https://wielkibuk.com/2022/04/03/pierwszy-dzien-wiosny-nancy-tucker-recenzja-patronacka/ Blog literacki. Recenzje książek od 2012 roku. Tue, 05 Apr 2022 07:10:14 +0000 hourly 1 https://wordpress.org/?v=7.0 https://wielkibuk.com/2022/04/03/pierwszy-dzien-wiosny-nancy-tucker-recenzja-patronacka/comment-page-1/#comment-45709 Tue, 05 Apr 2022 07:10:14 +0000 https://wielkibuk.com/?p=22336#comment-45709 Kości, które nosisz w kieszeni” to niedawno przeczytana przeze mnie książka Łukasza Barysa ( nagrodzona zresztą Paszportem Polityki), która zrobiła na mnie duże wrażenie i to niewątpliwie za sprawą ukazanego w niej małomiasteczkowego, prowincjonalnego życia, szczerze, bez upiększeń, w całej swej porażającej brzydotą formie. Książka Barysa to opowieść o nastoletniej Uli i biedzie. Tak, bieda jest towarzyszem życia dziewczyny. Jest obecna w jej rodzinnym domu, ciasnym, niezasobnym, lichym, zamieszkiwanym przez jej rodzinę – matkę utrzymującą trójkę dzieci z pensji kasjerki w Biedronce, babkę, starą i schorowaną oraz pleśń pęczniejącą na suficie. Dziewczyna ma świadomość swojego statusu – osoby pochodzącej z biednej rodziny; niechcianej, odrzucanej i wyśmiewanej przez rówieśników. Jednak Ula, bez epatowania nieszczęściem i użalania się nad sobą, opowiada o swoim życiu, o świecie, w którym przyszło jej żyć – pełnym biedy, brzydoty, szpetoty i.. kości. Bo te, oczywiście, niejednokrotnie pojawiają się w utworze. Moją uwagę przyciągnęło także ciekawe połączenie w powieści świata realnego z onirycznymi, z magicznymi wizjami, jawy ze snem, odwiedzinami zza grobu, pojawiające się wielokrotnie w utworze i pogłębiające obecną w nim ciężką, niespokojną, przytłaczającą atmosferę z wszechobecną śmiercią, umieraniem, odchodzeniem.
Interesujący jest też sposób prowadzenia narracji w powieści. To Ula jest tu nastoletnim narratorem, ale zdarza się, że autor jakby o tym zapominał, snując rozważania daleko wykraczające poza mentalność i przeżycia dziewczyny. Narracja staje się wtedy dojrzalsza i ciekawsza, refleksje bardziej dociekliwe i błyskotliwe, niezwykle trafnie komentujące rzeczywistość.
I na koniec jeszcze kilka słów na temat języka powieści – jest on niby zwykły, codzienny, ale barwny, pełen niebanalnych, obrazowych, metafor. Do tego dochodzi ironia oraz pojawiający się gdzieniegdzie czarny humor i towarzyszący mu śmiech przez łzy. Taka to smutna, gorzka, ale prawdziwa i przejmująca swoją surowością, opowieść o Polsce B i ludziach zmagających się ze swoim życiem – szarym, biednym, pełnym trosk i kłopotów, na który nie narzekają, ale przyjmują z pokorą. Wyjątkowy to debiut, wyjątkowa lektura! Polecam. Magdalena K.

]]>