Moi Drodzy,
Kolejny tydzień śmignął nam przed nosem! To zawsze takie zaskakujące, kiedy siedzi się okopanym w pracy, a czas fruwa wokół nas i ledwo człowiek zauważa, że kolejne dni za nim.
Jednak, w taką sobotę jak dziś, warto sobie usiąść, znaleźć moment oddechu i zabrać sie za przepyszną blogowo-vlogową ucztę linkową, jaką dla Was przygotowałam, czyli Tydzień Blogowy!
Do poczytania, do oglądania i do polubienia 🙂
Bo warto czytać.
O.
Wszelkie rewolucje, rebelie, czy bunty to bardzo widowiskowy sposób na prowadzenie fabuły. Sposób dość prosty i zrozumiały dla wszystkich, w końcu tyran, nawet o dwóch twarzach, zawsze pozostaje tyranem, a lud, ciemiężony, biedny i zgnieciony do samej ziemi zasługuje na zrzucenie jarzma strachu i rozpaczy. Terror zawsze niesie za sobą biedę, cierpienie tysięcy i głodujące dzieci. Śmierć najsłabszych, żebrzącą gawiedź i jęk choroby, pośród skropionych ludzką krwią pól. Na ich owocach pasą się arystokracja, bogacze wszelkiej maści i sam pan i władca, uznawany za boga, nawet jeśli bogiem nie jest, zawsze niepokonany, nieśmiertelny, najgroźniejszy spośród wszystkich. Oczywiście jego rządy to przede wszystkim dymy i lustra, oblicze wykreowane na miarę Czarnoksiężnika z Oz, pełne tajemnic z przeszłości, które zazwyczaj okazują się prowadzić do tych samych korzeni.
Jest prawdą powszechnie znaną, że nie ma horroru straszniejszego ponad horror rodem z Japonii. Tak jakoś się złożyło w zachodnim świecie, że gdy oglądamy, czytamy, bądź gramy w grozę z Kraju Kwitnącej Wiśni, to poziom dziwności, narastającego strachu i niepokoju rośnie z każdą chwilą, niebezpiecznie oscylując na granicach szaleństwa. Chciałabym napisać, że to przesadzona opinia, jednak za każdym razem, gdy przychodzi mi zmierzyć się z horrorem japońskim, to kończy się to w moim przypadku dokładnie tak samo – traumą na najbliższe lata. W przypadku „The Grudge” nerwowo rozglądałam się po kątach sufitu. Po „Dark Water” bałam się chodzić po korytarzach w bloku. Jednak największą panikę przeżyłam po obejrzeniu ekranizacji powieści Koji Suzukiego. Bo któż nie zna Sadako, dziewczynki, która mieszka w studni? Dziewczynki, a tak naprawdę kobiety, wyjątkowej, o dość niesamowitych zdolnościach?
Moi Drodzy,
Dzisiaj mam dla Was coś innego, coś nowego, co pojawiać się będzie na blogu Wielkiego Buka od czasu do czasu, najprawdopodobniej sezonowo i okolicznościowo, na przykład na koniec lata (czyli tak jak teraz), może na Wigilię Wszystkich Świętych i Bożonarodzeniowo pewnie też i na najróżniejsze dodatkowe okazje.
Specjalnie dla Was nowy mini-cykl WIELKOBUKOWE INSPIRACJE, a będzie to cykl, w którym pokażę Wam, jak to niezwykłym jest, że cokolwiek oglądam, w cokolwiek gram, czegokolwiek nie dorwę w ręce, to i tak na końcu WSZYSTKIE MOJE DROGI PROWADZĄ DO LITERATURY. 🙂
Uwaga: SPOILERY!
Dlatego jeśli szukacie ogólnej recenzji całej trylogii MILLENNIUM bez spoilerów, to koniecznie zajrzyjcie na VLOGA!
Wyobraźcie sobie świat, w którym dziecko musi każdego dnia bać się o swoje życie. Rzeczywistość, w której dorosły nie jest opiekunem, nie jest przewodnikiem w drodze do dorosłości, nie jest kochającym rodzicem, ale potworem, który gotowy jest zrobić wszystko, byle zaspokoić swoje chore instynkty. Bez względu na to, czy dziecko patrzy, czy też nie. Czy cierpi, gdy wśród domowych ścian rozgrywa się koszmar pełen przemocy. Kiedy przebiera się miarka i czuje się zobowiązane zareagować, bo znikąd nie przychodzi upragniona, wymodlona pomoc. Dziecko, które samo staje się narzędziem własnej zemsty i niczym męczennik zostaje rzucone na pastwę lwów. Do państwowego systemu opieki, który okazuje bardziej bezduszny niż domowy świat pięści i łez.
Moi Drodzy!
Sierpień przeminął w tempie Strusia Pędziwiatra, a ja niczym szalony Wiluś znowu nie potrafiłam go zatrzymać i chociaż na chwilę spowolnić 🙂 I w ten sposób nastąpił niemal koniec lata, koniec wakacyjnych miesięcy, jesień już czuć w powietrzu – wiatr hula, pierwszy lodowaty deszcz omiótł balkon, a liście zawirowały w szaleńczym tańcu. To był absolutnie zapracowany miesiąc dla mnie, tak jak zwykle, kiedy chodzi o wakacyjne miesiące.
Moi Drodzy!
Kolejny tydzień za nami, babie lato w pełni, a jesień już pachnie z daleka, czyli nie ma na co czekać, ale łapać ulubiony, gorący napój w ręce i przygotować się na pyszną porcję smakowitości blogowo-vlogowych, czyli TYDZIEŃ BLOGOWY na Wielkim Buku!
Do poczytania, do oglądania i do polubienia 🙂
Bo warto czytać.
O.
Już pod koniec XVIII wieku, libertyni wykreowani w dziełach Markiza de Sade fascynowali się i ekscytowali niezdrowo ideą „wielkiej, nieskończonej liczby”. Była to odautorska próba odpowiedzi na okrucieństwo masowej zbrodni, jaka dokonała się w dniach, gdy hasła „Wolność! Równość! Braterstwo!” opiewano na ulicach i skandowano przy akompaniamencie opadającego ostrza gilotyny i kapiącej krwi. Niepoliczalność ofiar, wykroczenie poza rzeczywistość i realność ilości trupów, poza wyobraźnię i ludzki rozum. Ekonomia przesytu, nadmiaru, w której człowiek przestaje być jednostką, a w zamian staje się rodzajem towaru, mięsa, podzielnego i policzalnego w sensie podstawowej ilości, ale nie globalnej masy. Istota ludzka jako zbywalny produkt, który można przetwarzać tak jak każde zwierzę. Ten koszmar rewolucyjny de Sade’a przez lata istniał wyłącznie w mikro skali wojennych momentów historii, aż do czasu, gdy nadeszła Tysiącletnia Rzesza, a na jej czele człowiek, który zrealizował ideę „niepoliczalności” w skali makro i dokonał masowego mordu, którego ofiar nigdy nie będzie można się ostatecznie doliczyć.
Moi Drodzy! Moi Kochani!
Wydarzyło się coś niezwykłego i niesamowitego, czego zupełnie się nie spodziewałam, a co sprawiło, że z radości zaniemówiłam! Wielki Buk znalazł się na 4-tym miejscu w RANKINGU TOP 15 NAJLEPSZYCH BLOGÓW KSIĄŻKOWYCH według miesięcznika PRESS!
Nie mam pojęcia co napisać, a raczej jak napisać i wyrazić na papierze wszystkie moje emocje, więc powiem Wam tylko, że poziom ekscytacji jest niezwykle wysoki, a szczęśliwość sięgnęła zenitu 😀
Kto regularnie odwiedza lovecraftiańskie światy ten doskonale wie, iż Arkham to dziwne i niespokojne miejsce. A kto z czytelników jeszcze nie miał przyjemności odwiedzić tego mrocznego miasta w stanie Massachusetts, ten powinien co prędzej zgłębić jego plany i poznać niezwykłą historię. Czego tu nie ma – jak przystało na uniwersyteckie amerykańskie miasteczko znajdziemy tu uczelnię właśnie, czyli słynny Uniwersytet Miskatonic i ich katedrę rzeczy niesamowitych, Stowarzyszenie Historyczne badające przeszłość miasta i okolic, oraz Szpital Psychiatryczny, znany ze swoich wyjątkowych pacjentów. Arkham to osobliwe miejsce, dawniej zwane azylem czarownic, powstałe mniej więcej w czasach polowania na wiedźmy i procesów w Salem.
To właśnie w Arkham znajduje się dom starej, legendarnej wiedźmy Keziah Manson, której udało się w tajemniczy sposób zbiec z więzienia, nakreślając nieeuklidesowe kąty na murze, unikając tym samym śmierci. W jej domu mieszka teraz Walter Gilman i popada w szaleństwo śniąc „Sny w Domu Wiedźmy”, o czym opowiedział H.P. Lovecraft.
