Raczej nie miała w ogóle o tym pojęcia – ona po prostu poczuła temat, zdecydowała się na opowieść straszną, ale taką, która przerażała ją osobiście. Myślę, że również nie można tu ignorować faktu, że dopiero co straciła pierwsze dziecko, a poruszano temat wskrzeszania umarłych, powoływania życia… „Frankenstein” jest smutny, to powieść przygnębiająca, z silnym elementem romantycznym, melancholijnym. Nie, myślę, że w ogóle nie była tego świadoma i jak wiele opowieści odkrywczych – tak i ona nie wiedziała, że zaczyna coś nowego. Była nieświadomą pionierką. 🙂