BEZSENNE ŚRODY: „Snow, Glass, Apples” Neil Gaiman

Bombla_BezsenneSnow, Glass,Apples
 

“If it were today, I would have her heart cut out, true. But then I would have her head and arms and legs cut off. I would have them disembowel her. And then I would watch, in the town square, as the hangman heated the fire to white-heat with bellows, watch unblinking as he consigned each part of her to the fire. I would have archers around the square, who would shoot any bird or animal who came close to the flames, any raven or dog or hawk or rat. And I would not close my eyes until the princess was ash, and a gentle wind could scatter her like snow.

I did not do this thing, and we pay for our mistakes.”

Któż z nas, obsesyjnych czytelników, nie zna baśni o Królewnie Śnieżce i Siedmiu Krasnoludkach? Któż z nas nie pamięta jej ust w kolorze krwi, włosów czarnych niczym heban i skóry, białej jak śnieg? Któż z nas nie wspomina jej dobroci, jej ciepła i szczerości wypływających prosto z serca? Leśny ludek śpiewał wraz z nią piosenki, a sumienie groźnego myśliwego rozdarło się na myśl o jej śmierci. I jeszcze ta macocha okrutna, zwierciadło szepczące o „najpiękniejszych na świecie” i jabłuszka urocze, pyszne, że aż ślinka ciekła. I wstążki kolorowe i kamienie drogie. A na koniec kryształowa trumna i jeden pocałunek prawdziwej miłości…

Wieki przemijają, lata płyną, pokolenie za pokoleniem znika, a baśnie są, po prostu. Inspirują, zachęcają do literackich eksperymentów, a dzięki swej niezwykłej uniwersalności ich wymowa, głębsze znaczenie, czy sens nigdy się nie zmieniają. Z baśni można czerpać garściami, tak jak czerpie z nich popkultura od lat. Elementy, główne fabularne wątki, założenia, bohaterowie – to wszystko i o wiele więcej odnaleźć można w serialach, filmach, powieściach i opowiadaniach. Tak jak na przykład w niesamowitej, bardzo mrocznej opowieści autorstwa uwielbianego Neila Gaimana zatytułowanej „Snow, Glass, Apples”.

Odwrócone role. Wróg narratorem. Ostatnie wspomnienie. Władczyni krainy, za dawnych czasów zwana Złą Królową, Macochą i Czarownicą, opowiada historię swojej pasierbicy – Śnieżki, która terroryzuje od lat królestwo, zabija podróżnych, nawiedza otaczający królewskie ziemie las. Ta Śnieżka też ma usta czerwone jak krew, ma włosy czarne jak heban i skórę białą jak śnieg. Zimną jak lód. Ma też zęby, zaostrzone, by lepiej móc spijać posokę swoich ofiar. Tak moi Drodzy, ta Śnieżka to wampiryczna istota. Dziewczynka-demon, która niszczy wszystko i wszystkich, nie zważając na nic. Królowa rozkazuje ją zabić, ale wyrwane serce wciąż bije, a Śnieżka, już pusta w środku, martwa-niemartwa poluje pośród drzew. Mijają lata, sytuacja staje się naprawdę dramatyczna, a Królowa wie, że już czas wziąć sprawy w swoje ręce, zanim będzie za późno, zanim stanie się nieodwracalne.

 „Snow, Glass, Apples” Neila Gaimana to opowiadanie tak niepokojące, tak intensywne i brutalne, że aż trudno się od niego oderwać. Królewna Śnieżka w jego wykonaniu to dziewczynka-wampir, która terroryzuje krainę i triumfuje swoją krwiopijnością. Jej historia wypełniona po brzegi lodem i krwawym mrokiem, jak wszystkie dobre baśnie, tak naprawdę. Znajdziecie tu subtelnie wykorzystane wzmianki o pedofilii, nekrofilii, czy kazirodztwie. Nic na siłę, nic prosto w twarz – opowieść między słowami, która mrozi krew w czytelniku i wywołuje dreszcze swoistego obrzydzenia, ale też fascynuje i przyciąga, jak wszystko co nieznane i niezrozumiałe. Z jednej strony, aż by się chciało, by ta historia ujrzała tęczę, by zaświeciło wreszcie słońce i pękły lody. A z drugiej, aż korci, by zanurzyła się w mroczniejszy mrok, serce pulsowało pod stropem, a wampirza bladość spowiła królestwo. Baśń dla dorosłych, spragnionych jeszcze mocniejszych wrażeń, do zaczytywania się nocną porą.

Dzisiaj nie zmrużę oka, bo nie ustaje bicie jej krwiożerczego serca.

O.

*Kto pragnie zanurzyć się w śnieżną krainę opowieści Neila Gaimana ten znajdzie ją zupełnie za darmo, do poczytania TUTAJ.

49 thoughts on “BEZSENNE ŚRODY: „Snow, Glass, Apples” Neil Gaiman

  1. lacunerhei pisze:

    Cudowny Gaiman… Jego ubaśnianie rzeczywistości i nietypowe fantazjowanie zawsze mnie rozbrajało. Potrafi pisać. Czytałaś jego Neverwhere ❤ ?

    – Luka Rhei

  2. tanayah pisze:

    O! Widzę, że to bardzo ciekawa reinterpretacja tej baśni. Mam ostatnio chrapkę na takie mroczne klimaty – ale nie wiem na ile skomplikowany jest Gaimanowski język – i czy coś z tego zrozumiem po angielsku :P?

  3. zajeckicajec pisze:

    Gaiman, mój mistrz nad mistrzami! Poczekam jeszcze chwilkę na to, aż Amazon wejdzie do Polski i natychmiastowo sobie zakupię. A poczekam bo jestem zwyczajnie ciekawa jak będzie z cenami 😀

  4. Andrzej Kruk Appelt pisze:

    On coś chyba ma do tej nieszczęsnej Śnieżki z bajki 😉
    Myślałem, że „Snow, Glass, Apples” mu wystarczy, ale nie 🙂
    Znowu ją „lekko” przerobił do spółki ze Śpiącą Królewną. Nie wiem co na to wielbiciele klasycznych bajek, jeszcze nie czytałem „The Sleeper and the Spindle”, ale z zapowiedzi wynika, że ta bajka (bo dla dzieci?) może być lekko, gaimanowsko zakręcona 😉 Pewnie dla wielu, nawet to, że pocałunek dwóch Ś jest tylko jeden, to za dużo będzie 😀

  5. darkangelofrevolution pisze:

    „Po oceanie na końcu drogi” można chcieć tylko więcej 😀 No i teraz ostrzę kły, by później z diabolicznym uśmiechem na ustach, zacieraniem rączkami niczym w horrorze, wgryźć się w to krwiście czerwone książkowe jabłuszko. 😉

  6. kasjeusz pisze:

    !!!
    Bardzo lubię tę historię. 🙂 Wspominałam o niej u siebie, pisząc o reinterpretacjach ukazujących baśniowe złe macochy w innym świetle.
    Podobna wizja znalazła się u Tanith Lee („Red as Blood, or Tales from the Sisters Grimmer”), polecam. 🙂

  7. Małgośka pisze:

    No dzięki Ci bardzo, teraz nie będę mogła zasnąć, chociaż przeczytałam dopiero recenzję. Strach pomyśleć, co będzie po tekście właściwym 😉 Jutro do kawy. Już poniuchałam początek, jest moc 😉 Gaiman wymiata! A najlepsze jest to, że mam jeszcze kilka jego książek w kolejce 🙂 Teraz kuszą „Chłopaki Anansiego”.

    • Bombeletta pisze:

      Ha! Też tak mam 😀 Następne w kolejce będzie „Nigdziebądź”, a potem chyba w końcu ugryzę „Gwiezdny Pył” 😀
      Koniecznie daj znać, jak Ci się podobała wampiryczna i mroczna Śnieżka!

      • Małgośka pisze:

        Własnie skończyłam. Nie zdązyłam do kawy, więc do popołudniowego jabłka mi się trafiło. Świetny zbieg okoliczności 😉
        To jest mroczne, dziwaczne i rewelacyjne! Tak, Gaiman wymiata 😀 A serce było prze-ra-ża-ją-ce!

        PS „Nigdziebądź” też jest w moim stosiku, porównamy wrażenia 😉

  8. monweg pisze:

    Uwielbiam te Twoje środy – choć czasami zaglądam w czwartek.
    Znam to opowiadanie. Jak by miało być inaczej, skoro lubię Gaimana 🙂

  9. Joanna Malita pisze:

    Ja mam uwagę na marginesie, ale w temacie: jaka to zacność, że można takie cudowności po prostu przeczytać w sieci (pokierowawszy się, ofkors, znawstwem Olgi aka Bombeletty <3)!

  10. tommyknocker pisze:

    Literacka magia Gaimana oczarowała mnie. Po lekturze „Nigdziebądź” mam ochotę na znacznie więcej, więc i ta straszna opowieść będzie interesująca..

  11. Girl pisze:

    Przyznam, że u Gaimana wolę te dłuższe formy – powieści (zwłaszcza Amerykańskich Bogów) i Sandmana 🙂 Mam wrażenie, że w opowiadaniach (i krótszych komiksach) czasem trochę za bardzo się popisuje umiejętnością czy to nawiązania do popkultury, czy to pastiszu, i przez to te teksty czasami się stają niezrozumiałe. Akurat Snow, Glass, Apples to do końca nie dotyczy, na szczęście.

    A dla mnie to na zawsze będzie to opowiadanie, które zostało wspomniane w piosence Tori Amos… 😉

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s