Polskie powieści: TOP 10

Najlepsze polskie książki ostatnich miesięcy, które warto zapisać i czytać do utraty tchu.

„Posusz” Maciej Siembieda

Kilka słów wstępu. To znów jest opowieść oparta na prawdziwych wydarzeniach i inspirowana prawdziwymi ludźmi. To znów jest opowieść, w której Maciej Siembieda zabiera nas w okolice Gór Świętokrzyskich. To znów jest opowieść historyczna, której akcja rozgrywa się od czasu II Wojny Światowej. Emocje ogromne. I kawał historii w tle.

Poznajemy szalone i niecodzienne losy niejakiego Rudiego Widery – pasjonata lotnictwa, który za tę miłość do latania został niejako przeklęty. Dlaczego? Bo wcielono go do Luftwaffe. Rudi jednak zdezerterował, trafił do polskiej partyzantki i… przeszedł do legendy. W tle rozgrywają się losy jego siostry, zakochanego w niej chłopaka, oraz innych mieszkańców okolic Gór Świętokrzyskich. Las o nich pamięta.

Na początek: tytuł. Posusz to takie miejsce w lesie, na którym nie rośnie nic. To znaczy, kiedyś rosło, ale potem przestało. To miejsce jest jak martwa plama w sercu leśnej głuszy. Coś to miejsce naznaczyło, przyroda i życie omijają je z daleka, i nawet cisza brzmi tam inaczej. Takim miejscem, całkiem niedaleko mnie, jest las w okolicach Piaśnicy, gdzie Niemcy dokonali rzezi na Kaszubach, w pierwszych miesiącach II Wojny Światowej. Milczy tam wiatr. Milczą ptaki. Cisza przytłacza. Posusz. I takie miejsce wyznacza punkt kulminacyjny powieści Macieja Siembiedy.

„Gołoborze” było strategicznie przekrojowe, bo dotyczyło konfliktu dwóch rodów na przestrzeni wielu lat. „Posusz” natomiast jest bardziej kameralny, chociaż wcale nie mniej widowiskowy. Przede wszystkim – od początku jesteśmy zaangażowani emocjonalnie. Nie da się inaczej. Zostajemy wrzuceni w życie bohaterów i od razu okazuje się, że jest to życie, w których beztroska kończy się zanim dobrze zaczęła. To życie świadome, w krainie, w której ścierają się trzy tożsamości: polska, niemiecka i śląska. Maciej Siembieda z pieczołowitością oddał portret miasta, Katowic przedwojennych, wojennych i powojennych. W powieści pokazał, że kiedy uderzają wichry historii, to wszystko staje się tam naprawdę skomplikowane.

Siembieda też znowu udowadnia, że przed historią nie ma ucieczki. I to, co było uśpione w duszach ludzi wybucha ze zdwojoną siłą, kiedy zostają wystawieni na kolejne próby. To piękna, bolesna, pasjonująca opowieść. Pozamiatała w tym roku.

„Śnieżny Pałac” Magda Knedler

Moje tegoroczne przypadkowe odkrycie, za które dziękuję obserwatorce Dorotce. To jest GOTYCKA współczesna opowieść o odciętym od świata dworku i jego mrocznych tajemnicach. Do świata kobiet, rodzinnych sekretów i sztuki wkracza… Michał, doświadczony życiem nauczyciel, który ma dawać lekcje córkom właścicielki. Tylko, że w Śnieżnym Pałacu coś jest nie tak i nawet bajeczny krajobraz wywołuje ciarki na plecach.

Wyborna, fenomenalna historia w duchu Noreczki.

„Białe krzyże” Mieczysław Gorzka

To zamknięty thriller kryminalny z motywem makabrycznych zbrodni, tajemnicy przeszłości i heretyckiej, religijnej sekty. W opowieść wskakujemy jakby od środka – ekipa CBŚP z Agatą Wolską na czele zamyka kolejne miejsce zbrodni. To jedno z trwającej już latami serii, która sięga wyżej niż można się spodziewać. Co odkryją śledczy? Trzymająca w nieustannym napięciu rewelacja!

„Krótka noc, długi krzyk” Robert Małecki

Bardzo posępny, miejscami groteskowy i dziwaczny kryminał. Historia byłego policjanta, który po latach, już schorowany i u kresu drogi, musi zmierzyć się z przeszłością. A w zasadzie – jedną sprawą, która ujawniła i zakończyła tak wiele. Przeszłość tutaj występuje pod postacią jego dawnego partnera z policji, który odwiedza go, by wyrównać rachunki. Czyta się wspaniale – z dziko bijącym sercem.

„Gorszy Syn” Maciej Marcisz

Wyrósł nam mistrz historii millenialskich i boleśnie prawdziwych. Trzech braci, jeden ojciec i rodzina, w której każdy ma swoją wersję przeszłości. Spotykają się i wychodzą na jaw niewygodne prawdy między docinkami, przytykami i wspomnieniami. Marcisz bierze na warsztat rodzinne relacje, męskie ambicje i nasze rozpaczliwe pragnienie bycia kimś wyjątkowym. Świetna, słodko-gorzka opowieść.

„Złorzecze” i „Sromotne” Małgorzata Kasak

Moje ukochane kryminały tego roku, najbardziej nastrojowe, które zabierają czytelników do serca Borów Tucholskich. Czy lato, czy jesień – tam na jaw wychodzą ukryte między drzewami tajemnice tamtejszych mieszkańców. Każdy tom to osobna, nastrojowa sprawa. Cudo.

„Podcaster” Magdalena Majcher

Są pytania, których lepiej nie zadawać. Są tropy, których lepiej nie ruszać. To historia brutalnie zamordowanego podcastera i jego kolegi po fachu, który chce rozwiązać zagadkę jego śmierci. Tropy prowadzą w kierunkach niebezpiecznych, a każdy kolejny krok może kosztować naszego bohatera życie. To aż zbyt realistyczna powieść, która jednak (na szczęście) pozostaje fikcją.

„Położne” Sabina Jakubowska

To literatura piękna, powieść historyczno-medyczna, ale też szczery hołd złożony kobietom, które pomagają życiu przyjść na świat. A czasami – odejść. Jest brudno, jest cieleśnie i jest opowieść w tle i tajemnica, którą trzeba odkryć. Sabina Jakubowska znowu to zrobiła i po „Akuszerkach” znowu dała czadu.

„W ciemnym, głodnym lesie” i „Ślepą, czarną nocą” Przemysław Piotrowski

Smakowita zamknięta dylogia. „W ciemnym, głodnym lesie” była pysznym horrorem z elementem kryminalnym, a „Ślepą, czarną nocą” to pyszny kryminał z elementem horroru. Razem tworzą duet idealny, w którym to co nierealne i nadprzyrodzone inspiruje ludzi do popełniania stricte realnego zła. A folklor i zabobon potrafią prowadzić w najwiekszą otchłań. A w tle lasy. Bieszczadzkie i te w Borach Tucholskich. Brrrr…

„Ósmy grzech” Piotr Górski

Libertyński portret trójmiejskich elit, które za nic sobie mają ludzkie życie.

Do zblazowanego światka sopockiej socjety wraca po latach Julia. Nie powinna była wracać. Konsekwencjami jej powrotu zajmie się komisarz Duszny i nawet jego prawda przerazi. Rewelacja.

Bo warto czytać.

O.

*We współpracy z Wydawnictwem ZNAK.