„Poszukiwaczka dzieci” Rene Denfeld – recenzja PATRONACKA

Powieść druzgocząca, budząca prawdziwe dreszcze niepokoju pióra autorki niezwykłej, która na co dzień pracuje jako prywatna detektyw, szukając tych, którzy zniknęli bez śladu. „Poszukiwaczka dzieci” Rene Denfeld to historia zaginięcia, mroku i niegasnącej nadziei.

Czytaj dalej

„Ślady. Psim tropem” & „Ślady. Rudy warkocz” Katarzyna Kielecka – recenzja PATRONACKA

Po „Sednie życia” i „Piętnie dzieciństwa” autorka powieści obyczajowych Katarzyna Kielecka kontynuuje dzieje rodzeństwa Rawickich, dorzucając do swojej opowieści mieszankę sensacji i thrillera – dylogia „Ślady. Psim tropem” i „Ślady. Rudy warkocz” zaskoczy miłośników prozy autorki!

Czytaj dalej

„Wenus umiera” Aleksander Sowa – recenzja

Po „Gwiazdach Oriona” i „Czasie Wagi” czas na kolejny, kryminalny tom serii astronomicznej z Emilem Stomporem w roli głównej. Polska kryminałem stoi, co udowadnia Aleksander Sowa w „Wenus umiera”.

Czytaj dalej

„Kształt ruin” Juan Gabriel Vásquez – recenzja

Między prawdą a fikcją, między historią a zmyśleniem – Juan Gabriel Vásquez snuje opowieść o teoriach spiskowych i zamachach, które naznaczyły Kolumbię na dziesięciolecia w „Kształcie ruin”, powieści, która znalazła się pośród finalistów Międzynarodowej Nagrody Bookera.

Czytaj dalej

„Sfora” Przemysław Piotrowski – recenzja

Kto wyczekiwał kontynuacji „Piętna” Przemysława Piotrowskiego, ten może zacierać pazurki, bo nadszedł czas „Sfory”!

Uwaga: jeśli Drogi Czytelniku jeszcze nie czytałeś „Piętna”, to wiedz, że to jedna z tych serii, które warto czytać po kolei, bo obie historie są ze sobą połączone. A jeśli nie wiesz, czego się po „Piętnie” spodziewać – zapraszam na recenzję (klik! klik!).

Czytaj dalej

„Latawiec z betonu” Monika Milewska – PATRONAT i recenzja

Blog_THUMBNAIL Recenzja LATAWIEC Z BETONU

Jedno z moich najwcześniejszych, wyraźnych wspomnień wczesnego dzieciństwa to pogrążony w mroku, nieskończenie długi korytarz z podłogą usianą petami i gruchającymi gołębiami gdzieś nad głową. Wokół hulający, gwiżdżący wiatr i mama niosąca jamnika pod pachą, próbująca dostać się do działającej windy w klatce obok. Do dzisiaj ten moment wraca w moich snach. Czasami to korytarz prawdziwy, czasami wyolbrzymiony monumentalny, oniryczny korytarz wieżowca, który mógłby być symbolem jednego z tym pseudo-corbusierowskich koszmarków, jakich powstawało na pęczki w tamtych utylitarnych, modernistycznych czasach. Korytarz budynku, który mam we krwi, kawałek blokowiska, w którym się wychowałam, w którym mieszkam, odprysk domu o milionach zapachów, setkach mieszkańców, dziesiątkach mniejszych i większych problemów, niezmiennych od lat.

Takim budynkiem kultowym już w niechlubnej historii polskiej architektury współczesnej jest PRL-owski mrówkowiec, drugi pod względem długości budynek mieszkalny Europy, groteskowy fenomen, który miał być jedynie tymczasowym rozwiązaniem, czyli gdański falowiec, który stał się bohaterem realistycznie-magicznej powieści Moniki Milewskiej Latawiec z betonu. Czytaj dalej