Komentarze do: Trylogia „Kres Wieczności” Paullina Simmons – recenzja

Autor: Olga Kowalska

Olga Kowalska — Mon, 19 Oct 2020 14:17:05 +0000

W odpowiedzi do Monik. Ooo! To jestem w absolutnym szoku! Po Twoich wrażeniach i emocjach już wiem, że muszę nadrobić zaległości i poznać "Jeźdźca..."! Dziękuję!

Autor: Monik

Monik — Mon, 19 Oct 2020 13:12:25 +0000

„Łowca tygrysów” jako pierwsza część z najnowszej trylogii Pauliny Simons, zrobiła na mnie takie wrażenie, że na kupno kolejnych części nie dałam się namówić. Jak dotąd czytałam wszystkie, wydane w języku polskim pozycje książkowe tej autorki, uważając ją za moją ulubioną pisarkę.Niestyty nowa pozycja bardzo mnie rozczarowała, nie dałam rady doczytać jej do końca.
„Łowcy… ” w żaden sposób nie da się porównać do trylogii „Jeździca miedzianego”, choćby dlatego, że styl pisania, przedstawiania emocji i budowania fabuły jest tak odmienny od stylu zawartego w innych pozycjach książkowych, iż odnosi się wrażenie, że ” Łowca”nie wyszedł z pod pióra Pauliny Simons.
Trylogię o Tatianie i Aleksandrze czyta się z zapartym tchem, z wypiekami na twarzy ale też z ogromnym przerażeniem, śledząc losy głównych bohaterów zmagającyh się z okrucieństwem wojny. Niejednokrotnie w nocy, podczas snu, przeżywałam fragment, który przeczytałam tak jakbym towarzyszyła bohaterom.
Paulina Simons potrafił tak stworzyć napięcie i opisać emocje, że współodczuwałam ból bohaterki z „Dziewczyny na Times Square” po chemioterapii.
Właśnie tych niesamowitych wrażeń zabrakło mi w pierwszej części trylogii „Kres wieczności”dlatego też chyba jeszcze muszę poczekać do momentu, w którym ciekawość zatrze pierwsze, niemile wrażenie.

Autor: Olga Kowalska

Olga Kowalska — Tue, 22 Sep 2020 12:57:50 +0000

W odpowiedzi do Martinask. "Jeździec miedziany" wciąż przede mną, więc zastanawiam się, jak to będzie w porównaniu. Z pewnością jej powieści robią niesamowite wrażenie.

Autor: Martinask

Martinask — Mon, 21 Sep 2020 20:03:34 +0000

Paullina Simons to moja ulubiona zagraniczna autorka. Moja miłość do jej twórczości zaczęła się 9 lata temu, gdy moja teściowa w ramach prezentu imieninowego podarowała mi całą trylogie „Jeźdźca miedzianego”. Pomimo wątpliwości czy uda mi sie przeczytać łącznie ponad 1500 stron przy wówczas półrocznym dziecku, nawet nie wiem kiedy pochłonęłam 3 knigi. I przepadłam. Od tamtej pory czytam wszystko co wyszło spod pióra P. Simons.