Główna bohaterka, Ewa Pobratyńska, pokochała z wzajemnością żonatego mężczyznę, Łukasza Niepołomskiego. Zakochanym, pałającym do siebie największym i najpiękniejszym uczuciem, jakim może darzyć człowiek drugiego człowieka, nie było dane spokojne życie. Wydarzenia opisane w książce są opisywane z perspektywy Ewy, której życie toczyło się po bardzo wyboistej drodze i było okraszone różnymi przygodami. Jej wybory nie zawsze były uczciwe, rozsądne i bezpieczne, ale przyświecał im główny cel: osiągnięcie spełnienia i spokoju ducha u boku ukochanego mężczyzny.

Choć podczas lektury można skupić się na rysie psychologicznym głównej bohaterki, wątkach religijnych, rozważaniach moralnych, doszukiwać się odniesień do ówczesnej polityki, to jednak nie to zwróciło moją szczególną uwagę.
Książka „Dzieje grzechu” urzekła mnie pod względem słownictwa. Jest ono bardzo rozbudowane, kwieciste, okraszone wieloma opisami ale bez cienia wulgaryzmów ani szczegółowych, bezpośrednich aktów seksualnych. Listy miłosne, pisane do siebie wzajemnie przez Ewę i Łukasza pokazują, jak barwnie można przelać miłość na papier. Pełno w nich odniesień do piękna przyrody i dobrych stron otaczającego ich świata, jak też zapewnień o gorejącym uczuciu w formie licznych metafor. Śledząc wzrokiem historię Ewy okraszoną opisami ulic, miast, budynków, pomieszczeń uaktywniałam zmysły słuchu i węchu, co sprawiało wrażenie, jakbym była aktywną obserwatorką będącą wśród toczących się wydarzeń.

Sięgając po romans z ubiegłego stulecia, napisany po polsku, nie spodziewałam się tak silnego poczucia, że mimo tematyki książki nasz rodzimy język może być tak powabny, estetyczny, nienachalny, nie budzący niesmaku ani zażenowania.

Serdecznie polecam tę książkę i jednocześnie zachęcam do obejrzenia filmu z 1975 roku pod tym samym tytułem. Piękno kiełkującego uczucia, kaligrafowane rysikiem maczanym w atramencie na kartkach papieru, wyborne kreacje, cudna gra aktorska… Sceneria tak wiernie odtwarzająca opisy Żeromskiego udowadnia, że warto sięgać po mniej powszechne dzieła znanych pisarzy a ich lekturę dopełnić ekranizacjami, które mocno odbiegają od współczesnych i nie jest to dla nich żadną ujmą.

Joanna Brzozowska