Wiadomo, że styl jest podobny, spojrzenie Małeckiego na ludzi i jego świat literacki nie zmienia się, więc pewne elementy zawsze będą wspólne.
Chociaż interesująco podeszłaś do tematu, bo wybrałaś motyw „niepełnosprawności” – nie wpadłabym na taką interpretacją, a jest niesamowicie interesująca. 🙂

Mam już je za sobą i mimo wszystko mam wrażenie, że to cały czas to samo, tylko trochę inaczej. Znam „Dygot”, „Dżozefa” i „Nikt nie idzie” właśnie i wszystkie te książki mają niby zupełnie inne konwencje, ale w każdej mamy bohatera, który jakoś został pokrzywdzony, odrzucony przez swoją „niepełnosprawność” (bo osobiście głównego bohatera „Dżozefa” traktuje trochę jak osobę z problemami psychicznymi po prostu) i w sumie dzięki niemu/przez niego rozgrywa się cała opisana akcja.

<3

Też tak myślę 😀

Sama miałach schizy podstawówkowe, bo nie mogłam przechodzić przez okolice technikum, które było nieopodal ze strachu przez „starszymi chłopakami” 😀
A co do stylu Małeckiego, to jego „Nikt nie idzie” odeszło od motywów z trylogii „Dygotu” i wyszło poza te same elementy. 🙂

Ale mnie to cieszy! <3 Zdecydowanie to przepiękna proza warta poznania <3

Nie dziwię się wcale – cudowna proza i wspaniały pisarz!