BEZSENNE ŚRODY: „Udręka małych dzieci” Stephen King

Bombla_Bezsenne_UdrękaMałychDzieci

 

„Panna Sidley spoglądała chwilę za nimi ze zmarszczonym czołem, myśląc, że w jej czasach dzieci były jednak inne. Nie to, że były uprzejmiejsze – bo na to dzieci nigdy nie mają czasu – czy też że okazywały dorosłym więcej szacunku; teraz dzieci miały w sobie więcej obłudy. Jak nigdy dawniej w obecności starszych pełne są fałszywych uśmiechów i fałszywego spokoju. Okazują rodzaj milczącej pogardy, która smuci i odbiera odwagę. Zupełnie jakby…
Ukrywają się pod maską? Czy o to właśnie chodzi?”

Świat dorosłych to kraina wiecznych problemów. Pewności i niepewności zarazem. Obaw i masy zagadek codzienności do rozwiązania. By połapać się we wszystkim i nie oszaleć dorośli mają swoje stałe, niezmienne prawa, których trzymają się za wszelką cenę. Z dziećmi natomiast sprawa nie jest już tak oczywista. Nic nie jest do końca pewne, nawet jeśli dorosłym wydawać by się mogło, że całkowicie zapanowali nad światem otaczających ich maluchów. A to nie jest prawda. Bo nad wyobraźnią zapanować nie można. Nie może ograniczyć dziecięcych pomysłów, chwilowych idei, które przelatują z prędkością światła przez ich małe główki i nigdy nie wiadomo, co się w związku z nimi wykluje.

Dziecięcy świat ma jeszcze w sobie coś ze starej magii. Tej, która sprawia, że w krzaki pod domem zamieniają się w dżunglę, kryjówka pod stołem w jaskinię piratów, a stary fotel w okręt wojenny dumnie przecinający falę. Magii, która zamienia motyle we wróżki, psy w dzielne wierzchowce, a kamizelkę dziadka w najlepszą zbroję przeciw smokom. Niestety to ta sama magia, która budzi do życia potwory w szafach, demony z cieni i kreatury pożerające dzieci, w swojej tajnej siedzibie pod łóżkiem. Tajemnica. Świat zamknięty szczelnie przed wzrokiem niemal wszystkich dorosłych, do którego już nigdy nie uzyskają dostępu. Czasami jednak zdarza się, że ta magia, szczególnie jej mroczniejsza, okrutniejsza część, przedostaje się i powraca do umysłów co wrażliwszych dorosłych, a ci nie mogąc pogodzić się z jej istnieniem popadają w szaleństwo. Jak na przykład panna Sidley z opowiadania Stephena Kinga „Udręka małych dzieci” (org. „Suffer The Little Children”).

Panna Sidley od lat sprawuje zawód nauczycielki. To jej misja. Jej powołanie. Lata doświadczenia wyrobiły u niej doskonały instynkt. Ma nosa do wychowania kolejnych pokoleń okolicznych dzieciaków. Jest postrachem szkoły pomimo swojej wątłej, delikatnej postury i zapadającego zdrowia. Panna Sidley jest przekonana o swoich metodach nauczania i wie, że doskonale umie zapanować nad każdą grupą uczniów. Ale pewnego dnia przytrafia jej się coś dziwnego. Obserwując klasę, kątem oka dostrzega makabryczną przemianę na twarzy jednego z chłopców. Ułamek sekundy. Coś dziwnego i nienaturalnego wychynęło z jego twarzy i łypnęło fałszywie na pannę Sidley. Od tego dnia nauczycielka zaczyna obserwować, z dnia na dzień robi się bardziej czujna, jej zmysły wyostrzają się i popada w obsesję. Podsycają ją podobne, nawracające epizody. Coś dzieje się z dziećmi w jej szkole. Coś złego, czego nie potrafi zrozumieć.

Jak zwykle Stephen King trafił w sedno, tym razem pokazując, że świat dzieci również może mieć swoje sekrety, ciemne tajemnice, których dorośli nie będę już w stanie pojąć, bo zapomnieli jak to jest być dzieckiem. Powrót do przeszłości nie jest w żadnym wypadku możliwy, a drobne różnice między kolejnymi pokoleniami z upływem czasu zamieniają się w gigantyczną przepaść i nie ma jak ich nadrobić. Niezrozumienie pokoleń w „Udręce małych dzieci” wyolbrzymione jest aż do absurdu. Chociaż może wcale nie jest to historia o tych różnicach? Może to właśnie jest opowieść o tym, co potrafi zamieszkać nawet w małym, pozornie niewinnym dziecku i ni stąd, ni zowąd wypełznąć na światło dzienne, gdy najmniej się tego ktokolwiek z dorosłych mógłby spodziewać? Może lepiej mieć się na baczności i nie zwracać uwagi na te przebłyski obrzydliwe, bo nigdy nie wiadomo, jak to się może dla nas skończyć.

Dzisiaj nie zmrużę oka, bo osacza mnie złowrogi chichot.

*Opowiadanie pochodzi z tomu „Marzenia i Koszmary” (org.”Nightmares and Dreamscapes”) i można je przeczytać w oryginale  TUTAJ.

41 thoughts on “BEZSENNE ŚRODY: „Udręka małych dzieci” Stephen King

  1. Ewa Książkówka pisze:

    Całkiem mi to opowiadanie umknęło, uciekło z pamięci… 🙂 Pewnie dlatego, że do moich ulubionych z tych autorstwa Mistrza nie należy. Aczkolwiek dzieci w horrorach/thrillerach itd. to zawsze wdzięczny temat. 🙂 „Dzieci kukurydzy” bardzo lubię, mimo że zbyt wielu fanów ten tekst nie ma. 🙂

    • Bombeletta pisze:

      No „Dzieci kukurydzy” uwielbiam 😀 Przez kukurydzę oczywiście 😉
      A „Udręka…” jakoś mi się tak ostatnio przypomniała zupełnie przypadkiem i stwierdziłam – a czemu nie 🙂 A które opowiadanie grozy lubisz najbardziej? Bo ja chyba „Metodę oddychania” i „Wielkiego kierowcę” (o nich też na pewno kiedyś napiszę) 🙂

  2. Luka Rhei pisze:

    Takie rzeczy u Kinga lubię najbardziej 🙂 Motyw dziecka w horrorze sprawdza się niemal za każdym razem. Dziecięcą niewinność najłatwiej wynaturzyć, ale nadać temu klimat to już inna sprawa.

    • Bombeletta pisze:

      Prawda 🙂 Mnie zawsze ta pozorna dziecięca niewinność intrygowała, bo sama pamiętam jakąś wewnętrzną dziwność 😉 No a King jest najlepszy w ukazywaniu tej właśnie dziwności 😀

  3. tanayah pisze:

    Ach, ten King 😀 Mamy w bibliotece, więc na pewno prędzej czy później przeczytam! Teraz mam w domu zbiór opowiadań „Cztery pory roku” 🙂

  4. Sylwia Węgielewska pisze:

    Świetny tekst! Zresztą jak zawsze, gratuluję 🙂
    Widzę, że mam sporo do nadrobienia jeśli chodzi o Kinga. Opowiadań z reguły nie lubię i bardzo rzadko po nie sięgam, ale po te autorstwa Stephena z pewnością sięgnę 😀

    • Bombeletta pisze:

      Dziękuję Kochana :-* Opowiadania Kinga są super, w sumie to wszystkie tomy polecam 🙂 ale jakbym miała polecić jeden szczególnie na zrobienie sobie smaku, to chyba byłby to wspominany już w komentarzach tom „Cztery pory roku” – wszystkie 4 nowele w nim są DOSKONAŁE i aż chce się więcej 😀

  5. monweg pisze:

    Środowa bezsenność z Kingiem. I jak tu później zasnąć 🙂
    Opowiadania niestety nie czytałam, ale tak pięknie i zachęcająco piszesz, że poszukam.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s