„Perfect Victim” Corrie Jackson – recenzja

Po udanym „Fashion Victim” (recenzja TUTAJ) Corrie Jackson kontynuuje dzieje dziennikarki śledczej Sophii Kent w drugim tomie swojej kryminalnej serii – „Perfect Victim”.

Czytaj dalej

Bezsenne Środy: „Czas pokuty” Grzegorz Kopiec – recenzja PATRONACKA

Wypad w Bieszczady przynosi niefortunne skutki dla pary zakochanych i budzi siły potężniejsze od mijających wieków w „Czasie pokuty” Grzegorza Kopca.

Ach, chciałoby się rzucić wszystko w diabły, wziąć plecak, zamknąć drzwi na wszystkie spusty i wybyć w Bieszczady! To nie przypadek, że ten sen o bieszczadzkiej dziczy stał się już niejako naszym narodowym memem, bo wiele osób marzy o tym, by uciec, by zapomnieć, oderwać się od rutyny codzienności. Bieszczady mają w sobie te tajemnicze zakątki, o które dzisiaj tak trudno. Pozostają w pewien sposób nieprzekupne na marketingowe obietnice z broszur biur podróży. To w Bieszczadach można jeszcze natrafić na miejsca zupełnie zapomniane, jakby oderwane od rzeczywistości. Tajemnicze, pełne uroku i ożywionych legend…

Czytaj dalej

„Relacja rodzinna” Wiesław Rybski – recenzja

Historia rodzinnej tajemnicy i zemsty, a wszystko to na Dalekim Wschodzie, pośród pięknych kobiet i bogatych biznesmenów w powieści sensacyjnej w najlepszym wydaniu – pierwszym tomie przygód Nela Duranda „Relacja rodzinna”.

W świecie Nela Duranda wszyscy są bajecznie bogaci, każdy stoi na czele jednego z największych przedsiębiorstw na świecie, a biznes załatwia się tutaj w ociekających dobrobytem kasynach i restauracjach najwyższej klasy. Daleki Wschód hipnotyzuje swoim niekończącym się pędem, zjawiskowym pięknem swoich jedynie pozornie delikatnych kobiet i kulturą – nieco odmienną, trochę tajemniczą, sięgającą tysięcy lat wstecz. Tradycja zderza się tutaj ze współczesnością w najmniej oczywisty sposób i nie każdy odnajdzie tu miejsce dla siebie. Ale nie Nel Durand, który jest częścią tej wyjątkowej rzeczywistości.

Czytaj dalej

„Pozłacane Wilki” Roshani Chokshi – recenzja

"Pozłacane wilki" Roshani Chokshi, przeł. Marta Duda-Gryc

XIX-wieczny Paryż jak z nieziszczonych snów, pełen tajemnic, zagadek i magii serwuje młodszym czytelnikom Roshani Chokshi w „Pozłacanych wilkach”.

Czytaj dalej

„Gdzie śpiewają diabły” Magdalena Kubasiewicz – recenzja

Dawno, dawno temu, nad czarnym jeziorem w środku lasu, diabeł pokochał czarownicę i oddał jej swoje serce… Przynajmniej tak brzmi jedna z wersji tej opowieści, którą snują bohaterowie „Gdzie śpiewają diabły” Magdaleny Kubasiewicz.

Czytaj dalej

„Sofia albo początek wszystkich historii” Rafik Schami – recenzja

"Sofia albo początek wszystkich historii" Rafik Schami, przeł. Elżbieta Zarych

Prozatorski powrót do Syrii z przeszłości, do Damaszku, którego już nie ma, w powieści „Sofia albo początek wszystkich historii” Rafika Schamiego.

Czytaj dalej

„Dwór w Czartorowiczach” Monika Rzepiela – recenzja

Dziewczęce rozterki serca, rodzinne dramaty, polska rzeczywistość dworska w kilka lat po upadku Powstania Styczniowego na Podolu, czyli Monika Rzepiela po raz kolejny urzeka opowieścią romantyczno-obyczajową z wielką historią w tle w powieściach Sagi Polskiej „Dwór w Czartorowiczach” i „Dwór w Czartorowiczach. Nowe pokolenie”.

Cóż dramat okrutnych wojen, światowych bitew, wielkich powstań, gdy w sercu zew miłości, gdy młodość ma swoje prawa i prosi się, by korzystać ze słońca, z łąk umajonych, z romantycznych uniesień. Zresztą, dla młodych panienek wychowanych na odległych dworkach, gdzie krew i przemoc nie wdarły się siłą, a historia nie odbiła tak wielkiego piętna i nie odebrała wszystkiego, takie tematy to jedynie cudze wspomnienia, a tu miłość rozkwita pośród letnich upałów. Czas podjąć najważniejsze życiowe decyzje, czas dorosnąć i iść na swoje, stać się kobietą, kochanką, matką… Jak bohaterki powieści Moniki Rzepieli.

Czytaj dalej

„Ostatni raz, gdy rozmawialiśmy” Fiona Sussman – recenzja

Nie zabijaj! To najbardziej uniwersalny z przekazów światowych religii i filozofii. To kantowskie prawo moralne we mnie. Bez względu na wyznawaną wiarę, bez względu na wyznawany system filozoficzny, bez względu na epokę historyczną, w której przyszło nam żyć. To granica pomiędzy człowiekiem a bestią. Między istotą myślącą a potworem. To ważny element tego, co sprawia, że jesteśmy ludźmi. Kto pozbawia życia drugiego człowieka dla własnej satysfakcji, ze zwyrodniałej potrzeby, dla czystej zabawy i przyjemności traci pierwiastek ludzki. Dla takich czynów nie ma usprawiedliwienia. Przeszłość, kontekst historyczny, niesprawiedliwość dziejowa nie mają żadnego znaczenia, gdy pojawia się podejmowana indywidualnie zbrodnia. A tam, gdzie zbrodnia, gdzie celowe okrucieństwo człowieka przeciw drugiemu człowiekowi, tam kara jest jedynym rozwiązaniem. Nie trzeba niczego wybaczać.

Pytania natury moralnej stawia czytelnikowi Fiona Sussman w postmodernistycznej opowieści kryminalnej „Ostatni raz, gdy rozmawialiśmy”, nagrodzonej The Ngaio Marsh Award 2017 za najlepszy kryminał w Nowej Zelandii. Czytaj dalej