Ulubione GRAHAMKI, czyli najlepsze powieści Grahama Mastertona.

„Wyklęty”

Śmietanka, mastertonowe creme de la creme i nowe wydanie nadchodzi również od Repliki, więc będzie do pięknej kolekcji! Scena z huśtawką to w ogóle już przeszła do historii i jak widzę huśtawki na wietrze, to przechodzą ciary po całym ciele. Mamy tu miasteczko w cieniu legendarnego Salem, tajemnicę przeklętego statku i zmarłych, którzy powstają z grobów. John został wdowcem, jego ukochana żona zmarła w koszmarnym wypadku, ale wydaje się, że jej duch wciąż krąży po ich starym domu. W ogóle po miasteczku zaczynają snuć się duchy przeszłości i bardzo możliwe, że tropy prowadzą do pewnego statku i jego tajemniczego ładunku. Nie wiem, czego tu nie kochać! To najlepsza powieść Grahama Mastertona, jaką przeczytałam, najstraszniejsza, polecona mi przez Was i przez wielu uznana za tę najbardziej TOP.

„Otchłań”

Uczciwie ostrzegam: jeśli ktoś z Was cierpi na arachnofobię, czyli boi się pająków, to nie sięga po ten tytuł. Po prostu. Żeby nie zwariować.

Byłyśmy sobie przeznaczone – „Otchłań” i ja. Po pierwsze, Bałtyk.. Po drugie, Gdynia. Po trzecie i najważniejsze – Kowalska. Bohaterką tej powieści jest Wanda Kowalska, akcja rozgrywa się w Trójmieście, a Graham Masterton robi na dokładkę wszystko, by nas przerazić i udowodnić, że poczciwy Bałtyk może wciąż kryć tajemnice, o którym nikomu się nie śniło. I dzięki Bogu.

Zaczęło się od prostej nurkowej roboty w gdyńskim akwenie, kontynuowało odkryciem storpedowanego okrętu podwodnego z czasów II Wojny Światowej, a skończyło zaginionym nurkiem i niewyjaśnionymi zjawiskami na dokładkę. To zaledwie początek. Bo Wanda Kowalska i towarzyszący jej specjaliści nie spodziewają się, że na owym okręcie znajdzie się nie jedna, ale siedem żywych osób. I coś jeszcze. Coś, co teraz zamierza się mścić. I nie powstrzyma jej żadna ludzka siła.

Niewiele było potrzeba, żebym pokochała tę historię. Ale powiem Wam, że w wymyślaniu potwornych istot, to Graham Masterton w „Otchłani” przeszedł samego siebie. Nawet ja się wzdrygnęłam nie raz, nie dwa, a niektóre sceny prezentują się tu naprawdę koszmarnie. Oczywiście, Masterton nie byłby sobą, gdyby nie dodał szczypty pulpowego absurdu, jak przyjaciółka Wandy, która jest jakąś wróżką-zębuszką, która pichci eliksiry. Niemniej, finał tej opowieści jest naprawdę mroczny, cholernie niepokojący i zostawia za sobą niezłe ciary. No a wróżkę w sumie to spotyka bardzo „grahamkowy” los, więc… Nie można narzekać.

„Otchłań” i ja byłyśmy sobie przeznaczone, ale myślę, że i Wam przypadnie do gustu duszny, podwodny klimat, jaki zbudował tu Graham Masterton. Bałtyk pod jego piórem to posępny, niebezpieczny akwen, w którym czai się niedopowiedziany kawał historii. Zatopione okręty, duchy dawnych marynarzy, ciemne głębiny, w których wciąż może czaić się coś, o czym nie mamy bladego pojęcia. To nie jest morze w sercu sezonu, z turystami i plażami pełnymi kukurydzy i rozbrykanych dzieci. To jest miejsce drapieżne, zimne i skąpane we mgle.

Grahamka jak ta lala, moja druga ulubiona do tej pory.

„Walhalla”

Graham Masterton i nawiedzony dom – ale JAKI nawiedzony dom! Straumatyzowany napadem Craig kupuje posiadłość na całkowitym odludziu. To rezydencja, której poprzedni ekscentryczny i bajecznie bogaty właściciel przeszedł do legendy. Bardzo mrocznej legendy. Wkrótce okazuje się, że czas w ścianach domu płynie inaczej niż można by tego oczekiwać. A przeszłość… Cóż. Lubi powracać. Ta powieść to baja i jedna z najlepszych historii o nawiedzonych domach, jakie kiedykolwiek czytałam, a czytałam ich całkiem sporo. Mnóstwo tu scen, które zapadają w pamięć, mnóstwo motywów, którym nie umiałam się oprzeć. Na przykład taki pokój, w którym czuć jakąś dziwną, odpychającą wibrację. Albo scena tańca na szkle – masakra!

„Drapieżcy”

Stary, zabytkowy sierociniec, w którego murach doszło do tajemniczej śmierci ponad sześćdziesięciorga dzieci. Nikt z miejscowych nie chce o domu rozmawiać, nawet wspominać. I to właśnie w jego murach zamieszkuje David wraz z siedmioletnim synkiem. Cel? Wyremontować ruderę. Ale! Już pierwszej nocy David słyszy podejrzane odgłosy, a na strychu coś (ktoś?) podejmuje na niego rozchichotany atak. Co mieszka w ścianach tego domu? To jest hołd dla jednego z moich ulubionych opowiadań H.P. Lovecrafta „Sny w domu wiedźmy”.

„Piąta czarownica”

Przeczytana z polecenia mojej psiapsi w horrorze, czyli Magdy z Grozowni. Los Angeles skąpane w chaosie, w przemocy, w koszmarze, który ma w sobie coś nadprzyrodzonego. Syndykat gangsterów zrobi wszystko, by pokonać swoich przeciwników, złoży tyle ofiar, ile trzeba, a na pomoc wezmie… pradawną magię. To pełna krwi i gore GRAHAMKA, w której prym wiedzie sceptyczny glina i… jego sąsiadka, która trochę na czarach również się zna. Cel? Pokonać okultystyczne moce, a winnych wsadzić za kraty. Nie tak drastyczna jak przerażający „Czarny Anioł”, ale równie umiejętnie łączy thriller kryminalny z motywem horroru. No i czarownice.

Bo warto czytać.

O.

*We współpracy z Wydawnictwem Replika.