – tam się potworne rzeczy działy, potworne.

Oczywiście – cudownie kojąca i piękna! <3 W tym zestawieniu pomyślałam jednak o "Japońskim wachlarzu" Bator, bo to od niej wszystko się dla mnie zaczęło. 🙂