Super! <3

Ogromnie dziękuję Ci za ten komentarz – ile wskazówek dla miłośników gatunku! <3
Poznałam własnie Brzezińską dzięki "Wodzie na sicie" i nie odpuszczę – będę poznawać dalej!
Annę Kańtoch znam z kryminału i z niesamowitej "Niepełni", a jej sci-fi brzmi świetnie, więc z przyjemnością poznam.
Dzięki!

Cieszę się, ze pomogłam 🙂

Ile dobroci w tym komentarzu! Ukochałam fantasy wiele lat temu, na pewno skorzystam z wymienionych polecen. Dzieki!

Ja tak tu odpowiem zbiorczo Wam obu, bo w sumie pytania i wątpliwości podobne. 🙂

Zacznę od tego porównania Salvatore z Sapkowskim. Wiecie, to trochę tak, jakby w zestawieniu położyć obok siebie słabego harlequina i prozę Jane Austen. Jest szansa, że miłośnikowi harlequinów Austen się spodoba albo ze go znudzi, bo ciągle tylko gadają, a miłości, emocji i akcji bardzo tam mało. Natomiast jeśli jakiś miłośnik Austen skuszony porównaniem sięgnie po harlequiny, to się boleśnie rozczaruje. (Ogólnie polecam ciągle tworzący się cykl notek analizujących opowiadania Sapkowskiego na blogu Mistycyzm popkulturowy – dałabym linka, ale nie wiem, czy wtedy spamołap nie przechwyci automatycznie komcia).

Przejdźmy do długiego wywodu z porównaniami 😉
Jeśli szukacie polskiej Rowling i jej Harryego Pottera to polecam Ewę Białołęcką i jej cykl „Naznaczeni Błękitem” (pomijając porównania, to jest lepsze literacko niż 90% zagranicznej YA, które się u nas wydaje). Co prawda cykl Białołęckiej rozgrywa się w regularnym fantasylandzie i należałoby porównywać go raczej z drugą połową cyklu o HP, idzie też trochę innym tropem, fabularnym, ale mamy tu szkołę czarodziejów i młodocianych bohaterów. Poza tym wiele jest o inności, byciu niepełnosprawnym, cenie, jaką płaci się za moc a walczy się nie ze złym władcą tylko niesprawiedliwością i systemem, który chce głównych bohaterów wykorzystać.

Olga porównała „Amerykańskich bogów” Gaimana do „Dozywocia”, ale jego młodzieżowe powieści porównałabym raczej do młodzieżowych powieści Anny Kańtoch (druga rzecz, do której moge ja porównać, to Stranger Things, ale tu się opieram raczej na tym, co o serialu przeczytałam, więc nie wiem, na ile trafnie). Mamy tutaj bystrą, nastoletnią bohaterkę, głęboki PRL oraz istoty zwane aniołami. To właśnie ciemne sprawki aniołów wplątują Ninę w różne nieprzyjemne sytuacje (bo wiadomo, ze gdzie są anioły, tam kryją się też demony…)

Jeśli czytaliście trylogie „Wojny alchemiczne” Iana Tregillisa, to „Zadra” oraz „Czterdzieści i cztery” Piskorskiego tez jest dla Was. Ogólnie mogłabym go polecic miłośnikom steampunku, ale zawsze mam oporo przed takim porównaniem. Anglosaski steampunk to tęsknota za czasami, kiedy byli wielką kolonialna potęgą, tymczasem dla Polaków ten okres historii wiąże się z nostalgicznym wspominaniem, jak to próbowaliśmy się wyzwolić spod jarzma kolonialnej potęgi. Dlatego uważam, że Tregillis do tych akurat dwóch powieści pasuje znacznie lepiej. A poza tym Piskorski zawsze na propsie 😉

Podobno (bo sama jeszcze nie czytałam) osoby zachwycone Malazańską Księgą Poległych będą też zachwycone Robertem Wegnerem i jego „Opowieściami z meekhańskiego pogranicza” – oba cykle są ponoć tak zbliżone tematyką i motywami, ze oburzeni fani MKP zarzucają Wegnerowi niewybredną inspirację tym cyklem, żeby nie użyć mocniejszych słów (autor zaś twierdzi, ze nigdy MKP nie czytał i sarka, ze w końcu chyba to zrobi, choćby po to, żeby się dowiedzieć, czego ludzie właściwie od niego chcą). W każdym razie, jeśli ktoś szuka napisanego z rozmachem, zaprojektowanego w najdrobniejszych detalach epickiego fantasy rozpisanego na wiele grubaśnych tomów, to Wegnera mogę polecić z czystym sumieniem (a dla niezdecydowanych w sieci jest próbka w postaci darmowego opowiadania z uniwersum – wyguglajcie sobie „Każdy dostanie swoja kozę”).

Na koniec jeszcze słowo o tych polskich autorach, których absolutnie warto poznać, ale kompletnie nie mam ich do kogo porównać.

Po pierwsze: cykl o Krzyczącym w Ciemności Agnieszki Hałas (pierwszy tom to „Dwie karty”, drugi „Pośród cieni”, najlepiej czytać jako całość. W przyszłym roku może wyjdzie czwarty). Przez chwilę chciałam ją porównać do Sandersona, bo drobiazgowo opracowany system magiczny, ale jeśli chodzi o poziom literacki, to Sanderson nie godzien jej butów czyścić. Ogólnie jest to dark fantasy skupiona raczej na bohaterach i relacjach między nimi niż na spektakularnej fabule.

Po drugie: Anna Kańtoch (znowu) i jej trylogia „Przedksiężycowi”. To jest SF na światowym poziomie, przy czym niekoniecznie hard SF, więc nie trzeba się wystraszać. 🙂 Polecam też „Czarne” tej autorki, jako pomieszanie realizmu magicznego z SF w taki sposób, że w zależności czy szukamy jednego, czy drugiego, to właśnie to znajdziemy. 😉

No i Anna Brzezińska. Spokojnie mogłaby w filmowym zestawieniu zająć miejsce Cherezińskiej ze swoją przedostatnia powieścią (choć może nie, bo Brzezińska „Córkami Wawelu” celuje raczej w coś stylizowanego na reportaż), natomiast „Wody głębokiie jak niebo” to wspaniała, oniryczna fantastyka z niepowtarzalnym klimatem. Z kolei opowiadania o Babuni Jagódce (z których na razie czytałam tylko jedno) to bardziej klasyczna fantasy, zajmująca się błyskotliwym rozmontowywaniem schematów zarówno znanych z gatunku, jak i baśni (trochę jest w tym podobna do Pratchetta, ale nie idzie w kierunku satyry).

To na razie tyle, i tak wyszło półtorej strony tekstu 😉

Zapewne już to kiedyś słyszałaś (a może nawet Ty pisałaś?), ale „444” Macieja Siembiedy powinno przypaść do gustu fanom Dana Browna. Też są wielkie spiski ukrywające historyczne przekręty, też wszystko kręci się wokół sztuki (tutaj obrazu Matejki)… ale całość napisana lepiej i ciekawiej od Browna.

Ogromnie się cieszę! 🙂 Mam nadzieję, że Czytelnicy znajdą inspirację i dołączą się do wspólnego tworzenia tego cyklu. 🙂

Ooo! Fajnie, że napisałaś, bo sama zastanawiałam się nad tym porównaniem – kilka lat temu przechodziłam fazę na gry Baldur’s Gate i Icewind Dale, po nich sięgnęłam po Salvatore, a potem po Sapkowskiego (który zachwycił mnie słowiańską mitologią przede wszystkim) i teraz po latach jak szukałam wskazówki dla czytelników to od razu te dwa nazwiska zestawiły mi się ze sobą. 🙂
Widzę, że masz o wiele więcej doświadczenia w fantastyce ode mnie, to może polecisz coś jeszcze z dobrych polskich autorów fantasy?
Dzięki piękne za komentarz!

Oldze chyba chodziło o to, że jak się jedno podoba, to może spodobać się i drugie, a nie że jedno jest identyczne z drugim (a w każdym bądź razie ja to tak odbieram). Ja tam lubię obu i to bardzo. 🙂

A napisz tych autorów, bo jestem bardzo ciekaw. Z polskiej fantastyki znam niestety bardzo niewiele nazwisk i utworów, więc jeśli zechcesz się podzielić to może będzie szansa zapoznania się. 🙂 Nie wiem czemu ale akurat w gatunkach sci-fi i fantasy zawsze jakoś lądowałem na twórczości zagranicznej (precyzując: anglosaskiej).

Chciałam tutaj jeszcze zamieścić dłuższy wywód o polskich i zagranicznych autorach fantastycznych, ale w sumie ci zagraniczni nie są zbyt rozpoznawalni (ekranizacji jeszcze nie było), więc chyba to i tak nic nikomu nie powie…